sowwww!!! Die goser met z’n hiphoporkest is goehhoeeeddd! Ik kreeg er kippevel van..
nouja, weet je… kijk zelf maar, of hier op z’n myspace
Auteur: jaguhar
2 go
Als je zaterdag toch niets te doen hebt ga dan naar Gare du Nord. Dan heb ik het niet over dat perronnetje in Parijs, maar over de meest bekende onbekende Nederlandse band. Ze zijn net een nieuwe tour begonnen en treden zaterdag 3-10-2009 op in de Boerderij te Zoetermeer. Ik zou er mijn goudvis nog niet willen begraven, maar bij een optreden van Gare du Nord vergeet je al snel waar je bent. En anders wacht je tot 11 en 12 oktober, ze zijn dan in Mokum. De zangeres, Dorona Alberti, heeft echt een dijk van een stem en creëert met haar soort van klassiek seksie optreden een apart sfeertje. Kortom…ze zijn goeoehooeeeddd!! En ik kan niet kiezen welk nummer…’Berlin Beat’..grrr..wel filmpje, slecht geluid.. ‘I’ve got something in my mouth that belongs to you’..huh, wat zegt ze nou?..’Pablo’s blues’..te relaxed voor nu..mwaahh..deze gepimpte versie van Marvin Gaye dan maar:
2 open ur i’s
Veel grote talenten zullen we nooit kennen. Daarom is dit filmpje zo leuk met letterlijk van straat geplukte muzikanten. De talenten zijn niet alleen in de muziek te vinden, de besten onder ons werken ergens achter de schermen en weten niet beter. Aan ons om ze ‘van straat’ te plukken. Ik heb ook wel eens een meid achter de bar vandaan geplukt om een kudde eigenwijze, hufterige, overgruizige techneuten in toom te houden nadat ze er al 6 hadden weggepest in 5 weken. Ik werd voor gek verklaard maar kreeg gelijk. Zo heb ik nog tientallen voorbeelden. Ik zal ze je besparen….
2 dance
In onbezonnen jaren reed ik met een maat nog wel eens naar Parijs, alleen om uit gaan. Amsterdam was te saai (huh?). We gingen dan naar Le Palace, een omgebouwd theater ala Tuschinski die dienst deed als disco. De toegang was (voor die tijd) niet te betalen (80FF ofzo, drankjes 25FF), maar het was dé place to be dus wij waren er. De eerste keer dat we daar kwamen stond dit nummer op en wel zó snoeihard dat de bas van dat nummer je lijf vanzelf deed schudden en je verder niets hoefde te doen op de dansvloer. We gaven daar in één avond uit waar we een maand voor moesten werken, maar het was het dubbel en dwars waard. Later, toen we daar in de buurt een basketballwedstrijd moesten spelen (waarbij ik de wedstrijd van m’n leven speelde, uiteindelijk terecht kwam bij de 1e hulp omdat ik keihard door m’n enkelbanden ging en in het gips werd gezet), moest er natuurlijk ook een bezoek gebracht worden aan Le Palace. Maar wat bleek, onze vier zwarte mannen (gewoon Suri’s) die we bij ons hadden, kwamen er niet in omdat ze de verkeerde kleur hadden. Dat ging er bij ons niet in. De Dalton’s, zoals we ze noemden (als ze op een rijtje stonden op lengte waren het net de Dalton’s uit Lucky Luke), waren met òns uit en het fenomeen discriminatie lag in ons leven al ver achter ons. De nestor van onze vereniging, nog steeds m’n beste maat, heeft moeten lullen als Brugman in zijn beste Frans om die jongens alsnog binnen te laten. Uiteindelijk gelukt maar de lol was er voor de Dalton’s al af. Ik zal nooit vergeten wat er één zei met zijn beste Surinaams accent toen we daar binnen stonden. “Joh man, ze draaien hier allemaal ouwe disco, wat een klotetent, man!, let’s go”….
Op de werkvloer
Wat een gelul zeg..ene Susan Quilliam heeft, denkt ze, een formule uitgevonden die verklaart waarom er zo ontzettend veel gerotzooid wordt tussen collega’s. Dat laatste is absoluut waar. Ik weet er alles van, van de verhalen natuurlijk hè. De schoonmaakster bijvoorbeeld die je enthousiast komt vertellen dat ze voor de 8e keer deze week gescheurde netkousen uit de toiletpedaalemmer heeft weten te vissen tussen alle gebruikte condooms. Je ziet het al voor je: “als ik had geweten dat je nog maagd was, had ik wat rustiger aan gedaan”, waarop zij dan zegt: “als jij wat rustiger aan had gedaan, had ik eerst m’n panty uitgetrokken”.
Hier vind je het stukje wat werd geschreven in de Britse Metro. Nu.nl had ook niks zinnigs te schrijven en heeft de vertaling hier geplaatst.
