Ik heb iets met het woord ‘duke’. Alles wat ik ken met ‘duke’ zijn goede, leuke, fijne, mooie dingen en meer. Ik dacht dat het iets is van de laatste jaren, maar ik kwam er vandaag achter dat het al eerder begon. Eén van mijn oude helden is David Bowie. Zijn beste LP was voor mij Station to Station (1976). Het blijkt dus dat Bowie in die tijd ‘The Thin White Duke’ werd genoemd (het was een karakter van ‘m die hij had neergezet, net als Ziggy Stardust of Aladdin Sane). Bowie’s ontbijt, lunch en diner bestond destijds uit cocaïne. Dat was dan sneu voor hem maar zonder die sneeuw in z’n neus was deze plaat er waarschijnlijk ook niet geweest. Dit album was en is nog steeds top.
En naar de kapper die mij uitlachte toen ik met een foto van Bowie de zaak binnen kwam met de opmerking ‘zo ga je het knippen’ ben ik uiteraard nooit meer geweest. Wat een looser.
JaguHar's Blog 
Om over na te denken (eventjes maar, hoor…)
Aladdin Sane – A lad insane
Bowie (David Jones) is inderdaad iemand waarbij de creativiteit recht evenredig verloopt met het gebruik van genotmiddelen. En daar is hij bepaald niet de enige mee.
En zijn beste LP is Ziggy Stardust, haha