In onbezonnen jaren reed ik met een maat nog wel eens naar Parijs, alleen om uit gaan. Amsterdam was te saai (huh?). We gingen dan naar Le Palace, een omgebouwd theater ala Tuschinski die dienst deed als disco. De toegang was (voor die tijd) niet te betalen (80FF ofzo, drankjes 25FF), maar het was dé place to be dus wij waren er. De eerste keer dat we daar kwamen stond dit nummer op en wel zó snoeihard dat de bas van dat nummer je lijf vanzelf deed schudden en je verder niets hoefde te doen op de dansvloer. We gaven daar in één avond uit waar we een maand voor moesten werken, maar het was het dubbel en dwars waard. Later, toen we daar in de buurt een basketballwedstrijd moesten spelen (waarbij ik de wedstrijd van m’n leven speelde, uiteindelijk terecht kwam bij de 1e hulp omdat ik keihard door m’n enkelbanden ging en in het gips werd gezet), moest er natuurlijk ook een bezoek gebracht worden aan Le Palace. Maar wat bleek, onze vier zwarte mannen (gewoon Suri’s) die we bij ons hadden, kwamen er niet in omdat ze de verkeerde kleur hadden. Dat ging er bij ons niet in. De Dalton’s, zoals we ze noemden (als ze op een rijtje stonden op lengte waren het net de Dalton’s uit Lucky Luke), waren met òns uit en het fenomeen discriminatie lag in ons leven al ver achter ons. De nestor van onze vereniging, nog steeds m’n beste maat, heeft moeten lullen als Brugman in zijn beste Frans om die jongens alsnog binnen te laten. Uiteindelijk gelukt maar de lol was er voor de Dalton’s al af. Ik zal nooit vergeten wat er één zei met zijn beste Surinaams accent toen we daar binnen stonden. “Joh man, ze draaien hier allemaal ouwe disco, wat een klotetent, man!, let’s go”….
JaguHar's Blog 