JaguHar's Blog

Het infuus met het beauty middel zoledroninezuur van afgelopen april was niet zo goed bevallen. Van de 83 bijwerkingen heeft ze er 82 gekregen, de laatste bijwerking van de kaakonsteking bleef gelukkig uit. De eerste twee weken flink ziek geweest met pijnen in gebieden waarvan je niet wist dat het pijn kon doen tot en met de haren aan toe. Ze kon het woord ‘haar’ dan ook niet meer horen waarna ik zei dat ik het wel even haarfijn zou verklaren zonder elkaar in de haren te vliegen of haar te krenken. Het scheelde maar een haartje, gelukkig heeft ze haar op haar tanden.

Tijdens die twee weken vond er ook een reïntegratie gesprek plaats op haar werk, waarbij werd medegedeeld dat ze ‘ontslagen’ werd van haar reÏntegratie pogingen en ook maar meteen gezegd dat haar tweede jaarcontract, die eind september afloopt, niet wordt verlengd. De reden dat het eerste jaarcontract niet werd verlengd is nooit medegedeeld, dat zegt iets over het management waar we verder niet over zullen uitweiden. Ze heeft daar altijd met plezier gewerkt en deed haar best de mensen bewust te maken van de nodige veranderingen. De functie van CISO wordt echter niet altijd gewaardeerd, je loopt tegen muren op want mensen kunnen niet zo goed tegen veranderingen, wat in feite verbeteringen zijn, zeker in deze tijd van cyberaanvallen.

Maar goed, in feite ontslagen dus vanwege haar ziekte, maar dat is mijn mening. Heel spijtig, want ze zou daar graag blijven werken tot haar pensioen volgend jaar, onee, over 12 jaar.

We waren bij de bijwerkingen…voornamelijk moe, moe, moe en lusteloos. In een goede bui begint ze activiteiten te ondernemen die na een kwartier of half uur worden afgestraft waarna ze weer moet bijkomen. Een andere bijwerking is dat ze veel dingen vergeet (yes!!), ik heb nu wel maar een T-shirt en pet met m’n naam erop aangeschaft. In haar tas heb ik een gevouwen A3-tje met ons adres en het telefoonnummer van de buurman gestopt, dan komt ze in ieder geval bijna thuis.

Haar beste vriendin, nog uit haar jeugd, woont al een paar eeuwen in Oostenrijk, vlakbij Graz. Een dag of tien op bezoek bij haar is een goede afleiding en aldus geschiedde. Van paniekaanvallen in welk openbaar vervoer dan ook, is geen sprake meer en ze reist er lustig op los in vliegtuig, bus, trein, taxi, tuktuk en zelfs paard en wagen.

Ikzelf was natuurlijk blij dat ze weer weg was en ik kon genieten van een Beats&Bites festival in de buurt. Na het betalen van het eerste biertje van euro 3,90 en het tweede biertje van euro 4,20 (bij hetzelfde barretje) was ik er echter wel weer klaar mee.

Miranda reed al jaren niet meer zelf in een auto, maar in Oostenrijk heeft ze zelfs ook dat maar weer gedaan, omdat haar vriendin het zonodig vond tijdens een potje professioneel tennis, op het moment dat ze zou verliezen, haar enkelbanden scheurde, en dus zelf niet meer kon rijden. Ze zal ongetwijfeld  op dat moment al haar bekende scheldwoorden in het Oostenrijks/Duits/Nederlands hebben gebruikt en haar vriend de schuld hebben gegeven.

Enfin, de laatste twee dagen wilde Miranda zich vermaken in Wenen van waar het vliegtuig naar haar huis weer zou vertrekken. Dat ging niet helemaal lekker want ten eerste flikkerde ze tijdens een nachtelijk bezoek aan het toilet onderuit waarbij ze haar hele linkerkant mooi blauw kleurde. Het goede nieuws hierbij is dat haar broze botten stand hielden.

Ten tweede, het meest slechte nieuws op dat moment is, dat haar vroegere mentrix Marja, plotseling in haar slaap was overleden. Marja begeleidde Miranda vanaf haar 15e jaar in het kindertehuis en later met het begeleid wonen vanaf haar 16e. Marja was van mentrix een hele goede vriendin geworden die regelmatig op bezoek kwam om onder andere de kookkunsten van Miranda te beproeven. Ze kreeg dan ook altijd een doggybag mee in een bakje wat ze weer zo snel mogelijk terug moest brengen om van de volgende maaltijd te genieten. Ze was ook de enige die ik ken die ongegeneerd haar bord aflikte, zelfs in een restaurant. Ze laat een diepe wond achter die slechts zeer langzaam zal helen.

Na terugkomst uit Oostenrijk dus veel hier mee bezig geweest, afscheid genomen, begrafenis uiteraard bijgewoond en heel veel verdriet.

De week later hadden we echter gepland naar Spanje te gaan. Daar woont goede vriend Frans van mij/ons die vele jaren de vriend was van mijn soort van Indo pleegmams, die helaas ook ook al weer een aantal jaren geleden is overleden. Na vele jaren als god in Frankrijk te hebben gewoond, woont hij nu als god in Spanje. Hij had ons al jaren uitgenodigd om langs, en zelfs binnen, te komen om te genieten van zijn gastvrijheid en het Spaanse klimaat. Dat was goed gelukt, 32 graden alle dagen met een windje, zwembad voor de deur en terrasjes in de omgeving in overvloed. Tres cañas was ons veel gebruikte bestelling. Mede omdat Miranda niet veel kon lopen en gedwongen weer op een terrasje moest gaan zitten. Ontzettend genoten van de gezelligheid deze week en dankbaar aan Frans.

Het enige kleine minpuntje in die week was dat de (nep)tiet van Miranda lek raakte door, waarschijnlijk het veelvuldige bezoek aan het zwembad, die dan maar met pleisters werd ‘gerepareerd’ om de week door te komen. Ondertussen heeft ze een nieuwe tiet gekregen voor noppes omdat die oude al weer drie jaar oud was. Blijkbaar mag je, van de verzekering, elke 25 maanden, een nieuwe ‘kopen’. In ieder geval een stuk goedkoper dan al die wijven die van cup DD naar cup QQ willen transformeren om maar over hun reten te zwijgen.

Deze week een nieuwe CT-scan gekregen. CT staat voor computertomografie, met andere woorden, ze hakken je lichaam virtueel in mootjes die daarna beelden kunnen tonen van afwijkingen in organen, botten, weefsels, etc.

Het goede nieuws is dat de tumoren weer wat kleiner zijn geworden, dus de (anti)hormoon therapie slaat aan. Na het gesprek met de oncoloog weer een infuus gekregen met het botversterkende zuur gekregen, waardoor Miranda weer, om het maar bot te zeggen, weer naar de kloten is. Om je maar ergens bot op te vieren zullen we maar zeggen, botweg weigeren is geen optie.

Dit nummer van Hans, de vader van Miranda, dragen we dit keer op aan Marja en de kleinzoons Joey, Tom en Jeffrey (ondertussen ook bonuskleinkinderen waardoor het aantal nu op acht staat, OMG). Best wel een talenknobbel die man. Deze versie is wat rauw, de studioversie is wat meer uptempo.