JaguHar's Blog

Ik ben wat te druk met andere dingen en te lui om tussendoor wat teksten te schrijven maar zal jullie vervelen met één dag vakantie van een paar jaar geleden. Eentje uit de oude doos dus (spreekwoordelijk…het gaat hier niet om een ex ofzo). Als ik lui blijf krijgen jullie de rest van de 3 weken ook te lezen…

J en H wagen zich aan een Atlantische zeiltrip van Martinique naar Suriname via St. Lucia en Barbados met een catamaran (‘Josina’ een Athena 38), onze schipper is R, een verslag van, afwisselend, H en J
Dag 1, donderdag
DE HEENRIJS (oke, misschien niet helemaal correct gespeld, maar als alleen de spelling nou foutief zou zijn geweest had het allemaal nog al meegevallen)
Het oorspronkelijke plan was als volgt: We vliegen van Amsterdam naar Parijs en vandaar naar Fort-de-France (Martinique)…dat klinkt simpel, dat is het niet.
Gisteren krijgen we van R te horen dat onze vlucht van Amsterdam naar Parijs was gecancelled, daar enkele hufterige Fransosen het weer zonodig vonden om te gaan staken. Hoe zit ’t dan met die vlucht naar Fort-de-France ? Die gaat dan wel. Transatlantische vluchten gaan gewoon door..
OK, van het reisbureau kregen we treinkaartjes voor met de Thalys….vanaf Brussel (huh? Volgens mij missen we dan een stukje). Pff…R had dus ook nog maar kaartjes gereserveerd van Amsterdam naar Brussel, wel zo handig dan, alles weer onder controle toch?
Vanochtend afgesproken op het Amsterdam CS, zo rond 9:15-9:30u. De trein vertrekt om 09:56u. J was er op tijd (was echter z’n mobieltje vergeten, wat erg belangrijk wordt voor het verdere verloop van deze dag). H was er ook. R belde om te zeggen dat het krap zou worden daar hij in de file stond en al vanaf half acht eigenlijk onderweg was vanuit Wilnis. Veel ongelukken en daardoor ontstane files was voornamelijk de oorzaak. Enfin, J en H halen de gereserveerde tickets vast op dan kan R gewoon opstappen op perron 14A. Het bleek dat R een kamikazerit door Amsterdam had gemaakt: rode lichten, busbanen, stoepen, etc.etc. maar: ruim op tijd (….) 9:52u komt ie aanhijgen. Dit is eigenlijk het enige wat goed is gegaan vandaag. Leuk detail is nog dat we niet wisten dat je in de stationshal van het CS ook kan parkeren, vlak voor de deur van de Thalys….het kan!
In Brussel is het de bedoeling dat we de door AirFrance gereserveerd tickets voor de TGV afhalen en onze rit naar Parijs (Charles de Gaulle, het vliegveld waar we moeten zijn) daarna vervolgen. Voor het afhalen van de tickets en het weer instappen hebben we 20 minuten, zelfs voor figuren met onze leeftijd ruim voldoende, maarrrrrrrrrrr……dan moet de *&@^#@#@*&%@-trein vanuit Amsterdam niet 20 minuten pal voor Brussel op een “feu rouge” (dat deed R toch ook niet tijdens zijn rit naar Amsterdam..) staan te wachten!!! De aansluiting gemist dus. No spang (surinaams voor: maak je niet druk of geen stress), op naar de ticketservice, althans, J & R dan. H blijft op het perron staan wachten met de bagage.

