Zwijgend staart zij in het oneindige over ons heen, voorbij tijd en ruimte. Als een majestueuze sfinx waakt zij trouw over ons welzijn in de nachtelijke uren tot het moment dat ze er zeker van is dat de zon weer op is gestegen uit de oostelijke donkere onderwereld. Bij het ochtendgloren rekt zij zich uit en start haar zacht spinnende motortje. De voorpootjes trappelen instinctief op de kussens, haar ogen knijpen zich even dicht. Het volgende moment wordt mijn rechterooglid door haar ruwe tong opengelikt, wordt mijn hoofd gebruikt om kopjes te ontvangen en blèrt ze zachtjes in mijn oor. Ik richt me op, ontwijk een ander schepsel wat me speels aanvalt, schiet wat aan en sleep me naar de neergaande trap. Een derde heks komt me al schreeuwend tegemoet om te laten weten dat ze er ook is. De stap naar de tweede tree wordt bemoeilijkt door twee vliegende draken die pijlsnel links en rechts langs me heen schieten. Beneden is al het diepe zware gezucht te horen van de vierde bewaker. A new morning has begun…. still safe and sound
JaguHar's Blog 