De vorige ingreep was gedoopt tot ‘afzetterij’, de ingreep van morgen bij gebrek aan inspiratie maar ‘uitdragerij’ genoemd. Het is tenslotte tweedehands wat er uit moet komen morgen.
Afgelopen week kennis gemaakt met de gynaecoloog die de operatie gaat uitvoeren, we noemen hem ‘broer Cees’. Broer Cees is uitermate professioneel; hij stelt vragen waar de antwoorden nog niet van te vinden zijn in het ellendikke dossier digitale bestand van 63,18Gb (exclusief foto- en videomateriaal), is uitermate helder in zijn uitleg over hetgeen hij gaat doen, en is zeer detaillistisch. Maar goed, dat mag ook wel als je zo’n operatie uit kan voeren door een paar kleine gaatjes. Vier stuks van die gaatjes gaat hij maken, de vijfde die al eerder is aangeboord gaat hij ook gebruiken. Elk gaatje krijgt z’n eigen functie tijdens de operatie, ik bespaar jullie de details. Broer Cees tikt ook supersnel met 10 vingers, dat geeft ook wat extra vertrouwen dat hij een goede controle heeft over zijn vingers.
Wij hadden ook wat vragen aan broer Cees. Naast de normale vragen of je bijvoorbeeld mag roken en drinken tijdens de operatie, was er de vraag over een bijwerking die was vermeld in de documentatie over de ingreep. Je kan na de ingreep namelijk last krijgen van je schouder. Huh? Inderdaad huh, maar het blijkt dat tijdens de operatie je buik wordt opgeblazen met één of ander CO2-goedje. Dan volgt er een technisch verhaal over zenuwen en chemische reacties ofzo. Het komt er op neer dat je ‘hoofd’ denkt dat je last van je schouder hebt maar de pijn in werkelijkheid natuurlijk ergens van beneden komt. Bij Miranda zal dat wel weer anders uitpakken, jeuk aan d’r linkeroor of trek in een hamburger ofzo.

Na het gesprek met broer Cees de preoperatieve screening gehad. Voor wie het vorige keer gemist heeft nog even dezelfde tekst:

Vandaag maar 4 gesprekken gehad ter voorbereiding van de operatie. Ze noemen het ook wel preoperatieve screening. Het eerste gesprek was met een apothekersassistente over het medicijngebruik en eventuele allergieën voor medicijnen/antibiotica. Het tweede gesprek was met de assistente van de anesthesioloog over voornamelijk het medicijngebruik en eventuele allergieën voor medicijnen/antibiotica. Het derde gesprek met de anesthesioloog over voornamelijk het medicijngebruik en eventuele allergieën voor medicijnen/antibiotica. Het vierde en laatste gesprek met een verpleegkundige over voornamelijk het medicijngebruik en eventuele allergieën voor medicijnen/antibiotica.

Oja: één andere vraag was ook wel opvallend: of ze nog dezelfde bloedgroep heeft als vorige keer. Ik onthoud me hier van commentaar.

De ingreep staat gepland voor 11 april, we moeten om 10:30u aanwezig zijn dus de ingreep zal wel ergens rond de middag plaats gaan vinden.

In dit orkest had ik graag willen spelen:

Ziekenhuizen hebben zich goed aangepast. ‘Goed’ staat dan niet​ voor iets positiefs maar staat voor het feit dat ze zich hetzelfde gedragen als een gemiddelde (pruts)onderneming van tegenwoordig. Ze zijn dan bezig met regels en procedures, huren dure ‘professionals’ in die nog meer regels en procedures verzinnen, maken afspraken met partijen waar zij zaken mee doen en spreken daarvoor wat regels en procedures af waardoor de regels en procedures weer aangepast moeten worden, etc. Ondertussen draaien marketingmachines volop om het tegendeel te bewijzen.

Waar het allemaal om gaat vergeten ze: de klant. Ook in een ziekenhuis ben je een klant.

De aangenomen klus, in dit geval een operatie, is bekend. “Wij nemen contact met u op voor het verdere verloop”

Blijkbaar schort het daarna dan aan een procedure die er voor zorgt dat de procedures in gang worden gezet. Je hoort dan wekenlang helemaal niets meer. Gelukkig is in ons geval de klant een pitbull die zich voortbeweegt op een Nimbus2000 en er klaar mee is in onwetendheid te zitten. Dat vereist tijdens de communicatie waarbij het bloed onder je nagels vandaan wordt getrokken een geduldige vastberadenheid en een volharding om je niet te laten afschepen met slechts een nieuwe belofte.