Picture this: een leeg perron en een in de verte aanstormende R.. de boodschap is wel duidelijk, ze hebben wat geregeld maar we hebben daarvoor nog 3 à 4 minuten hoor ik van een hijgende R. We stonden op perron 3, we moesten naar perron 4, even de rails over dus (dat wil R wel, lijkt toch niet verstandig, we gaan dus trappetje af, trappetje op). We komen aan bij de achterkant van de trein en duiken de eerste beste open deur in en hopen dat J hetzelfde heeft gedaan toen hij van de ticketservice afkwam, dat was namelijk min of meer de afspraak, maar J was in felle discussie verwikkeld met de TGV bazen om de trein maar niet te laten vertrekken, onderwijl kijkend waar zijn medereisgenoten blijven en hij heeft hen niet de trein zien binnenglippen. De TGV baas is niet te vermurwen en sluit de deuren. J nog namekkerend achterlatend op het perron.
H en R hebben inmiddels een noodsprong in de trein genomen. J zal toch ook wel in de trein zitten, vragen zij zich af? Tuurlijk toch? Zeker? Jawel! Niet dus! Zij zien nog uithijgend van deze ultieme krachtsinspanning J namopperend op het perron staan. (zelfs zwaaien heeft in deze geen zin) . J spurt van het ene eind van het perron naar het andere met teleurgestelde blik over het missen door òns van deze trein. Nou, J, H en R zitten dus wèl in die trein, J onwetend van deze wijsheid achterlatend op het inmiddels leeglopende perron. J heeft geen mobieltje bij zich. J wacht een paar minuten, maar gaat toch ernstig twijfelen aan het missen van de trein door zijn beide kompanen in het kwaad (want boos zijn we al op de Thalys).
J denkt: die staan bij het Meeting Point en loopt naar beneden, waar heel veel mensen lopen, maar niet H en R. J’s moed zakt hem nu toch wel een beetje in de schoenen en hij wordt toch wel enigszins radeloos. Geen koffer, geen mobieltje, geen paspoort (die heeft R), maar wel een behoorlijke tiet met geld. (dat verzacht toch wel de radeloosheid) Oke, wat te doen? Klamp een mobiel bellende Fransman aan, roep au secours, au secours! (help, help!) en zeg de brave borst dat het echt een noodgeval is. Fransen bellen veel met die mobieltjes, maar natuurlijk niet op het moment dat je zo’n ding nodig hebt! Dan naar inlichtingen maar. Maar ook daar heeft de stakingskoorts toegeslagen, want de man (of vrouw) die daar normaal moet zitten is “even” weg. Nou, dit even duurt J dus te lang en hij rent richting winkels om iemand te vragen of hij even een mobieltje kan lenen. Lauw kans, want de Fransen zijn echt niet bereid om deze kleine wondertjes der techniek uit hun handen te geven, maar verwijzen hem uiteindelijk naar een telefooncel (uiteraard is hiervoor een telefoonkaart benodigd en laat J die nou net niet in zijn bezit hebben)
J boos en krijgt na enkele mensen gesmeekt te hebben om een mobieltje (Fransen zijn echt het superieure ras) het advies om naar een internet/telefoon winkeltje te stappen. Daar aangekomen belt hij R (toevallig had hij Ruud zijn mobiele nummer opgeschreven) Ja hoor, contact met de trein! J besluit om met de taxi dan maar naar Parijs te scheuren in de hoop daar om 16.00 uur te arriveren, een half uur voor het vertrek van de vlucht naar Fort-de-France. R heeft J’s paspoort en de tickets, dus die kan ook J zonder problemen inchecken. Even een korte discussie met een Algerijnse taxichauffeur, loven, bieden en de klok blijft op 300 (haha) euro steken. Oke, maar dan wel met de restrictie dat de taxichauffeur hem om uiterlijk 16.00 uur aflevert op Charles de Gaulle, op basis ‘no cure, no pay’. J spoort de taxichauffeur in het Frans aan, om maar met ‘grande vitesse’ een poging te wagen. Gelukkig geeft de taxichauffeur zijn mobieltje aan J, waardoor een regelmatig contact met de voortrazende trein ontstaat. R en H landen met de trein op Paris Nord en moeten van daar nog met de Metro naar Charles de Gaulle. Zij arriveren daar om even voor 16.00 uur en J raast met een inmiddels vrijwel dieselloze taxi ook vliegveld ‘Charles de Gaulle’ binnen. (nee, we gaan niet tanken, we gaan rechtstreeks naar het vliegveld! Dit terwijl de taxi de laatste druppels dieselolie opsnuift, maar we redden het zonder tanken).
Maar goed, om een lang verhaal kort (…) te maken: J komt dus eigenlijk maar 3 minuten na R & H binnen. De incheckbalie is verlaten……dat betekent dus dat de vlucht is gesloten.

Ze hebben onze tickets reeds vergeven aan mensen die ‘stand-by’ staan ingeschreven voor deze vlucht (company-policy) en het vliegtuig is verder vol, terwijl ook de start van het vliegtuig nog ruim een uur is vertraagd. Nog een leuke discussie natuurlijk met wat andere baliebedienden (tevergeefs natuurlijk…je kent die programma’s wel op TV van EasyJet enzo: woedende passagiers en onvermurwbaar maatschappijpersoneel).
Alle moeite voor niets. We proberen bij de AirFrance balie een andere vlucht te regelen, maar alles is vol, dat wisten we al. Wel gaat er de volgende ochtend een vlucht naar Cayenne (ons eigenlijke eindpunt van de zeiltrip, Frans Guyana) en kunnen vandaar weer naar Martinique. Dat doen we dus maar, want we gaan ècht NIET terug!!!
Dan moet je dus ook een hotel hebben voor de nacht….wij naar de ADP-balie (de plaatselijke VVV) en er is plek in Hotel Mercure. Okido, doen we. Een busje haalt ons op en brengt ons naar hotel Mercure
Murphy is echter nog niet uitgespeeld met ons deze dag, want na een ritje van een kwartier staan we voor de incheckbalie van het hotel, waar de dame achter de balie ons vrolijk meedeelt dat we bij het verkeerde hotel Mercure staan. Okey! Er is er zeker nog één, goed dan, we worden binnen 10 minuten weer opgehaald door een busje, meldt de vriendelijke receptioniste. Die 10 minuten wordt natuurlijk wat langer (40 minuten) maar we hebben toch al geen haast meer.
Wel jammer dat we daar eigenlijk weg moeten want er lopen alleen maar vrouwen. die andere Mercure is zeker alleen voor mannen grappen we.
De Mercure waar we weer naartoe werden gebracht staat eigenlijk pal tegenover de vliegtuigterminal…het was dus op korte loopafstand…
Voor de rest gaat er niets meer mis. We hebben een kamer voor drie (2+1), gaan eerst nog even borrelen aan de bar en daarna het restaurant in. Supergezellig verder en J en H zitten met volledige aandacht te luisteren naar alle leerzame, spannende, ongelofelijke verhalen van R die aardig wat heeft meegemaakt in z’n leven.
’s Nachts worden de verhalen van C (=vrouw van J) nog even bevestigd dat J in een vorig leven een hardhoutboomstamzagende cirkelzaag of asfaltverslindende kangro is geweest….een schreeuw van R midden in de nacht dat ie nu eindelijk eens op moet houden helpt wel even.