Vandaag de uitslag van de biopsie. De parkeergarage van Antoniushove was, wat niet gebruikelijk is, overvol. Bij binnenkomst bleek het ziekenhuis vol te lopen met voornamelijk bejaarden die hun zevenentachtigste coronaprik wilden halen. Voor velen de laatste prik ooit vrees ik.
De wachtkamer van de afdeling oncologie zat ook vol, dat zijn een hoop trieste en mooie verhalen bij elkaar.
Maar goed, de uitslag…Voor zover je dat kan zeggen zit Miranda aan de goede kant van het verhaal. De laatste biopsie wees uit dat het uitzaaiingen zijn van de borstkanker van zeven jaar geleden, de hormoongevoelige versie dus.
Het behandelplan bestaat wederom in eerste instantie uit het volgen van een hormoontherapie. Die kennen we nog van de vorige keer en was niet zo goed bevallen. Met die medicijnen kan je echter het leven nog vele jaren verlengen. Hoe lang dat dan is weet niemand, maar ze overleeft mij waarschijnlijk nog wel, al is het alleen maar om mij nog zo lang mogelijk te vervelen en de brandweersirene uit te hangen (DOE DIT, DOE DAT). Beter zo dan dat ik ’s nachts wakker wordt gemaakt door bewegende meubelstukken, lampen die vanzelf aan en uit gaan, klapperende deuren en m’n dekbed door een ijzige wind wordt weggetrokken.
Het niet slikken van die rommel geeft een levensverwachting van een paar maanden tot een tijdstip die ook niemand kan voorspellen. Weinig keus dus. Er blijken vier verschillende hormoonmedicijnen te zijn waarvan we er vorige keer al twee hebben uitgeprobeerd. Nu maar afwachten wat de bijwerkingen van de derde versie worden.
Aangezien de uitzaaiingen ook in haar botten zitten, krijgt ze één keer in de drie maanden nog een behandeling met bifosfonaat zoledroninezuur wat kortgezegd de afbraak van je botten afremt. Beetje lullig anders als ze bij de volgende vechtpartij meteen al haar botten breekt. Zo’n behandeling heeft natuurlijk ook weer bijwerkingen, afwachten maar wat dat ons weer brengt.
Na een paar maanden kijken ze of de hormoontherapie is aangeslagen en wordt er een CT scan gemaakt. In het allerslechtste geval moet dan overgestapt worden naar een chemobehandeling, maar daar gaan we niet vanuit.
De pijn die ze nu heeft aan haar bekken en rechterribben waar de uitzaaiingen ook zitten, moet vooralsnog bestreden worden met drie doosjes paracetamol per dagdeel.
Ouderdom komt met gebreken zullen we maar zeggen….
JaguHar's Blog 
Wat fijn dat goede nieuws, hoop dat de nieuwe hormoon medicatie geen bijwerkingen geven.
Roel kreeg ook bot versterkende medicijnen, een verpleegster kwam de injectie thuis geven, hij had geen last van bijwerkingen ❤️😘