Jullie kijken natuurlijk elke dag of er weer wat te lezen valt. Mooi niet dus de afgelopen maanden. Het is inderdaad alweer een tijdje geleden, dus deze keer wat extra woordjes om je lunchbreak of weekend door te komen ofzo.

Bij het laatste bericht was al duidelijk dat Miranda haar baan kwijt zou raken, wat dus nu ook het geval is. Aangezien haar functie nogal gewild is en iedereen zich afvroeg waarom haar functie beschikbaar kwam had ze op LinkedIn maar een berichtje gezet hierover met uitleg en eindigde dit bericht dat ze vooral beschikbaar was voor koffie- en lunchdates. We moesten hierop onze internetverbinding upgraden om alle aanvragen aan te kunnen. De collage hieronder is nog maar een fractie van alle afspraken die ze heeft gehad. Er volgden er nog meer en er staan er voorlopig nog meer op de agenda. 

Maar goed, tussendoor vond ze dat ze maar weer eens op vakantie moest. Ik mocht weer niet mee. Het was ook een mooie smoes om één van de beloftes die ze had gedaan, na te komen. Bestemming Kreta met een oude vriendin die ooit bij haar uit nood een half jaar in huis had gewoond omdat haar eigen huis een flinke brandschade had opgelopen. 

Mooi 5-sterren hotel met spa, lekker eten en drinken, prachtige omgeving, 21 tot 25 graden, workshop olijfolie maken, wijnproeverij, cabana op het strand en haar, lekker belangrijk ook, verzameling gebedskettingen uitgebreid met Grieks orthodox katholieke kettingen. Van deze vakantie ook maar een foto impressie. Je hebt er niets aan maar het vult goed. (die gozer in dat Transaviapakje is haar laatste geadopteerde kleinzoon)

Dan komt natuurlijk ook het moment van afscheid van haar werk, Ze kreeg een budget voor een uitgebreide borrel met hapjes. Ze werkte voor zowel Wassenaar als Voorschoten en zowaar beide burgemeesters, Nadine van Voorschoten en Leendert van Wassenaar, waren bij het afscheid aanwezig, alsmede de wethouder Laurens, management en alle andere fijne collega’s. Ze werd overstelpt met cadeautjes en bloemen, kortom, een gezellig, fijn en warm afscheid.

Van de week uitslag van het periodieke bloedonderzoek; alles was redelijk prima, de tumormarkers waren wel iets verhoogd maar niet alarmerend. Ook weer een infuus met het, moeilijk-woord-zuur, gekregen. Dat wordt weer afzien de komende dagen. Volgende onderzoek volgt in januari.

Vorige week vond ook nog een andere happening plaats, de boekpresentatie van Jos de Gruiter die een boek heeft geschreven over het leven van Hans Vermeulen, de vader van Miranda, Tim en David, genaamd: 

Briljant Muzikant, maar niet elke dag

Ik mocht als aanhang hierbij aanwezig zijn. De boekpresentatie werd gegeven in forum Hadriani waar blijkbaar de carrière van Hans min of meer zijn oorsprong vond. Niet te verwarren overigens met het historische forum Hadriani wat de huidige stad Voorburg is. Het forum Hadriani vandaag de dag is gewoon een troosteloos rechthoekig gebouw in Voorburg waar de plaatselijke muziekverenigingen flink tekeer kunnen gaan met hun sousafoons en andere lawaai makende instrumenten.

De ruimte was vol gezet met ongemakkelijk zittende houten kantinestoelen en er was een provisorisch podium aanwezig van ongeveer 30 cm hoog. Positief aan de ruimte was de aanwezigheid van een heuse bar met bediening.

Er waren flink wat mensen uitgenodigd maar gezien de hoge leeftijd van de tijdgenoten van Hans waren er ook veel afzeggingen door griep, Covid, operaties, overlijden, ziekenhuisbezoek, etc.  Waarschijnlijk waren er ook personen die niet meer op tijd een rolstoeltaxi hadden kunnen regelen of overleden waren op weg naar de presentatie. Niet voor niks stonden er om de hoek ook twee ambulances en een rouwauto klaar.

