Ik ben misschien te laat geboren,
of in een land met ander licht.
Ik voel me altijd wat verloren,
al toont de spiegel mijn gezicht.
Ik ken de kroegen en kathedralen,
van Amsterdam tot aan Maastricht.
Toch zal ik elke dag verdwalen,
dat houdt de zaak in evenwicht.

Ik zal m’n vrienden niet vergeten,
want wie mij lief is blijf me lief.
En waar ze wonen moest ik weten,
maar ik verloor hun laatste brief.
Ik zal ze heus nog wel ontmoeten,
misschien vandaag, misschien over een jaar.
Ik zal ze kussen en begroeten,
het komt vanzelf weer voor elkaar.

Ik ben gelukkig niet verankerd,
soms woon ik hier, soms leef ik daar.
Ik heb mijn leven niet verkankerd,
‘k heb geen bezit en geen bezwaar.
Ik hou van water en van aarde,
ik hou van schamel en van duur.
D’r is geen stuiver die ik spaarde,
ik leef gewoon van uur tot uur.

Ik zal ook wel eens een keertje sterven,
daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,
en verder zoek je het maar uit.
Voorlopig blijf ik nog jouw zanger,
jouw zwarte schaap, jouw trouwe fan.
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,
en laat me blijven wie ik ben.

sowwww!!! Die goser met z’n hiphoporkest is goehhoeeeddd! Ik kreeg er kippevel van..
nouja, weet je… kijk zelf maar, of hier op z’n myspace

Als je zaterdag toch niets te doen hebt ga dan naar Gare du Nord. Dan heb ik het niet over dat perronnetje in Parijs, maar over de meest bekende onbekende Nederlandse band. Ze zijn net een nieuwe tour begonnen en treden zaterdag 3-10-2009 op in de Boerderij te Zoetermeer. Ik zou er mijn goudvis nog niet willen begraven, maar bij een optreden van Gare du Nord vergeet je al snel waar je bent. En anders wacht je tot 11 en 12 oktober, ze zijn dan in Mokum. De zangeres, Dorona Alberti, heeft echt een dijk van een stem en creëert met haar soort van klassiek seksie optreden een apart sfeertje. Kortom…ze zijn goeoehooeeeddd!! En ik kan niet kiezen welk nummer…’Berlin Beat’..grrr..wel filmpje, slecht geluid.. ‘I’ve got something in my mouth that belongs to you’..huh, wat zegt ze nou?..’Pablo’s blues’..te relaxed voor nu..mwaahh..deze gepimpte versie van Marvin Gaye dan maar:

Veel grote talenten zullen we nooit kennen. Daarom is dit filmpje zo leuk met letterlijk van straat geplukte muzikanten. De talenten zijn niet alleen in de muziek te vinden, de besten onder ons werken ergens achter de schermen en weten niet beter. Aan ons om ze ‘van straat’ te plukken. Ik heb ook wel eens een meid achter de bar vandaan geplukt om een kudde eigenwijze, hufterige, overgruizige techneuten in toom te houden nadat ze er al 6 hadden weggepest in 5 weken. Ik werd voor gek verklaard maar kreeg gelijk. Zo heb ik nog tientallen voorbeelden. Ik zal ze je besparen….

In onbezonnen jaren reed ik met een maat nog wel eens naar Parijs, alleen om uit gaan. Amsterdam was te saai (huh?). We gingen dan naar Le Palace, een omgebouwd theater ala Tuschinski die dienst deed als disco. De toegang was (voor die tijd) niet te betalen (80FF ofzo, drankjes 25FF), maar het was dé place to be dus wij waren er. De eerste keer dat we daar kwamen stond dit nummer op en wel zó snoeihard dat de bas van dat nummer je lijf vanzelf deed schudden en je verder niets hoefde te doen op de dansvloer. We gaven daar in één avond uit waar we een maand voor moesten werken, maar het was het dubbel en dwars waard. Later, toen we daar in de buurt een basketballwedstrijd moesten spelen (waarbij ik de wedstrijd van m’n leven speelde, uiteindelijk terecht kwam bij de 1e hulp omdat ik keihard door m’n enkelbanden ging en in het gips werd gezet), moest er natuurlijk ook een bezoek gebracht worden aan Le Palace. Maar wat bleek, onze vier zwarte mannen (gewoon Suri’s) die we bij ons hadden, kwamen er niet in omdat ze de verkeerde kleur hadden. Dat ging er bij ons niet in. De Dalton’s, zoals we ze noemden (als ze op een rijtje stonden op lengte waren het net de Dalton’s uit Lucky Luke), waren met òns uit en het fenomeen discriminatie lag in ons leven al ver achter ons. De nestor van onze vereniging, nog steeds m’n beste maat, heeft moeten lullen als Brugman in zijn beste Frans om die jongens alsnog binnen te laten. Uiteindelijk gelukt maar de lol was er voor de Dalton’s al af. Ik zal nooit vergeten wat er één zei met zijn beste Surinaams accent toen we daar binnen stonden. “Joh man, ze draaien hier allemaal ouwe disco, wat een klotetent, man!, let’s go”….

De accordeon is nu niet bepaald een instrument waarvoor je meteen enthousiast uit je stoel springt en roept “ja leuk man, zet ’s een cd op!”. Maar die ingenieuze trekzak is wel een sfeermaker. In een typisch Amsterdamse kroeg met hoogpolige rode kleedjes met brandplekken van gevallen peuken over de tafels, de meer dan eens gebruikte viltjes, de roze schemerlampjes en de accordeonist die vastgeroest zit aan z’n kruk en al meer dan 50 jaar alle Amsterdamse krakers van tante Leen en Johnny Jordaan ten gehore brengt. Als ie z’n pikketanussie maar krijgt en iedereen meezingt..
Of het onmiskenbare (en onmisbare) geluid in de meer dan erotische tango muziek die The Gotan Project voortbrengt. Zut alors!
Maar vandaag een andere setting: Zet mij in het weer van vandaag op een druk terras midden in Parijs, een fles gekoelde witte droge wijn, m’n rokertjes, al het moois wat langshuppelt met hun typisch Franse coupes en kleding, en vijf meter verder Richard Galliano die dit nummer speelt… Une belle histoire qui passe. Als ik een vrouw was gleed ik van m’n stoel. Elle voulait tout.

Richard Galliano , een bij ons onbekend grootmeester die met vele groten der aarde heeft meegespeeld.