JaguHar's Blog

Jullie kijken natuurlijk elke dag of er weer wat te lezen valt. Mooi niet dus de afgelopen maanden. Het is inderdaad alweer een tijdje geleden, dus deze keer wat extra woordjes om je lunchbreak of weekend door te komen ofzo.

Bij het laatste bericht was al duidelijk dat Miranda haar baan kwijt zou raken, wat dus nu ook het geval is. Aangezien haar functie nogal gewild is en iedereen zich afvroeg waarom haar functie beschikbaar kwam had ze op LinkedIn maar een berichtje gezet hierover met uitleg en eindigde dit bericht dat ze vooral beschikbaar was voor koffie- en lunchdates. We moesten hierop onze internetverbinding upgraden om alle aanvragen aan te kunnen. De collage hieronder is nog maar een fractie van alle afspraken die ze heeft gehad. Er volgden er nog meer en er staan er voorlopig nog meer op de agenda. 

Maar goed, tussendoor vond ze dat ze maar weer eens op vakantie moest. Ik mocht weer niet mee. Het was ook een mooie smoes om één van de beloftes die ze had gedaan, na te komen. Bestemming Kreta met een oude vriendin die ooit bij haar uit nood een half jaar in huis had gewoond omdat haar eigen huis een flinke brandschade had opgelopen. 

Mooi 5-sterren hotel met spa, lekker eten en drinken, prachtige omgeving, 21 tot 25 graden, workshop olijfolie maken, wijnproeverij, cabana op het strand en haar, lekker belangrijk ook, verzameling gebedskettingen uitgebreid met Grieks orthodox katholieke kettingen. Van deze vakantie ook maar een foto impressie. Je hebt er niets aan maar het vult goed. (die gozer in dat Transaviapakje is haar laatste geadopteerde kleinzoon)

Dan komt natuurlijk ook het moment van afscheid van haar werk, Ze kreeg een budget voor een uitgebreide borrel met hapjes. Ze werkte voor zowel Wassenaar als Voorschoten en zowaar beide burgemeesters, Nadine van Voorschoten en Leendert van Wassenaar, waren bij het afscheid aanwezig, alsmede de wethouder Laurens, management en alle andere fijne collega’s. Ze werd overstelpt met cadeautjes en bloemen, kortom, een gezellig, fijn en warm afscheid.

Van de week uitslag van het periodieke bloedonderzoek; alles was redelijk prima, de tumormarkers waren wel iets verhoogd maar niet alarmerend. Ook weer een infuus met het, moeilijk-woord-zuur, gekregen. Dat wordt weer afzien de komende dagen. Volgende onderzoek volgt in januari.

Vorige week vond ook nog een andere happening plaats, de boekpresentatie van Jos de Gruiter die een boek heeft geschreven over het leven van Hans Vermeulen, de vader van Miranda, Tim en David, genaamd: 

Briljant Muzikant, maar niet elke dag

Ik mocht als aanhang hierbij aanwezig zijn. De boekpresentatie werd gegeven in forum Hadriani waar blijkbaar de carrière van Hans min of meer zijn oorsprong vond. Niet te verwarren overigens met het historische forum Hadriani wat de huidige stad Voorburg is. Het forum Hadriani vandaag de dag is gewoon een troosteloos rechthoekig gebouw in Voorburg waar de plaatselijke muziekverenigingen flink tekeer kunnen gaan met hun sousafoons en andere lawaai makende instrumenten.

De ruimte was vol gezet met ongemakkelijk zittende houten kantinestoelen en er was een provisorisch podium aanwezig van ongeveer 30 cm hoog. Positief aan de ruimte was de aanwezigheid van een heuse bar met bediening.

Er waren flink wat mensen uitgenodigd maar gezien de hoge leeftijd van de tijdgenoten van Hans waren er ook veel afzeggingen door griep, Covid, operaties, overlijden, ziekenhuisbezoek, etc.  Waarschijnlijk waren er ook personen die niet meer op tijd een rolstoeltaxi hadden kunnen regelen of overleden waren op weg naar de presentatie. Niet voor niks stonden er om de hoek ook twee ambulances en een rouwauto klaar.

