JaguHar's Blog

Ik vind dat ik wel redelijk goed ben met cijfers maar kansberekening was nooit mijn ding. Ik vind dat ook niet interessant. Ik kan me herinneren dat ik ooit een proefwerk kreeg met (ongeveer) de volgende vraag: Stel, je wordt in een donkere kamer gezet waar zich vijf waslijnen bevinden waar kriskras op de waslijnen 34 rode, 15 gele, 37 zwarte, 24 blauwe, 9 witte en 45 groene sokken zijn opgehangen. Hoe groot is de kans dat als je van elke waslijn één sok pakt je dan een volledig paar hebt? Als je het nog spannender wilt maken kan je je ook nog afvragen of ze allemaal dezelfde maat hebben en of er verschil is tussen linker- en rechtersokken. Maar goed, mijn standaard antwoord op dit soort stompzinnige vragen was altijd “50% kans”. Als de leraar dan vroeg hoe ik dit had berekend zei ik steevast “òf je pakt ze, òf je pakt ze niet”. Hetzelfde met een dobbelsteen: je gooit een zes of niet, 50% kans. Menigmaal heeft me dat een bezoek bezorgd bij de rector of misschien kwam het ook omdat ik onderaan het proefwerkblad nooit ZOZ (zie ommezijde) schreef, maar de drie andere letters ZAK, gevolgd door een uitroepteken. Het betekende gewoon ‘zie andere kant, dat begrepen ze nooit zo.

Vandaag hadden we zo’n kansberekening gesprek met de oncoloog/internist voor de vervolgbehandeling(en). Op basis van de amputatie en de schone klier was bestraling niet nodig. Omdat een van de tumoren de stempel ‘graad 2’ toegekend had gekregen zou een chemokuur nog een optie kunnen zijn met daarna een hormoonkuur behandelingetje van 5 tot 7 jaar. Op dit moment heeft ze 25% kans dat het terug komt. Met een chemo plus hormoonbehandeling kan deze kans gehalveerd worden, 12,5% dus waarbij beide kuren ongeveer hetzelfde percentage ‘bijdragen, 6 à 7 %.
Er bestaat ook nog zoiets als een MammaPrint test. MammaPrint is een test die 70 specifieke genen onderzoekt in je tumor(en), om te bepalen hoe agressief deze is. Mocht je het je afvragen: Ja, blijkbaar ligt dat (die tumoren) ergens opgeslagen in een potje in een koelkast tussen de kaas en lunchsalades te wachten op aanvullend onderzoek.
MammaPrint bepaalt dus hoe groot de kans op uitzaaiingen is en dus ook de vervolgbehandelingen. De uitslag van een mammaprint is dan ‘hoog risico’ of ‘laag risico’ en alle gradaties daar omheen. ‘Zeer laag risico’ is dan een uitslag die je eigenlijk alleen wilt horen (15% van de gevallen). Het werd ons zo gebracht dat als je niet bereid was een chemo te ondergaan bij een hoog of hoger risico, je deze test niet krijgt. Enigszins gechargeerd wellicht maar hier kwam het wel op neer. Het heeft te maken met de kosten, blijkbaar kost zo’n test € 3000. De discussie gaan we hier nu niet aan.
We moeten nu beslissen of we de mammaprint laten uitvoeren. De kansberekening is nu als volgt:
Huidige status: 25% kans op terugkeer
Na een half jaar lang je lichaam en geest te teisteren met 8 stuks chemokuren wordt de kans 25% minus 6 a 7% . Ik hoef hier toch niemand uit te leggen wat de bijwerkingen zijn van een chemokuur?
Na 7 jaar lang hormoonkillers slikken nog eens minus 6 a 7%. Bijwerkingen van een hormoonkuur? Van die gebruikersgroep heeft 50% nergens last van. De bijwerkingen van de andere 50% varieert van normale overgangsverschijnselen tot complete metamorfoses tot weerwolf of moordzuchtige buitenaardse wezens.
Een MammaPrint kan rust brengen als de uitslag ‘zeer laag risico’ is. Je kan dan afzien van alle vervolgbehandelingen. Is de kans op terugkeer dan ineens nul ofzo? Elke andere uitslag wordt weer een kruispunt van beslissingen op basis van kansberekening die dan weer gebaseerd is op, ja, wat eigenlijk? Wereldwijd schort het nogal aan registratie, opslag en uitwisseling van ervaringen.

I will survive maar eens in een uitvoering van Nils Landgren, een van werelds beste trombonisten