Ik werd vroeger altijd vervloekt door de ‘meerijders’ op de lange ritten naar de basketballwedstrijden door het land om mijn voorkeur voor zwarte muziek. Dozen vol cassettebandjes gingen mee met phillysound, soul en disco. Onderweg naar wedstrijden, toernooien of het toenmalige zgn. ‘witte-vlekken-plan’ van de Nederlandse Basketball Bond om het stuiterbalspelletje te promoten. Dat laatste was apart. We kwamen in dorpen waar je het bestaan niet van af wist, maar wel de mooiste sporthal(len) hadden met het meest enthousiaste publiek. Basketballen konden we niet, passie hadden we wel, maar we zorgden dat we altijd wat gasten bij ons hadden die ècht konden basketballen…We waren de Tommy Coopers tussen de echte goochelaars, de Frans van Dusschotens in de show van de Andre van Duins .
Het was altijd leuk en gezellig, net als de zwarte muziek van toen, de wijde pijpen, de plateauzolen, de glitter, de nooit gelijkgaande, veel te simpele hysterische danspasjes en hun snappin’ fingers….
En zo raar…die gasten van 2m en langer (en getrouwd), hoe lelijk ook, hadden na zo’n wedstrijd altijd de meeste wijffies om zich heen… ik was meestal de kleinste (and available)… WHY?
JaguHar's Blog 