De genodigden bestonden uit:

• Personen die in meer of vooral mindere mate te maken hebben gehad met Sandy Coast en/of Rainbow Train
• Enkele familieleden
• Al dan niet bekende artiesten/muzikanten die met Hans hebben samengespeeld/samengewerkt of dankzij Hans een zet in de goede richting hebben gekregen of gewoon collega’s waren geweest.
• Figuren uit de muziekindustrie die vooral profiteren van anderen.
• Toevallige voorbijgangers die langsliepen en naar binnen werden gesleept om de zaal vol te krijgen, mits ze de juiste leeftijd en/of gebreken hadden.
• Dan nog een partij mensen die Hans heel goed kende en stuk voor stuk een goede vriend van Hans waren omdat ze 1) Hans tegenkwamen in de supermarkt 2) wel eens een optreden hadden meegemaakt 3) ook in Voorburg woonden 4) ze iemand kende die op hun beurt iemand kende die met Hans had geknikkerd 5) ook wel eens in Thailand waren geweest
• Aanhang van alles hierboven

Er was een spreekstalmeester aanwezig die zijn babbeltje hield en onder andere twee zolderartiesten aankondigde die dan wat foute versies van Hans z’n nummers zongen onder begeleiding van een gitaar. De teksten moesten hierbij wel nog van een blaadje gelezen worden en laten we maar zeggen dat er geen gebruik werd gemaakt van autotune.

De leukste spreker van de middag was een 81-jarig oude radio DJ/plugger/promoter die een verhaal begon over de begintijd van de Sandy Coast. De goede man had genoeg stof om nog tot zijn laatste adem door te vertellen maar werd na een kwartiertje spreektijd afgebroken.

De schrijver zelf kwam natuurlijk ook nog aan de beurt waarbij de spreekstalmeester wat ingestudeerde vragen stelde aan de schrijver. De schrijver las daarna nog 67 kantjes voor waar alle personen op stonden die hij wilde bedanken en die op een of andere manier hun bijdrage hadden geleverd aan het boek waar hij twee jaar aan had gezwoegd.

Hierna werden nog wat figuren het podium opgetakeld die de eerste exemplaren van het boek uitgereikt kregen. Gelukkig bleven zij ondanks het extra gewicht van het boek wel redelijk rechtop staan.

Dit was het einde van de boekpresentatie en kon iedereen de muntjes, die zij bij binnenkomst hadden gekregen, inwisselen voor wat alcoholische versnaperingen.

Onder het genot van de drankjes werden eindeloze verhalen uitgewisseld, de een nog interessanter en belangrijker dan de andere. De enige die de verhalen kon beamen of ontkrachten was er natuurlijk niet bij.

Jos de Gruiter heeft het boek geschreven op basis, en naar alle eer en geweten, van alle interviews die hij heeft gehad met allerlei betrokkenen in Hans’ zijn leven. We weten echter dat niet alle feiten in dit boek op waarheid berusten. Jos heeft wel zijn stinkende best gedaan de afgelopen twee jaar de biografie naar waarheid op papier te zetten.

Uiteraard vond de grootste rioolkrant, De Telegraaf, het nodig om naar aanleiding van dit boek alles groots uit z’n verband te rukken en er een twee pagina’s grote drama story van te maken. De media, waaronder Evert Santegoeds (of beter gezegd Santekwaads, die al geen vriend van Hans was) en consorten, is en blijft, vooral voor wat betreft de Privé, Weekend en Story verhalen, een kankergezwel op zich. Wellicht moet de media hier ook eens voor behandeld worden. Om een voorbeeld te noemen: Evert Santelul noemde Hans ooit een trompetterende olifant. Ik kende Hans zelf, dit heeft hij absoluut niet verdiend (en Evert, ik speelde trompet, niet Hans).

Wellicht een briljant boek, maar niet elke pagina.

Deze hoorde ik laatst. Lang niet gehoord en heeft niets met het boek te maken. Gewoon een mooi nummer.

Het infuus met het beauty middel zoledroninezuur van afgelopen april was niet zo goed bevallen. Van de 83 bijwerkingen heeft ze er 82 gekregen, de laatste bijwerking van de kaakonsteking bleef gelukkig uit. De eerste twee weken flink ziek geweest met pijnen in gebieden waarvan je niet wist dat het pijn kon doen tot en met de haren aan toe. Ze kon het woord ‘haar’ dan ook niet meer horen waarna ik zei dat ik het wel even haarfijn zou verklaren zonder elkaar in de haren te vliegen of haar te krenken. Het scheelde maar een haartje, gelukkig heeft ze haar op haar tanden.