Het heeft geresulteerd in een datum: 11 april. Wel op een dag en tijdstip die eigenlijk gereserveerd staat voor spoedoperaties. De kans bestaat dus deze datum wordt verzet.

Geen link naar de tekst dit keer. Het origineel is ooit geproduceerd door Hans, deze versie is van Mylène D’Anjou tijdens een uitzending van Kopspijkers. Dijk van een stem wel.

Na een verkeerde diagnose en het daaruit voortvloeiende behandelplan was helaas al begonnen met verwijdering. Terugdraaien ging natuurlijk niet meer, maar na een soepel uitgevoerde reconstructie en wat cosmetische nabehandelingen ziet het er weer goed uit, alles is hersteld. Het gaat natuurlijk om de wand in het toilet.

Gisteren de uitslag van het uitstrijkje. Rare benaming eigenlijk, uitstrijken is naar mijn weten het verspreiden over een oppervlakte dus een uitstrijkje is een oppervlakverspreidinkje. Maar goed, het klinkt beter dan afkrabseltje of schrabseltje wat waarschijnlijk meteen geassocieerd wordt met iets pijnlijks. Uitstrijken klinkt meer als ‘insmeren’, dat vindt niemand vervelend.

De uitslag was goed, geen verdere afwijkingen. Bij het gesprek met de gynaecoloog blijkt echter dat één van de vleesbomen zich afwijkend gedraagt. Waarom dat bij het vorige gesprek niet ter sprake kwam is even een minpuntje.
Hoewel vleesbomen over het algemeen goedaardig zijn kunnen ze wel klachten met zich meebrengen. Menstruatiestoornissen, bloedingen, pijn, etc.
Om een lang verhaal een keer kort te maken: het wordt een volledige hysterectomie, dus baarmoederverwijdering inclusief alle eiergerechten en zoals eerder gemeld zonder je compleet open te snijden maar via laparoscopie (kijkoperatie).

De huidige gynaecoloog doet deze operatie niet, we worden verwezen naar een collega. Wanneer het plaats gaat vinden is nog niet bekend. Wat we wel weten is dat er weer een reeks afspraken gepland gaat worden voorafgaande de operatie.

Wordt vervolgd

​Ik weet niet zoveel nummers op te noemen die over kippen gaan, maar Brushy ‘one string’ is iemand die er met eentje redelijk beroemd mee is geworden.​

​
In de aanloop naar de aankomende poppenkastgemeenteraadsverkiezing hoor je een spotje op de radio dat we de politiek moeten vergelijken met een koor; verschillende stemmen en geluiden die tot fantastische melodieën komen en een geweldig optreden neerzetten. Het is alleen jammer dat het koor in Nederland bestaat uit leden die niet kunnen zingen en geleid wordt door een dirigent die niet gehinderd wordt door enige vorm van muzikaliteit of ritmegevoel. Een beetje koor met zelfrespect zou ook alleen leden moeten aannemen die een aantal auditierondes succesvol heeft doorstaan. We kunnen nog wel even doorgaan in deze metafoor: Om als koor gewaardeerd te worden en blijven moet je niet alleen kunnen zingen, maar moet je ook nummers ten gehore brengen die het publiek wil horen. Het streven is toch dat er zoveel mogelijk bezoekers op je concert afkomen en voor een geweldig optreden ook (fiks) in de buidel willen tasten? Met een goed arrangement trek je volle zalen, blijven de mensen komen en betalen ze hier graag voor. We richten er dan zelfs fanclubs voor op.

In dit land werkt het koor iets anders; we worden verplicht te betalen voor de toegang van optredens die alleen worden aangekondigd maar nooit zullen plaatsvinden. De prijs van de toegangskaartjes is natuurlijk ook buiten proporties want niet alleen het koor moet betaald worden maar ook de hele begeleiding, de wel en niet in gebruik zijnde podia, alle oud- en ex-leden van het koor, het vervoer, de reis- en verblijfkosten, de promotionele kosten, contracten met de platenmaatschappijen, de vrijkaartjes voor de buitenlandse delegaties, etc. etc. En oja, ondertussen moeten we ook afdragen aan de BUMA/STEMRA’s van deze wereld want de nummers van dit koor worden toch wel afgespeeld, of het nu klinkt of niet en of we het nu wel of niet willen horen. En achter de schermen wordt de recette verdeeld.

