Het verhaal is bijna voorbij. Nog even volhouden dan begin ik aan het verslag van onze lichtjaren durende ruimtereis met ons zelfgetimmerde starship…
Dag 16, vrijdag GOED(E) VRIJDAG?
We (J en H) zouden deze dag bezig gehouden worden door Truus (een plaatselijke dame die je alle leuke hoekjes van Paramaribo laat zien in haar eigen autootje). Er was blijkbaar iets mis gegaan want ze kwam niet opdagen. Op zich niet zo’n ramp want we werden pas ruim na tienen wakker (gemaakt) ’s ochtends. Vermoeidheid van de oversteek en het overmatig alcoholgebruik was hiervan de reden vermoedden we.
De afwezigheid van Truus werd vast veroorzaakt door ‘goede vrijdag’. Alles is dicht en er is bijna niets te beleven. J en H slenteren een beetje door de stad en komen uit bij de ‘waterkant’ waar H nog even een soort massage krijgt van een soort pulserend apparaat (zo’n Tell-Sell-ding) van een gezellige Surinamer.
Hierna het zwembad opgezocht en we genieten weer van wat bier en ijs. R en Rita voegen zich later bij ons maar vertrekken later weer met z’n tweeën om wat rond te wandelen. J & H maken ondertussen de Josina schoon want we willen haar natuurlijk wel netjes achterlaten. Een paar uur durende poetsoefening is het gevolg. J zweet zich helemaal de tandjes en H valt en passant nog even door een luik en breekt bijna wéér zijn ribben. Het blijft bij een flinke bloeduitstorting en een lekkere gevoelige plek.
Om zes uur poetsen J en H de plaat en wandelen richting ‘Het Vat’ om zich daar te laven aan wat gerstenat. Na gedane arbeid is het tenslotte goed drinken en de eerste Djoggo’s verdwijnen in onze dorstige kelen. Al snel voegen R en Rita zich bij ons aan ons tafeltje en de nodige liters worden weggetankt (het kijkglas moet tenslotte gevuld blijven, stond er vroeger altijd bij de tankstations). Wetende dat er vanavond toch weinig tentjes open zijn, besluiten we om wederom te genieten van een maaltijd bij het ‘Het Vat’. Het eten is hier erg lekker want je weet gewoon dat wat in het vat zit niet verzuurd. We gaan om een uur of 9 naar de boot, zullen daar nog een afzakkertje nemen en vervolgens gaan slapen, maar niets is minder waar. Rita heeft ondertussen een telefoontje gepleegd naar een local (Chris ofzo) die daar sinds kort werkt als een touroperator en hij komt Rita straks halen om met hem een borrel in ‘De Waag’ te gaan drinken. Chris heeft voor de school waar Rita werkt een trip geregeld in Suriname. Chris zijn bedrijf (E.T.O.S.) verzorgt reizen voor groepen naar de binnenlanden van Suriname. Als Chris op de boot komt babbelen wat met hem, want Rita gaat nog even douchen. We besluiten om ook mee te gaan naar ‘De waag’ want wie niet waagt, wie niet wint en het is tenslotte toch onze afscheidsavond. De Waag bevindt zich even voorbij ‘De waterkant’ en is dus niet zo ver lopen. Dit oud koopvaarderpand, waarvan de restauratie een aantal jaren geleden is voltooid, wordt thans gebruikt als expositieruimte en de benedenverdieping is in gebruik genomen als een mooie disco/uitgaansgelegenheid compleet met portiers (die direct over onze korte broeken beginnen te zeiken, maar voor ons als toeristen toch wel een uitzondering willen maken). Een fantastisch monument waar een DJ goede muziek draait en voldoende barretjes om wat gerstenat naar binnen te werken. ’t Is saai, maar het is weer gezellig en heel veel vrouwelijk schoon aanwezig, het oog wil tenslotte ook wat. R vergaapt zich aan een surinaamse schone met een giga voorgevel. R vraagt haar en passant nog ten dans, maar ze moet werken pareert ze. Nou, neem van mij aan, dansen is ook werken, dus ik zie het probleem niet. Een tijdje later wordt R omhelst door een gigantisch gebouw, een surinaamse dame die hij kent van de plaatselijke VVV en ook twee jaar geleden eens met R een dagtrip naar zee heeft gemaakt. Ze is nog te water gegaan ook en volgens mij heeft dat toch wel invloed gehad op de eb en vloed beweging van de Surinamerivier. R verdwijnt deels tussen haar machtige borsten en moet volgens mij naar adem snakken. Diep in de nacht keren we terug naar de boot, want de volgende ochtend moeten we vroeg op om onze terugreis te aanvaarden.
JaguHar's Blog 