Tijdens die twee weken vond er ook een reïntegratie gesprek plaats op haar werk, waarbij werd medegedeeld dat ze ‘ontslagen’ werd van haar reÏntegratie pogingen en ook maar meteen gezegd dat haar tweede jaarcontract, die eind september afloopt, niet wordt verlengd. De reden dat het eerste jaarcontract niet werd verlengd is nooit medegedeeld, dat zegt iets over het management waar we verder niet over zullen uitweiden. Ze heeft daar altijd met plezier gewerkt en deed haar best de mensen bewust te maken van de nodige veranderingen. De functie van CISO wordt echter niet altijd gewaardeerd, je loopt tegen muren op want mensen kunnen niet zo goed tegen veranderingen, wat in feite verbeteringen zijn, zeker in deze tijd van cyberaanvallen.

Maar goed, in feite ontslagen dus vanwege haar ziekte, maar dat is mijn mening. Heel spijtig, want ze zou daar graag blijven werken tot haar pensioen volgend jaar, onee, over 12 jaar.

We waren bij de bijwerkingen…voornamelijk moe, moe, moe en lusteloos. In een goede bui begint ze activiteiten te ondernemen die na een kwartier of half uur worden afgestraft waarna ze weer moet bijkomen. Een andere bijwerking is dat ze veel dingen vergeet (yes!!), ik heb nu wel maar een T-shirt en pet met m’n naam erop aangeschaft. In haar tas heb ik een gevouwen A3-tje met ons adres en het telefoonnummer van de buurman gestopt, dan komt ze in ieder geval bijna thuis.

Haar beste vriendin, nog uit haar jeugd, woont al een paar eeuwen in Oostenrijk, vlakbij Graz. Een dag of tien op bezoek bij haar is een goede afleiding en aldus geschiedde. Van paniekaanvallen in welk openbaar vervoer dan ook, is geen sprake meer en ze reist er lustig op los in vliegtuig, bus, trein, taxi, tuktuk en zelfs paard en wagen.

Ikzelf was natuurlijk blij dat ze weer weg was en ik kon genieten van een Beats&Bites festival in de buurt. Na het betalen van het eerste biertje van euro 3,90 en het tweede biertje van euro 4,20 (bij hetzelfde barretje) was ik er echter wel weer klaar mee.

Miranda reed al jaren niet meer zelf in een auto, maar in Oostenrijk heeft ze zelfs ook dat maar weer gedaan, omdat haar vriendin het zonodig vond tijdens een potje professioneel tennis, op het moment dat ze zou verliezen, haar enkelbanden scheurde, en dus zelf niet meer kon rijden. Ze zal ongetwijfeld  op dat moment al haar bekende scheldwoorden in het Oostenrijks/Duits/Nederlands hebben gebruikt en haar vriend de schuld hebben gegeven.

Enfin, de laatste twee dagen wilde Miranda zich vermaken in Wenen van waar het vliegtuig naar haar huis weer zou vertrekken. Dat ging niet helemaal lekker want ten eerste flikkerde ze tijdens een nachtelijk bezoek aan het toilet onderuit waarbij ze haar hele linkerkant mooi blauw kleurde. Het goede nieuws hierbij is dat haar broze botten stand hielden.

Ten tweede, het meest slechte nieuws op dat moment is, dat haar vroegere mentrix Marja, plotseling in haar slaap was overleden. Marja begeleidde Miranda vanaf haar 15e jaar in het kindertehuis en later met het begeleid wonen vanaf haar 16e. Marja was van mentrix een hele goede vriendin geworden die regelmatig op bezoek kwam om onder andere de kookkunsten van Miranda te beproeven. Ze kreeg dan ook altijd een doggybag mee in een bakje wat ze weer zo snel mogelijk terug moest brengen om van de volgende maaltijd te genieten. Ze was ook de enige die ik ken die ongegeneerd haar bord aflikte, zelfs in een restaurant. Ze laat een diepe wond achter die slechts zeer langzaam zal helen.

Na terugkomst uit Oostenrijk dus veel hier mee bezig geweest, afscheid genomen, begrafenis uiteraard bijgewoond en heel veel verdriet.

De week later hadden we echter gepland naar Spanje te gaan. Daar woont goede vriend Frans van mij/ons die vele jaren de vriend was van mijn soort van Indo pleegmams, die helaas ook ook al weer een aantal jaren geleden is overleden. Na vele jaren als god in Frankrijk te hebben gewoond, woont hij nu als god in Spanje. Hij had ons al jaren uitgenodigd om langs, en zelfs binnen, te komen om te genieten van zijn gastvrijheid en het Spaanse klimaat. Dat was goed gelukt, 32 graden alle dagen met een windje, zwembad voor de deur en terrasjes in de omgeving in overvloed. Tres cañas was ons veel gebruikte bestelling. Mede omdat Miranda niet veel kon lopen en gedwongen weer op een terrasje moest gaan zitten. Ontzettend genoten van de gezelligheid deze week en dankbaar aan Frans.