Ik kijk en luister ook al jaren niet meer serieus naar het nieuws dat ons wordt gebracht. De meeste zenders vinden het interessanter om een wasbeer uit Amerika te laten zien die met een grootste gemak een koelkast opent dan het feit dat er weer miljarden aan Nederlands geld wordt overgemaakt naar een één of ander luchtkasteel of diepe put. Vroeger was er dan nog wel eens een enkele journalist(e) die de moeite nam om bepaalde zaken tot op de bodem uit te zoeken. Nee, ze lezen allemaal hetzelfde verhaaltje voor op de manier en met de woorden die hun is voorgeschoteld. Wij op onze beurt nemen het aan en geloven het allemaal.

En als er dan eens een keer een serieus onderwerp wordt aangesneden, wordt het altijd zo gebracht dat het lijkt alsof het in ons voordeel is.

Een simpel voorbeeldje dan: Opgelezen wordt: ‘de OZB verhoging van dit jaar is, op een enkele uitzondering na, minimaal of maakt zelfs een daling door’. Mooi, denk je dan op een zwak moment waarin je denkt dat deze mededeling op waarheid berust. Tot je de aanslag krijgt en blijkt dat de WOZ-waarde van je huis, zoals in mijn geval, met 22% is gestegen en er per saldo wederom op achteruit gaat. Bij de aanslag krijg je dan nog wel een foldertje hoe je bezwaar kan maken tegen de stijging van je WOZ waarde. Dit foldertje is ook alleen maar bedoeld om je slechts de illusie te geven dat je er tegenin kan gaan.

Ik ben geen fanatieke complotdenker, ik heb slechts een nuchtere kijk op dingen en denk verder. Marketing en propaganda machines draaien volop. Er zit altijd iets achter en er is altijd wel een andere kant van het verhaal. En vaak is het gewoon een glasharde leugen en/of onderdeel van een groter geheel.

Zowel de naam van de uitvoerende artiest als de titel past hier wel bij

Ik ben net terug van de Olympische Winterspelen. Het was daar een stuk warmer dan thuis. Niet omdat de CV-ketel stuk was, maar omdat er een ijskoude verschijning in het huis rondwaart die het voor elkaar krijgt de vlammen van de kaarsen met slechts de windverplaatsing van een knipoog te bevriezen en de volop brandende openhaard met een enkel zuchtje weet te veranderen in een ijsformatie waar Antartica jaloers op zou zijn.

De internist/oncoloog gaat op vakantie morgen dus of we vandaag nog maar even langs wilden komen. Prima, hij heeft er in ieder geval voor gezorgd dat de uitslag van de MammaPrint (ja, natuurlijk hebben we die laten doen en nee, natuurlijk hoeven we die € 3000 niet zelf te betalen) klaar lag. Half een ’s middags lopen we zijn kamer binnen en ligt er een onleesbaar A-viertje klaar op zijn bureau. Onleesbaar, behalve het belangrijkste plaatje met de tekst ‘low risk’. Dat is goed nieuws. Zij kreeg een hand (hij voelde zich te ongemakkelijk om iets anders te proberen) en ik kreeg een ‘boks”. Grappig.
Maar goed nieuws dus. De hoop was nog wel even gevestigd op ‘very low risk’ wat zou betekenen dat er geen enkele nabehandeling nodig zou zijn. De ‘low risk’ betekent: geen chemo, wel een hormoonkuur of beter gezegd anti-hormoonkuur. Ik zal daar later meer over vertellen. Geen bestraling, geen chemo, dat zijn al 2 van de 3 ‘kwaden’ die niet nodig zijn.
Verder ging de huwelijksreis afgelopen dinsdag naar Duinrell niet door vanwege tsunami- en aardbeving gevaar naast de twijfel over de kwaliteit van aanhechting van de attractiekarretjes. De dinsdag werd dan maar besteed aan de start van de opbouw van een nieuw balkon. De oude had ik twee weken geleden gesloopt, drie keer hard niezen en een aardappelschilmesje waren hiervoor genoeg. Voor mij ook een reden om een nieuw speeltje te kopen om balken en planken kaarsrecht en binnen 0,3 seconden klaar te stomen als onderdeel van een nieuw balkon. Ze noemen het een ‘afkortzaag’ ofzo. Later foto’s met ‘voor’ en ‘na’, ik ben nog even niet klaar, tijd is een issue met ook nog een baan als PI erbij.

