Als je je nu eens voorstelt dat de wereld één groot psychiatrisch ziekenhuis is, of als dat je te ver gaat, je werkomgeving alleen dan of je privé omstandigheden, whatever, welke rol zou je jezelf en iedereen daar omheen toebedelen op zo’n plek?
Natuurlijk vind je jezelf niet ziek, paranoia, psychotisch of schizofreen. Maar als je weet dat je in een omgeving loopt waar je dat op elke hoek en in elke kamer kan tegenkomen, vind je het normaal en pas je je eigen gedrag daarop aan. Je maakt je dan een stuk minder druk om het doen en laten van die mensen, ze zijn immers ziek. Daar kunnen ze niets aan doen. Soms worden ze beter, soms niet, meestal niet. Het maakt je leven een stuk luchtiger zo te denken en je wordt er blijer van. Jammer voor de mensen die zo zijn en moeten of willen blijven. Sommigen wil je misschien helpen waarbij je dan je witte jas aantrekt, van anderen denk je dat ze daar vooral moéten blijven. Ze zijn niet te genezen.
JaguHar's Blog 
haha, t leven wordt idd een stuk leuker als je je voorstelt dat die ene zeurpiet, gewoon weer last heeft van zijn tijdelijke psychotische aanval.
Nog leuker: paaseitje voeren en voorstellen dat hij/zij zijn dagelijkse pilletje weer binnen heeft gekregen. Zodanig dat je collega zich een beetje verbaasd afvraagt waarom je zo eigenaardig staat te grinniken na het overhandigen van dat lekkere paaseitje 🙂