Het enige kleine minpuntje in die week was dat de (nep)tiet van Miranda lek raakte door, waarschijnlijk het veelvuldige bezoek aan het zwembad, die dan maar met pleisters werd ‘gerepareerd’ om de week door te komen. Ondertussen heeft ze een nieuwe tiet gekregen voor noppes omdat die oude al weer drie jaar oud was. Blijkbaar mag je, van de verzekering, elke 25 maanden, een nieuwe ‘kopen’. In ieder geval een stuk goedkoper dan al die wijven die van cup DD naar cup QQ willen transformeren om maar over hun reten te zwijgen.

Deze week een nieuwe CT-scan gekregen. CT staat voor computertomografie, met andere woorden, ze hakken je lichaam virtueel in mootjes die daarna beelden kunnen tonen van afwijkingen in organen, botten, weefsels, etc.

Het goede nieuws is dat de tumoren weer wat kleiner zijn geworden, dus de (anti)hormoon therapie slaat aan. Na het gesprek met de oncoloog weer een infuus gekregen met het botversterkende zuur gekregen, waardoor Miranda weer, om het maar bot te zeggen, weer naar de kloten is. Om je maar ergens bot op te vieren zullen we maar zeggen, botweg weigeren is geen optie.

Dit nummer van Hans, de vader van Miranda, dragen we dit keer op aan Marja en de kleinzoons Joey, Tom en Jeffrey (ondertussen ook bonuskleinkinderen waardoor het aantal nu op acht staat, OMG). Best wel een talenknobbel die man. Deze versie is wat rauw, de studioversie is wat meer uptempo.

Ze moest weer zo nodig op reis, deze keer naar Nepal, ikzelf had daar niet zo’n zin in. Maar goed…samen met haar vriendinnen Karin van Dakini en Carmen van Tibetan Buddhist Art ging ze het avontuur aan. Karin en Carmen wisten nog niet waar ze aan begonnen met haar, maar ik had in ieder geval even rust. 

Alles wat maar vervoer is, is bij Miranda een trigger voor paniekaanvallen, tenzij ik achter het stuur zit (“je rijdt te hard”). Ik heb zelf mijn enkele vlieglessen nooit doorgezet, dus ze is overgeleverd aan een andere knuppel aan de knuppel.

Gelukkig ging dat allemaal goed, behalve de heenreis waar ze 28 rondjes voor de vallei van Kathmandu hebben gevlogen met 7 uur vertraging. ’t Is inderdaad lastig landen daar met die valwinden in de vallei, maar ik denk ook dat de piloot de ervaring en moed miste om dat ding veilig aan de grond te zetten. Via BanglaDesh en een andere piloot hebben ze het uiteindelijk wel gered.

Voor wat betreft de reis: Mooie tempels, de geboorteplaats van De Boeddha Shakyamuni, de Mount Everest, veel historie, armoede en veel apen gezien, twee aardbevingen die ze niet heeft gevoeld, lekker gegeten en de leveranciers ontmoet waar ze al jaren spulletjes van verkoopt op haar website. De grootste gevaren waren loshangende elektriciteitskabels (niet handig als je langer bent dan die Nepalese dwergen), vele ziektes, muggen (ze is zwaar allergisch voor die beestjes) en het chaotische altijd toeterende verkeer. Gelukkig is alles goed gegaan. Hieronder een impressie van hun reis:

Op 8 april heeft ze haar driemaandelijkse bloedafname gehad. Op 15 april de uitslag, op zich wel goed, alleen waren er zorgen over het hoge aantal witte bloedlichaampjes. Hier wordt volgende week nog door de oncoloog naar gekeken of vervolg onderzoek nodig is. Morgen is extra spannend, dan krijgt ze haar eerste infuus met zoledroninezuur. Klinkt als een beauty middel van één van die K@&^# reclames maar dit zou moeten gaan helpen om de botaanmaak te stimuleren die door de hormoontherapie en botkanker wordt afgebroken. De lijst bijwerkingen van dit medicijn is langer dan die van de hormoontherapie. Op hoop van zegen krijgt ze zo weinig mogelijk bijwerkingen…ik heb inmiddels een reis geboekt, enkele reis wel te verstaan, voor een maandje of wat, m’n collega’s weten het nog niet, maar ik voel een ernstig griepje opkomen.