De genodigden bestonden uit:

• Personen die in meer of vooral mindere mate te maken hebben gehad met Sandy Coast en/of Rainbow Train
• Enkele familieleden
• Al dan niet bekende artiesten/muzikanten die met Hans hebben samengespeeld/samengewerkt of dankzij Hans een zet in de goede richting hebben gekregen of gewoon collega’s waren geweest.
• Figuren uit de muziekindustrie die vooral profiteren van anderen.
• Toevallige voorbijgangers die langsliepen en naar binnen werden gesleept om de zaal vol te krijgen, mits ze de juiste leeftijd en/of gebreken hadden.
• Dan nog een partij mensen die Hans heel goed kende en stuk voor stuk een goede vriend van Hans waren omdat ze 1) Hans tegenkwamen in de supermarkt 2) wel eens een optreden hadden meegemaakt 3) ook in Voorburg woonden 4) ze iemand kende die op hun beurt iemand kende die met Hans had geknikkerd 5) ook wel eens in Thailand waren geweest
• Aanhang van alles hierboven

Er was een spreekstalmeester aanwezig die zijn babbeltje hield en onder andere twee zolderartiesten aankondigde die dan wat foute versies van Hans z’n nummers zongen onder begeleiding van een gitaar. De teksten moesten hierbij wel nog van een blaadje gelezen worden en laten we maar zeggen dat er geen gebruik werd gemaakt van autotune.

De leukste spreker van de middag was een 81-jarig oude radio DJ/plugger/promoter die een verhaal begon over de begintijd van de Sandy Coast. De goede man had genoeg stof om nog tot zijn laatste adem door te vertellen maar werd na een kwartiertje spreektijd afgebroken.

De schrijver zelf kwam natuurlijk ook nog aan de beurt waarbij de spreekstalmeester wat ingestudeerde vragen stelde aan de schrijver. De schrijver las daarna nog 67 kantjes voor waar alle personen op stonden die hij wilde bedanken en die op een of andere manier hun bijdrage hadden geleverd aan het boek waar hij twee jaar aan had gezwoegd.

Hierna werden nog wat figuren het podium opgetakeld die de eerste exemplaren van het boek uitgereikt kregen. Gelukkig bleven zij ondanks het extra gewicht van het boek wel redelijk rechtop staan.

Dit was het einde van de boekpresentatie en kon iedereen de muntjes, die zij bij binnenkomst hadden gekregen, inwisselen voor wat alcoholische versnaperingen.

Onder het genot van de drankjes werden eindeloze verhalen uitgewisseld, de een nog interessanter en belangrijker dan de andere. De enige die de verhalen kon beamen of ontkrachten was er natuurlijk niet bij.

Jos de Gruiter heeft het boek geschreven op basis, en naar alle eer en geweten, van alle interviews die hij heeft gehad met allerlei betrokkenen in Hans’ zijn leven. We weten echter dat niet alle feiten in dit boek op waarheid berusten. Jos heeft wel zijn stinkende best gedaan de afgelopen twee jaar de biografie naar waarheid op papier te zetten.

Uiteraard vond de grootste rioolkrant, De Telegraaf, het nodig om naar aanleiding van dit boek alles groots uit z’n verband te rukken en er een twee pagina’s grote drama story van te maken. De media, waaronder Evert Santegoeds (of beter gezegd Santekwaads, die al geen vriend van Hans was) en consorten, is en blijft, vooral voor wat betreft de Privé, Weekend en Story verhalen, een kankergezwel op zich. Wellicht moet de media hier ook eens voor behandeld worden. Om een voorbeeld te noemen: Evert Santelul noemde Hans ooit een trompetterende olifant. Ik kende Hans zelf, dit heeft hij absoluut niet verdiend (en Evert, ik speelde trompet, niet Hans).

Wellicht een briljant boek, maar niet elke pagina.

Deze hoorde ik laatst. Lang niet gehoord en heeft niets met het boek te maken. Gewoon een mooi nummer.