‘Very low’ lijkt op ‘very slow’. Covers waren vroeger niet mijn ding, daar heb ik het wel eens over gehad geloof ik. Ik ben daar op terug gekomen en heb een aardige verzameling opgebouwd van covers die meer dan de moeite waard zijn. Zo ook de categorie ‘slow covers’. How about this one?

Ik vind dat ik wel redelijk goed ben met cijfers maar kansberekening was nooit mijn ding. Ik vind dat ook niet interessant. Ik kan me herinneren dat ik ooit een proefwerk kreeg met (ongeveer) de volgende vraag: Stel, je wordt in een donkere kamer gezet waar zich vijf waslijnen bevinden waar kriskras op de waslijnen 34 rode, 15 gele, 37 zwarte, 24 blauwe, 9 witte en 45 groene sokken zijn opgehangen. Hoe groot is de kans dat als je van elke waslijn één sok pakt je dan een volledig paar hebt? Als je het nog spannender wilt maken kan je je ook nog afvragen of ze allemaal dezelfde maat hebben en of er verschil is tussen linker- en rechtersokken. Maar goed, mijn standaard antwoord op dit soort stompzinnige vragen was altijd “50% kans”. Als de leraar dan vroeg hoe ik dit had berekend zei ik steevast “òf je pakt ze, òf je pakt ze niet”. Hetzelfde met een dobbelsteen: je gooit een zes of niet, 50% kans. Menigmaal heeft me dat een bezoek bezorgd bij de rector of misschien kwam het ook omdat ik onderaan het proefwerkblad nooit ZOZ (zie ommezijde) schreef, maar de drie andere letters ZAK, gevolgd door een uitroepteken. Het betekende gewoon ‘zie andere kant, dat begrepen ze nooit zo.

Vandaag hadden we zo’n kansberekening gesprek met de oncoloog/internist voor de vervolgbehandeling(en). Op basis van de amputatie en de schone klier was bestraling niet nodig. Omdat een van de tumoren de stempel ‘graad 2’ toegekend had gekregen zou een chemokuur nog een optie kunnen zijn met daarna een hormoonkuur behandelingetje van 5 tot 7 jaar. Op dit moment heeft ze 25% kans dat het terug komt. Met een chemo plus hormoonbehandeling kan deze kans gehalveerd worden, 12,5% dus waarbij beide kuren ongeveer hetzelfde percentage ‘bijdragen, 6 à 7 %.
Er bestaat ook nog zoiets als een MammaPrint test. MammaPrint is een test die 70 specifieke genen onderzoekt in je tumor(en), om te bepalen hoe agressief deze is. Mocht je het je afvragen: Ja, blijkbaar ligt dat (die tumoren) ergens opgeslagen in een potje in een koelkast tussen de kaas en lunchsalades te wachten op aanvullend onderzoek.
MammaPrint bepaalt dus hoe groot de kans op uitzaaiingen is en dus ook de vervolgbehandelingen. De uitslag van een mammaprint is dan ‘hoog risico’ of ‘laag risico’ en alle gradaties daar omheen. ‘Zeer laag risico’ is dan een uitslag die je eigenlijk alleen wilt horen (15% van de gevallen). Het werd ons zo gebracht dat als je niet bereid was een chemo te ondergaan bij een hoog of hoger risico, je deze test niet krijgt. Enigszins gechargeerd wellicht maar hier kwam het wel op neer. Het heeft te maken met de kosten, blijkbaar kost zo’n test € 3000. De discussie gaan we hier nu niet aan.
We moeten nu beslissen of we de mammaprint laten uitvoeren. De kansberekening is nu als volgt:
Huidige status: 25% kans op terugkeer
Na een half jaar lang je lichaam en geest te teisteren met 8 stuks chemokuren wordt de kans 25% minus 6 a 7% . Ik hoef hier toch niemand uit te leggen wat de bijwerkingen zijn van een chemokuur?
Na 7 jaar lang hormoonkillers slikken nog eens minus 6 a 7%. Bijwerkingen van een hormoonkuur? Van die gebruikersgroep heeft 50% nergens last van. De bijwerkingen van de andere 50% varieert van normale overgangsverschijnselen tot complete metamorfoses tot weerwolf of moordzuchtige buitenaardse wezens.
Een MammaPrint kan rust brengen als de uitslag ‘zeer laag risico’ is. Je kan dan afzien van alle vervolgbehandelingen. Is de kans op terugkeer dan ineens nul ofzo? Elke andere uitslag wordt weer een kruispunt van beslissingen op basis van kansberekening die dan weer gebaseerd is op, ja, wat eigenlijk? Wereldwijd schort het nogal aan registratie, opslag en uitwisseling van ervaringen.