Overigens heb ik niets meer vernomen van Carmen of Karin…….

Nee, dit gaat helaas nog niet over Miranda maar over mijzelf.

Enkele weken geleden bij het vervangen van de afzuigkap (ja, in de keuken duh) zagen we een uitstekende bobbel op ons strak gestucte plafonnetje. Ik stak mijn vinger erin en kwam zonder kracht te zetten boven het plafond uit. Het gips was nat en we hadden dus weer te maken met onze vierendertigste lekkage. Boven het plafond lopen leidingen van de badkamer die we enkele jaren geleden al hadden gerenoveerd. De lekkage bestond uit een druppel per twee minuten, maar na enkele jaren helpt dat natuurlijk wel je plafond naar de gallemiezen. Een nieuw projectje dus. Om er achter te komen waar de lekkage vandaan kwam moest er een flink stuk uit het plafond worden gehaald. Lang verhaal kort, het bleek dat één van de aansluitingen van de waterleidingen niet helemaal netjes was afgeknepen. Na het repareren van lekkage drieëndertig waarbij een CV leiding was vergaan zou ik ook deze wel ‘even’ oplossen. 

Het grootste probleem was echter dat het gemaakte gat op een plek zat die niet makkelijk te bereiken was en je een slangenmens moest zijn om de herstelwerkzaamheden te verrichten.

Uiteindelijk allemaal gelukt, gat weer gesloten en meteen maar de hele keuken een likje verf gegeven,

Toen begon de ellende pas echt. Door de onmogelijke standjes en bewegingen tijdens de werkzaamheden was mijn linkerheup in opspraak geraakt en begon pijn te doen. Dat gaat na twee dagen wel over dacht ik, maar toen begon ineens mijn scheenbeen te protesteren en ook pijn te doen. Miranda riep natuurlijk meteen dat ik naar de huisarts moest maar eigenwijs als ik ben stelde ik dat nog even twee weken uit. Ik kom daar nooit en was ook niet van plan die traditie te doorbreken.

De pijn werd heftiger en een telefoontje naar de huisarts werd toch gemaakt. Uiteraard was de praktijk weer eens gesloten vanwege de schoolvakantie en kreeg ik een vervangende praktijk aan de lijn. “Nou meneer, kijk het nog maar even aan slik maar wat van die verrukkelijke ibuprofen en die smakelijke paracetamolletjes”. Mijn protest dat die heerlijkheden niet hielpen tegen deze pijn mocht niet baten. “Bel volgende week je eigen huisarts maar weer of bel een fysiotherapeut”. De heftige pijn werd nu gepromoveerd tot zeer heftige pijn en een normale nachtrust zat er niet meer in.

Geen fysiotherapeut maar de chiropractores werd ingeschakeld. Deze dame heeft haar best gedaan om de, naar vermoeden, knelzittende zenuw te bewegen om weer op een normale plek te gaan bivakkeren.

Toen kwam ongeveer de de ergste zaterdagnacht uit mijn leven, qua pijn dan. De zeer heftige pijn ging nog een stapje verder en werd ondraaglijk. Niet alleen mijn heup en scheenbeen, maar ook mijn knie en bovenbeen vonden het prettig mee te dragen aan deze kwelling. Ik wist me geen raad meer en hoopte alleen maar dat het de volgende ochtend wel beter zou gaan. Niet dus, de ondraaglijke pijn was een marteling en had nog nooit zo’n pijn ervaren. Het ooit scheuren van m’n enkelbanden voelde als een aai met een veer vergeleken met deze pijn. Er was ook geen enkele houding meer te verzinnen die de pijn enigszins zou kunnen verzachten. Staan, lopen, zitten was onmogelijk en ik was echt ten einde raad.

Het geval wilde dat we op de zondag de verjaardag van de oudste dochter zouden vieren, maar dat bezoek had  ik middels een appbericht, praten ging ook al moeizaam, maar afgezegd. Dochterlief had me echter al eerder gezien toen de heupellende begon en belde direct op om te melden dat ze eraan kwam om me te vervoeren naar de huisartsenpost. Voor haar een rit van 40 minuten.

Nu kan je tegenwoordig niet meer zomaar zonder afspraak naar de huisartsenpost. Je moet eerst online een enquête invullen en zulke antwoorden proberen te geven dat je niet weer een paracetamoladvies in je mik krijgt. Daarna nog even een half uur in de wacht voordat je iemand aan de lijn krijgt en een afspraak kan maken. Maar gelukt binnen de veertig minuten.