Haar formule, gebaseerd op notabene een komisch dramatische sciencefiction tv-serie, ziet er zo uit:
THE FORMULA: SC = ((SPx2) + (DA(CS+SE+R)) + (CD(EC+IR+IH)))
Sexual Chemistry = (Strong Protagonists x 2) + (Developing Attraction (Challenging Situations + Strong Emotion + Self-revelation)) + (Constant Deflection (External Circumstance + Inner Resistance + Interpersonal Hostility)
Nou.. als het dan toch in een formule gegoten moet worden dan ziet het er volgens mij zo uit:
L=lust, ф=playing ‘hard to get’, ∏=tekortkoming, k=slettebakfactor, q=bloedcirculatie, j=hulpmiddelen, g=gesprekken, N=emoties, S=seks, O=omstandigheden, Y=tijd, P=spanningen thuis, Qr=spanningen werk, n= bedrijfsfeestje/uitje/etentje/borrel, r=aantrekkelijkheid, I=instinct, W=weigering, H=hormonen, V=verstand
Deze formule is uiteraard niet gebaseerd op enige soap- of fictieserie, maar komt uit de realiteit van alledag. Wat ze allemaal niet doen voor een beetje seks. En wat ze er allemaal mee stuk maken wordt niet over nagedacht.
Maar een ècht spetterende vrijpartij heb je pas met iemand die net zo gek is op jou als jij op de ander. Je hebt daar wel een uitermate ingewikkeld voortraject voor nodig maar de uitkomst geeft de simpele formule: ∞Sn=1+1.
De data voor de trainingen ‘Ontdek je plekje’, ‘Hoe bestuur ik als chauffeur een collectebus’ en ‘Hoe vind ik iets nieuws in de antiekzaak’ wordt eerdaags bekend gemaakt.
Noem een kleur onder de 10
Nee…fout. Het antwoord is ‘woensdag’….
Arrrgggghhh!!!! keuzes keuzes, je hele leven lang maak je keuzes en bepalen voor het grootste gedeelte het verloop van je toekomst. Ik heb niet zo’n zin vandaag om er over uit te weiden. Als je er dan toch over wilt nadenken: Stel je maar voor dat er een klein nietig beestje vanaf z’n geboorte de rest van z’n leven bezig is de top van een boom te bereiken. De takken zijn z’n keuze momenten (of loopt ie blind door), het weer en alle andere beestjes die ie tegenkomt op z’n reis zijn z’n omstandigheden. Daar kan je eindeloos over filosoferen.
Mijn keuze was vandaag niet zo heftig. Ik zit bij toeval weer een beetje in de accordeon/bandoneon/tango mood. Ik had in de auto het nummer Libertango op staan, beter bekend is de versie ‘Strange, I’ve seen that face before’ van Grace Jones. Mijn versie was met Kirsty Maccoll, ook leuk.
Maar wat is beter of leuker? Met zang? zonder zang? op piano? gitaar? viool? accordeon? alleen of met meerderen? Op het origineel van grootmeester en virtuoos Astor Piazzolla is natuurlijk niets aan te merken, geniaal. Alle mogelijke versies natuurlijk even luisteren met behulp van youtube. Luisteren is één ding, maar het oog doet bij de muziek ook mee…. Of maak ik nu een foute keus?
@work…then
Ziek, echt ziek was die goser. De rode draak, de intrigant, de grootste treiteraar die je je maar voor kon stellen, maar ik had ‘m voor geen goud willen missen. Hij nam iedereen in de zeik, van schoonmaker tot directeur van het mega-bedrijf waar we werkten. Waar iedereen zijn best deed om bij de directeur een wit voetje te halen, deed hij zijn best om die directeur met al zijn grappen en grollen het leven zo moeilijk mogelijk te maken. Of ie dat nu deed door ‘m op te bellen en zich voor te doen als een woeste klant, een zeikmail naar ‘m te sturen waarom ie in godsnaam z’n auto niet mocht lenen voor de wintersport of de nieuwe Maserati klem zette met de bedrijfsbus of heftruck en deed alsof ie de sleutel kwijt was, maakte ‘m niet uit, hij verzon elke dag wel wat nieuws. Zijn bulderlach hoorde je al buiten vanaf ’t moment dat ie aan kwam lopen ’s ochtends tot ’s avonds laat als ie, al dan niet compleet lam, weer naar huis terugkeerde. Er ging geen dag voorbij of je had wel kramp in je kaken of pijn in je buik van het lachen. Hij was op papier ‘de laagste in rang’ maar verdiende door zijn dagelijkse optreden meer respect dan wie dan ook in het bedrijf. Zijn fantasie kende geen grenzen, schreef verhalenbundels over het bedrijf en haar medewerkers die elke standup-comedian en cabaretier deed verbleken, z’n practical jokes waren te bizar voor woorden, etc. etc., maar werken kon ie en dom was ie ook niet. Gehaaid, geraffineerd, maar met meer dan vrolijke charme kwam ie de dagen door. Nachten lang ook hebben we besteed om het bedrijf vol te stoppen met helium-gevulde ballonnen, iedereen te voorzien van …nouja..maakt niet uit verder, te veel om op te rakelen.. iedereen wist wie we waren. We hadden soms geen grenzen…als ik in de lift stond met de, aan alcohol verslaafde, ex-professioneel bokser en financieel directeur kon ik het niet nalaten heel hard HIK te roepen om vervolgens z’n dreigementen aan te horen, z’n opvolger voor ‘uit de goot getrokken’ sukkel uit te maken omdat ie mijn handel niet begreep, waarvoor ik overigens, door een andere directiesukkel, een officiële waarschuwing had gekregen (en oja…ik kreeg toch wel gelijk waarna ie binnen 2 weken werd gedumpt)…. Ach, lekker belangrijk…we leverden kwaliteit, omzet en marge.. ik had een bont gezelschap om en onder me. Ik besefte het toen niet, maar dat waren gouden tijden. Ik mis de lol, ik mis zo’n misselijke draak om me heen. Wat is er mis met hard werken met een hoop plezier?