I will survive maar eens in een uitvoering van Nils Landgren, een van werelds beste trombonisten

Iedereen is nieuwsgierig naar de uitslag dus daar beginnen we maar mee:
De verwijderde klier (niet ik, maar de schildwachtklier): schoon. Dat betekent in ieder geval geen bestraling.
De twee andere klieren tumoren zijn volledig verwijderd (geen snijranden, dus niet ingesneden waardoor restanten overblijven): één van 1,5cm, graad 2 en één van 1,1cm, graad 1.
Het oordeel is nu aan de internist/oncoloog die het vervolgtraject bepaalt op basis van de pathologische gegevens. Een chemo is niet waarschijnlijk, een hormoonkuur wel.
Tot zover de status. Als je geen tijd meer hebt kan je nu stoppen met lezen.
Voor de werklozen en de nieuwsgierigen die dit toch in de baas z’n tijd lezen nog wat leesvoer:
Graadje 3 cellen (niet van toepassing) is de meest agressieve vorm die sneller groeit dan gezonde cellen en graad 1 kankercellen lijken nog het meest op gezonde cellen en groeien langzaam. Graad 2 hangt er dan een beetje tussenin.
De tumoren die zijn weggehaald zijn hormoongevoelig. Dat betekent dat er receptoren zitten die zich simpel gezegd voeden (groeien) met hormonen (oestrogeen en progesteron). Dit verklaart meteen waarom een hormoonkuur waarschijnlijk is omdat het blokkeren van hormonen de groei van kankercellen stopt en waardoor zij zelfs afsterven. Als ik niet te volgen ben, de universiteit van Gent heeft een begrijpelijk document gemaakt van bovenstaande.
Zoek op hormoonkuren en je vindt de meest gruwelijke horror stories, maar goed, die vind je ook als je zoekt op een splinter in je vinger. Er zijn legio verschillende hormoonkuren, we nemen aan dat er eentje wordt bij gezocht die past bij het pathologisch beeld van de gevonden cellen.
De week na de operatie ging prima. Verrassend genoeg weinig tot geen pijn, geen complicaties zoals bijvoorbeeld het verlies van drie tot vier liter bloed, afstervende tenen of een onverklaarbare verschijning van een tatoeage. Uiteraard wel een week met ups en downs, waarbij de ‘downs’ meer veroorzaakt werden door het stoppen met roken dan door de operatie of situatie. Maar… ze houdt het vol, dat is knap. Op momenten dat ik daar de dupe van word of dreig te worden, laat ik de hond maar uit. Soms ben ik 72 uur buiten.

‘Your song’ maar eens in de uitvoering van stemkunstenaar Al Jarreau

Deze titel heeft ze zelf verzonnen so don’t shoot the messenger.
Even kort voor nu: Het is nu 12:45, net gebeld door de chirurg. Operatie geslaagd, alles is volgens plan verlopen. Hopelijk is dat het hetzelfde plan waar wij dachten dat ze voor ging. Ze ligt nog even in verkoeverkamer. Later meer.

Update 15:52u van haar zelf:
Ik was zenuwachtig in de operatiekamer en was op de operatietafel gelegd. Iedereen voorstellen wie en wat ze waren. Wachten op de chirurg en anestioloog. Dames met slangetjes bezig en hartplakkers. Komt er nog een dame en zij vertelde dat ze co-assistente is. Dus ik vroeg of ze voor arts studeerde.. ja dus en ze was daarom bij veel operaties aanwezig om te leren enzo. Ik vroeg of dit haar eerste borstamputatie was. Ja zegt ze vandaag voor het eerst. Ik zei… het is voor mij ook voor het eerst. 😂