Kreunend en steunend in de auto van inmiddels gearriveerde dochter gestapt en richting de huisartsenpost van het ziekenhuis. Ze was ook zo attent wat oxycodon uit haar huisapotheek mee te nemen die, na inname, het eerste pilletje was die de pijn iets leek te verzachten.

Daar aangekomen ook weer wachten in een onmogelijke houding tot je aan de beurt bent en na enige tijd strompelend naar binnen mag. De ervaren vrouwelijke huisarts zag al meteen dat het foute boel was en na een kort onderzoek vond ze het vreemd dat mijn pijn zich aan de bovenkant bevond want normaal was bij bijvoorbeeld een hernia die meer gepaard gaat met een stekende pijn aan de onderkant en zich verplaatst tot en met je voeten aan toe. Ze besloot een foto te laten maken van mijn heup om daarna de behandeling te bepalen. Het voordeel van een zondag is dat het ziekenhuis uit was gestorven en ik na de loop daar naartoe, steunend op een rolstoel, zitten kon niet, meteen aan de beurt was. Na mezelf en met wat hulp moeizaam op de tafel te hebben gehesen werden de foto’s gemaakt en moest ik de tafel weer af. Ook hier wilden dochter en de dame van de radiologie mij van de tafel af te helpen. Zo gauw mijn linkerbeen van de tafel kwam en naar beneden zwaaide schreeuwde ik het echter uit van de pijn en voelde als een opeenstapeling van de ervaren pijn van de afgelopen weken. Eerst dus maar het rechterbeen van de tafel laten glijden en het linkerbeen met zo min mogelijk pijn mee proberen te krijgen.

Van de radiologie weer terug gelopen naar de huisartsenpost en wonderlijk genoeg kon ik me redelijk normaal voortbewegen. Beetje brak en beurs nog van de slapeloze nachten, maar ik liep, Jomanda zou jaloers zijn. De foute pijnlijke afstap van de tafel had blijkbaar iets goed gedaan.

Het nadeel van de zondag is dat vanwege afwezigheid van personeel de foto’s door een ander ziekenhuis moest worden beoordeeld. Dat liet even op zich wachten.

Toen de arts ons weer binnen riep stond ze verbaasd over mijn normale wandel waarna we uitlegden wat er was gebeurd op de radiologie tafel en dat die gebeurtenis waarschijnlijk de remedie was geweest die nodig was.

Op de foto’s zelf was weinig te zien, anders dan enigszins, voor mij bekende, versleten onderrug en rechterheup waar ik al decennia prima mee kan leven.

Om er zeker van te zijn dat ‘de genezing’ niet lag aan het ene pilletje oxycodon wat ik onderweg naar het ziekenhuis had ingenomen, kreeg ik nog wel een doosje hiervan mee,

Wat zal ik lekker slapen vannacht!!

Beetje reclame voor Blues Boss Bas maar een keer, ik heb ‘m eerdaags nodig voor z’n andere talent 🙂

Vrijdag 17 januari 2025

De uitslag is dat de (anti)hormoontherapie aanslaat. Wat de scan laat zien is dat het bij de klieren in de oksel kleiner is geworden en de botafwijkingen in de rug zijn ‘scherper’ wat een gunstig effect schijnt te zijn. Ook het bloedonderzoek laat zien dat de tumormarkers aan het dalen zijn. De oncoloog was voorzichtig positief over de uitslag maar deed uiteraard geen uitspraak over hoelang nog enzo..

Al met al goed nieuws maar je blijft natuurlijk ziek. Vooral de bijwerkingen hebben een grote invloed op je gestel. Bijna altijd zeer moe of snel vermoeid en (gewrichts)pijn. Ook tussen de oren heeft het te lijden; vergeetachtig en buien waarbij je dan beter niet in de buurt moet zijn. Nimbussen bijbestellen, misschien zijn er nieuwe modellen waar ze blij van wordt, schuur uitbouwen komende periode, de huidige staat vol

Volgende stappen:

Later infuus met zoledrinezuur of zoiets om botten te versterken, over een half jaar weer een CT-scan.

