Nee, dit gaat helaas nog niet over Miranda maar over mijzelf.
Enkele weken geleden bij het vervangen van de afzuigkap (ja, in de keuken duh) zagen we een uitstekende bobbel op ons strak gestucte plafonnetje. Ik stak mijn vinger erin en kwam zonder kracht te zetten boven het plafond uit. Het gips was nat en we hadden dus weer te maken met onze vierendertigste lekkage. Boven het plafond lopen leidingen van de badkamer die we enkele jaren geleden al hadden gerenoveerd. De lekkage bestond uit een druppel per twee minuten, maar na enkele jaren helpt dat natuurlijk wel je plafond naar de gallemiezen. Een nieuw projectje dus. Om er achter te komen waar de lekkage vandaan kwam moest er een flink stuk uit het plafond worden gehaald. Lang verhaal kort, het bleek dat één van de aansluitingen van de waterleidingen niet helemaal netjes was afgeknepen. Na het repareren van lekkage drieëndertig waarbij een CV leiding was vergaan zou ik ook deze wel ‘even’ oplossen.
Het grootste probleem was echter dat het gemaakte gat op een plek zat die niet makkelijk te bereiken was en je een slangenmens moest zijn om de herstelwerkzaamheden te verrichten.
Uiteindelijk allemaal gelukt, gat weer gesloten en meteen maar de hele keuken een likje verf gegeven,
Toen begon de ellende pas echt. Door de onmogelijke standjes en bewegingen tijdens de werkzaamheden was mijn linkerheup in opspraak geraakt en begon pijn te doen. Dat gaat na twee dagen wel over dacht ik, maar toen begon ineens mijn scheenbeen te protesteren en ook pijn te doen. Miranda riep natuurlijk meteen dat ik naar de huisarts moest maar eigenwijs als ik ben stelde ik dat nog even twee weken uit. Ik kom daar nooit en was ook niet van plan die traditie te doorbreken.
De pijn werd heftiger en een telefoontje naar de huisarts werd toch gemaakt. Uiteraard was de praktijk weer eens gesloten vanwege de schoolvakantie en kreeg ik een vervangende praktijk aan de lijn. “Nou meneer, kijk het nog maar even aan slik maar wat van die verrukkelijke ibuprofen en die smakelijke paracetamolletjes”. Mijn protest dat die heerlijkheden niet hielpen tegen deze pijn mocht niet baten. “Bel volgende week je eigen huisarts maar weer of bel een fysiotherapeut”. De heftige pijn werd nu gepromoveerd tot zeer heftige pijn en een normale nachtrust zat er niet meer in.
Geen fysiotherapeut maar de chiropractores werd ingeschakeld. Deze dame heeft haar best gedaan om de, naar vermoeden, knelzittende zenuw te bewegen om weer op een normale plek te gaan bivakkeren.
Toen kwam ongeveer de de ergste zaterdagnacht uit mijn leven, qua pijn dan. De zeer heftige pijn ging nog een stapje verder en werd ondraaglijk. Niet alleen mijn heup en scheenbeen, maar ook mijn knie en bovenbeen vonden het prettig mee te dragen aan deze kwelling. Ik wist me geen raad meer en hoopte alleen maar dat het de volgende ochtend wel beter zou gaan. Niet dus, de ondraaglijke pijn was een marteling en had nog nooit zo’n pijn ervaren. Het ooit scheuren van m’n enkelbanden voelde als een aai met een veer vergeleken met deze pijn. Er was ook geen enkele houding meer te verzinnen die de pijn enigszins zou kunnen verzachten. Staan, lopen, zitten was onmogelijk en ik was echt ten einde raad.
Het geval wilde dat we op de zondag de verjaardag van de oudste dochter zouden vieren, maar dat bezoek had ik middels een appbericht, praten ging ook al moeizaam, maar afgezegd. Dochterlief had me echter al eerder gezien toen de heupellende begon en belde direct op om te melden dat ze eraan kwam om me te vervoeren naar de huisartsenpost. Voor haar een rit van 40 minuten.
Nu kan je tegenwoordig niet meer zomaar zonder afspraak naar de huisartsenpost. Je moet eerst online een enquête invullen en zulke antwoorden proberen te geven dat je niet weer een paracetamoladvies in je mik krijgt. Daarna nog even een half uur in de wacht voordat je iemand aan de lijn krijgt en een afspraak kan maken. Maar gelukt binnen de veertig minuten.
Kreunend en steunend in de auto van inmiddels gearriveerde dochter gestapt en richting de huisartsenpost van het ziekenhuis. Ze was ook zo attent wat oxycodon uit haar huisapotheek mee te nemen die, na inname, het eerste pilletje was die de pijn iets leek te verzachten.
Daar aangekomen ook weer wachten in een onmogelijke houding tot je aan de beurt bent en na enige tijd strompelend naar binnen mag. De ervaren vrouwelijke huisarts zag al meteen dat het foute boel was en na een kort onderzoek vond ze het vreemd dat mijn pijn zich aan de bovenkant bevond want normaal was bij bijvoorbeeld een hernia die meer gepaard gaat met een stekende pijn aan de onderkant en zich verplaatst tot en met je voeten aan toe. Ze besloot een foto te laten maken van mijn heup om daarna de behandeling te bepalen. Het voordeel van een zondag is dat het ziekenhuis uit was gestorven en ik na de loop daar naartoe, steunend op een rolstoel, zitten kon niet, meteen aan de beurt was. Na mezelf en met wat hulp moeizaam op de tafel te hebben gehesen werden de foto’s gemaakt en moest ik de tafel weer af. Ook hier wilden dochter en de dame van de radiologie mij van de tafel af te helpen. Zo gauw mijn linkerbeen van de tafel kwam en naar beneden zwaaide schreeuwde ik het echter uit van de pijn en voelde als een opeenstapeling van de ervaren pijn van de afgelopen weken. Eerst dus maar het rechterbeen van de tafel laten glijden en het linkerbeen met zo min mogelijk pijn mee proberen te krijgen.
Van de radiologie weer terug gelopen naar de huisartsenpost en wonderlijk genoeg kon ik me redelijk normaal voortbewegen. Beetje brak en beurs nog van de slapeloze nachten, maar ik liep, Jomanda zou jaloers zijn. De foute pijnlijke afstap van de tafel had blijkbaar iets goed gedaan.
Het nadeel van de zondag is dat vanwege afwezigheid van personeel de foto’s door een ander ziekenhuis moest worden beoordeeld. Dat liet even op zich wachten.
Toen de arts ons weer binnen riep stond ze verbaasd over mijn normale wandel waarna we uitlegden wat er was gebeurd op de radiologie tafel en dat die gebeurtenis waarschijnlijk de remedie was geweest die nodig was.
Op de foto’s zelf was weinig te zien, anders dan enigszins, voor mij bekende, versleten onderrug en rechterheup waar ik al decennia prima mee kan leven.
Om er zeker van te zijn dat ‘de genezing’ niet lag aan het ene pilletje oxycodon wat ik onderweg naar het ziekenhuis had ingenomen, kreeg ik nog wel een doosje hiervan mee,
Wat zal ik lekker slapen vannacht!!
Beetje reclame voor Blues Boss Bas maar een keer, ik heb ‘m eerdaags nodig voor z’n andere talent 🙂
JaguHar's Blog 