2 soak
De accordeon is nu niet bepaald een instrument waarvoor je meteen enthousiast uit je stoel springt en roept “ja leuk man, zet ’s een cd op!”. Maar die ingenieuze trekzak is wel een sfeermaker. In een typisch Amsterdamse kroeg met hoogpolige rode kleedjes met brandplekken van gevallen peuken over de tafels, de meer dan eens gebruikte viltjes, de roze schemerlampjes en de accordeonist die vastgeroest zit aan z’n kruk en al meer dan 50 jaar alle Amsterdamse krakers van tante Leen en Johnny Jordaan ten gehore brengt. Als ie z’n pikketanussie maar krijgt en iedereen meezingt..
Of het onmiskenbare (en onmisbare) geluid in de meer dan erotische tango muziek die The Gotan Project voortbrengt. Zut alors!
Maar vandaag een andere setting: Zet mij in het weer van vandaag op een druk terras midden in Parijs, een fles gekoelde witte droge wijn, m’n rokertjes, al het moois wat langshuppelt met hun typisch Franse coupes en kleding, en vijf meter verder Richard Galliano die dit nummer speelt… Une belle histoire qui passe. Als ik een vrouw was gleed ik van m’n stoel. Elle voulait tout.
Richard Galliano , een bij ons onbekend grootmeester die met vele groten der aarde heeft meegespeeld.
2 whom it concerns
Dit nummer was altijd al mooi.. als je dat dan ook nog op een begrafenis hoort diept dat nog wat verder uit. Vrienden komen en gaan in je leven en uiteindelijk kom je erachter dat er maar weinig zijn die dit predicaat echt mogen dragen. Zij, waarvan je blij wordt ze weer te zien. Zii, die ongetwijfeld mopperen dat ze je te weinig zien, zij, die je uiteindelijk toch niks kwalijk nemen, zij, die je nemen zoals je bent en jij, die hun neemt zoals zij zijn… zij, die je nooit hoeft te spreken of te zien…zij, die er toch altijd zijn, en jij, die er bent.
mmm..aanvulling 2/9/9: Exile doet wat moeilijk inzake copyrights en is alleen deze live versie nog te beluisteren. Nouja…beluisteren? Hij is wat ouder geworden, maar òf hij is dronken, òf hij is stoned, òf hij kan live niet (meer) zingen.. Wat mij betreft alledrie. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ie de tekst niet meer weet. Wat een drama.
After the love
Dit…. was het dan.
Het lang verwachte einde van.
Niet van het sprookje dat we deelden,
maar van de soap waarin we speelden.
Het verhaal is slecht, het decor niet echt,
en je mij slechts een bijrol toebedeelde.
Ik heb het gehad.
Ik ben je meer dan zat.
Met je bloemendek met hoezen
en je tafelkleed met poezen.
Staat de hele dag te klagen,
stelt die domme lege vragen.
Staat met een badmuts op te douchen.
‘k Voel mij bevrijd,
van de tijd.
Want voor zo lang als dat het duurde,
jij in mijn bestaan bestuurde.
Kijk nou zelfs eens naar je dijen.
Daar wil een man toch nooit mee vrijen?
Vind je het gek,
dat er nooit iemand naar je gluurde?
Ban van je af,
Misschien is het laf,
dat je nooit echt hebt geweten,
wat ik heb uitgevreten.
Ik vree met je vriendinnen.
Ik ontwrichtte hun gezinnen,
maar mijn straf heb ik met jou al uitgezeten
okheee okheee niet mijn tekst maar van Veldhuis en Kemper met hun nummer ‘trut’. Zo zijn er nog veel meer nummers natuurlijk, ZZ & de Maskers (wie kent ze niet?) met ‘ik heb genoeg van jou’, of deze van BB King, ‘the thrill is gone’. Dit weekend sneerde Lucille (al zijn Gibson-gitaren noemde ie Lucille) toch al luid door de boxen bij mij, dus moeten jullie er ook even aan geloven. Er zijn 1001 versies, maar deze gekozen met Gary Moore. En zoals iemand al commentaar gaf op dit filmpje: OH MY GOD!!! Two gods in my monitor!!!!
JaguHar's Blog 