Maandag 30 december 2024 Second opinion Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis

Als je een tweede mening wilt over de (voorgestelde) behandeling of meer duidelijkheid over de diagnose dan is het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis de uitgelezen plek om te bezoeken. Onze ‘eigen’ oncoloog vond dat niet zo nodig maar had geen bezwaar hiertegen. Na wat administratieve rompslomp werden we uitgenodigd voor een gesprek met een specialist van het AvL. Lang verhaal kort: Het AvL had in deze situatie dezelfde behandeling voorgesteld. Een verder vervolg hangt af van de uitslag van de komende CT scan. De zorg blijft voor nu bij het huidige ziekenhuis, maar we hebben nu wel een ‘ingang’ bij het AvL om eventuele overname van de behandeling te bespreken. Het AvL heeft immers flink wat meer expertise op dit gebied.

Dinsdag 14 januari 2025 bloedafname en CT scan

Zelfs voor een bloedafname moet je tegenwoordig een afspraak maken. De ervaring vandaag leert weer eens dat dit compleet nutteloos is. Tussen de afspraak van de bloedafname en de CT scan zat 35 minuten, ruim de tijd temeer omdat we ook nog eens een kwartier te vroeg waren…50 minuten de tijd dus om wat rood vocht af te tappen. Je meldt je aan bij de balie en krijgt dan een volgnummer. Niet zomaar zo’n volgnummertje als bij de (andere) slager, maar een letter gevolgd door 3 of 4 cijfers. Op diverse grote schermen kan je zien wie er aan de beurt is en naar welk afwerkkamertje je dan mag komen. Al snel zien we dat er bij het afroepen van de nummers geen logica zit…het springt van nummer A6226 naar A312 naar Z1121, etc. Je vraagt je dan af wat de betekenis is van de letters die voorbij komen. De letter A staat wellicht voor (doorverwijzing door) Arts, de Z voor Zorgverlener, de C voor Cito en zelf vond ik dat de T staat voor Terminaal. De mensen met een C(ito) nummer krijgen voorrang, bloedspoed zeg maar. In de medische wereld staat cito dan ook voor ‘spoed ‘ en nee, het is geen afkorting maar betekent gewoon ‘snel’ in het Latijns. Sommige mensen willen helemaal geen citonummer omdat ze bang zijn een toets te krijgen en het resultaat daarvan gaat bepalen welke behandeling ze krijgen.

Maar goed, 50 minuten wachten was blijkbaar niet lang genoeg om je lek te laten prikken dus afgemeld bij de balie en op weg naar radiologie voor de CT scan. Daar ging het een stuk beter en hoefden we slechts een paar minuten te wachten. Voor de CT scan krijg je wel een smerig goedje ingespoten voor het contrast en op de vraag of dit geen kwaad kon voor de bloedafname die uiteraard dan maar daarna moest gaan plaatsvinden werd negatief gereageerd. Prima.

De CT scan was vrij rap gepiept en we togen weer af naar de bloedafname. Wederom naar de balie en zowaar kregen we een C-nummer. Blijkbaar stond dat toch niet voor cito want we zagen op het scherm een tijdje lang het hele alfabet voorbij komen, maar geen C. Na eindelijk aan de beurt te zijn werd die prikdoos flink pissig omdat ondertussen die contrastvloeistof ook in het bloed zat en wellicht het resultaat zou vertroebelen. Ze weet het dan ook zo te draaien dat WIJ daar rekening mee hadden moeten houden en dit aan hadden moeten aangeven bij de balie om voorrang te krijgen. Het is goed met ‘r, we hadden een afspraak voor een bepaalde tijd die door haar en collega’s niet werd nagekomen. We gaan maar af op het antwoord van de dame bij de CT scan.

Voor nu in de wacht voor de uitslag

Sommige zien wat Pips na de bloedafname, Gladys niet… (dit keer even zonder filmpje)

Het weer in Nederland rond deze tijd is een mooi moment om de zon op te zoeken. Aldus geschiedde, bestemming Tenerife. Met nog onze dramatische terugreis van Londen in ons achterhoofd verliep de heenreis bijna vlekkeloos. We hadden, ondanks het bijboeken, iets teveel kilo’s bij ons en moesten ter plekke een half uurtje de crosstrainer op om onder het maximum gewicht te komen waarna de vriendelijke grondstewardess ons doorliet. De heenvlucht werd echter flink vertraagd omdat de helft van de passagiers in meer of mindere mate een fysieke beperking had en hulp nodig had van alle op Schiphol werkende service assistants om ze op de juiste manier te stapelen en vast te sjorren in het vliegtuig. Ik heb ooit zelf op Schiphol gewerkt als platform medewerker maar het met de hand volladen van een DC10 met een kudde (echte) varkens met bestemming Israël (..) deden we een stuk sneller. Ondertussen was de captain met z’n crew maar in een ander vliegtuig ingestapt om een retourtje Londen te doen en de tijd te doden.