Update 22:00u
Het was een lange dag. Het begon om 7:00u met de verplichte bloedafname. Je moest dan wel op het knopje ‘spoed’ drukken, ‘bloedspoed’ zeg maar. Je zat dan samen met allemaal mensen die ook op het bloedspoedknopje hadden gedrukt, ook voor een operatie dus. Ook herkenbaar aan de koffertjes en de tasjes die ze bij zich zeulden. Daarna naar de ‘opnamelounge’, een mooi woord voor een hok vol mensen met aanhang die wachten op hun eigen slager. Niet echt opwekkend deze situatie… “wat gaan ze bij u doen?”, huilende dames, geïrriteerde kerels, zenuwachtige aanhang, etc. Wat ik wel makkelijk vond is dat je meteen zag wie onder het mes ging, ze hadden tenslotte een pleister of verbandje van de bloedafname.
Rond tienen werden we apart genomen om nog wat laatste vragen te beantwoorden en instructies te ontvangen. We kozen er daarna voor om in dat kamertje te blijven wachten gezien de deprimerende toestand in de ‘lounge’. Pas rond elven ging het ineens snel, de OK was klaar met de vorige klus en ze werd weggereden, een naar moment is dat.
De webshop loopt door dus ik scheurde even naar huis (ja, ik was met de Jag, die rijdt wat sneller met z’n 400 paardenkrachten dan m’n bus met z’n anderhalve kamelenkracht), inpakken, wegbrengen en weer terug naar het ziekenhuis. Ik was er inmiddels al achter op welke afdeling ze terecht zou komen, nog niet gearriveerd dus ‘om de hoek’ maar weer wachten. Om 14:16u werd ik gebeld door een onbekend nummer…’ik ben er nog hoor, waar zit je?’ Ze lag op de kamer met praatjes voor tien (ik had eerder gezegd zes, maar het was echt voor tien). Nouja, bladiebla, met een hoop mensen van het ziekenhuis gesproken over van alles en nog wat en de chirurg kwam ook even om de hoek kijken. We wisten al dat hij nog korter van stof was dan ik. Het hele gesprek ging letterlijk zo: “hoe gaat ie?”, “ja, goed. kijk maar, alles is weer normaal (ze had op dat moment net haar nieuwe BH met hondenspeeltjesvulling geïnstalleerd). “ok dan, doei, je mag weer naar huis”.
Dan duurt het nog even met formaliteiten en laatste checkups en van alles en nog wat. We zijn weer thuis, dat was om 21:00u ofzo. Samen.

Vandaag de zgn. schildwachtklierprocedure doorlopen ofwel in medische bewoordingen de ‘Sentinel node procedure’ genoemd. De procedure is bedoeld om deze eerste lymfeklier zichtbaar te maken (die dan morgen verwijderd wordt). Hiertoe spuiten zij rond de tumor een licht (zeggen ze) radioactieve vloeistof in waarna de klier met behulp van een gammacamera zichtbaar wordt gemaakt. Zo’n gammacamera ziet er op het eerste gezicht indrukwekkend uit (zie plaatje), een soort robot met twee indrukwekkende armen (camera’s), touchscreen, afstandbediening en uiteraard netwerkconnectie naar werkstations. Het apparaat ‘van ons’ was een Philips Skylight Nuclear Gamma Camera. Klinkt ook indrukwekkend. Minder indrukwekkend vond ik de twee floppy drives die ook in het apparaat zaten. Dat zegt iets over de leeftijd van het apparaat. Weliswaar geen 5¼ inch of de nog oudere 8 inch floppy drives, maar toch…alsof je naar een concert gaat van DJ Jean die daar met twee bandrecorders zijn ding doet.

Terug naar de procedure: er worden eigenlijk maar vanuit twee verschillende hoeken foto’s gemaakt waarna de plaats van de klier op de huid aangegeven wordt met een markeerstift zodat de chirurg weet waar de klier uithangt. Zoals gezegd wordt morgen de klier verwijderd waarna deze door pathologie wordt onderzocht op eventuele aanwezigheid van kwaadaardige cellen. De uitslag van dat onderzoek horen we rond de 30e van deze maand.

Een bezoek aan het toilet gaf ook iets om over na te denken

Je mag er volgens de plaatjes niet vóór staan, niet in vissen, niet in roepen naar de verdieping eronder, geen yoga oefeningen doen en de afbeelding rechtsonder zal wel iets met Kamasutra te maken hebben: veel te moeilijk.