Enfin, de vlucht met de gloednieuwe Airbus verliep verder prima zonder dat Miranda plotseling de neiging kreeg om een parachute aan te doen en vervolgens het paneel te openen van de nooduitgang. Ik en de rest van de passagiers zou dan wel vanzelf volgen maar dan zonder parachute en wel met achterlating van de eerder genoemde vastgebonden medereizigers. Bij aankomst kwam zonder problemen zelfs de shuttle aan die ons naar het hotel zou brengen. Wel eerst even 90% van de kleren uitgetrokken want de zon scheen fel met een graadje of 25. Het inchecken in het hotel onder het genot van een cava duurde even omdat de dame achter de balie ons vooral alles wilde vertellen over het hotel tot en met de geboortedata van de tientallen medewerkers aan toe.

Gearriveerd. Het hotel was een ‘adults only’. Dat klinkt erg porno maar doelt op ‘geen kinderen toegestaan’. Volgens goed gebruik wil je natuurlijk na aankomst even rondneuzen in en rondom het hotel om de dagen daarop zonder Google Maps je weg te vinden. Eetschuur gevonden waar het ontbijt en het diner wordt geserveerd, bar gevonden, zwembad gevonden, etc. Het niet heel grote zwembad wordt bewaakt door een heuse badmeester en geflankeerd door een partij reddingsboeien welk aantal je niet eens tegenkomt op een cruiseschip. Bij het zwembad stond ook een bord met de regels in Ikea handleidingen stijl waaraan je je moest houden. Tijdens ons hele verblijf hebben we geprobeerd deze te ontcijferen en kwamen tot de volgende antwoorden:

Rij 1 van links naar rechts:

• De herentoilet vind je onder de douche
• Onder de 6 jaar, meter of voet mag je niet alleen maar moet je vergezeld worden van iemand die langer is en je hand vasthoudt. Overigens zal ‘jaar’ hier niet gelden vanwege het ‘adults only’ concept.
• Je skateboard mag wel in de zon

Rij 2:

• Donkere mensen mogen met witte kleding niet op het water staan
• Onder water mag je geen bellen blazen
• Kijk uit voor vallende mensen
• Geen handstand of radslag op het water
• Niet met thermoskannen of ronde voorwerpen gooien

Rij 3:

• Hond niet toegestaan maar een halve hond wel vergezeld van iemand met een stok
• McDonalds of Burger King niet aanwezig
• Deze is nog steeds een raadsel maar we houden het op: na het douchen van je slipper te drogen hangen op een klerenhanger

Dit bordje was ook raar. Iets met tegen de rots schreeuwen of schoppen.

Het laatste over het hotel dan: ‘s avonds wordt het zwembad met de ligstoelen een soort van afgesloten met een plastic kettinkje waar je gewoon overheen kan stappen. ‘s Ochtends gaat het kettinkje om 9 uur weer weg en staat er serieus een kudde bejaarden (gemiddelde leeftijd hier) vanaf half negen al te wachten om al strompelend en hinkend hun handdoekje voor de dag te leggen. Dat geldt ook voor de vreetschuur voor het diner wat om half 7 opengaat en de rij zich vanaf 6 uur al flink vormt.

Het personeel hier is hardwerkend, altijd vrolijk en de 16-jarige huiskat Blackie laat zich door iedereen aaien en voeden.

Tenerife is een vluchtoord voor hoogbejaarden en we worden omringd door de meest geavanceerde (tweepersoons) scootmobiels die je hier kan huren voor een tientje per dag. Degene die nog kan lopen doet dat met hulpmiddel of zijn lid van het door John Cleese uitgevonden Ministry of silly walks.

We hebben ons als goed toerist gedragen, één van de trips was met een zeilboot en een select groepje over de Noord Atlantische oceaan om dolfijnen en walvissen te spotten. We hebben ze zowaar beide gezien maar de walvissen zoals ze genoemd worden zijn grienden, een soort grote(re) dolfijn, maar leuk, en op het water zijn is altijd leuk.

Het dolfijnvirus werd bij Miranda door deze dag flink aangewakkerd en ze zou en moest met dolfijnen zwemmen, een ervaring die ze in mindere mate al eens eerder had gehad. Gelukkig was er op het eiland een Aquapark met een heus dolfinarium. Aldaar voor een smak pesetas een afspraak gemaakt voor de volgende dag. Normaal gesproken voor 4 personen met één dolfijn maar op de afgesproken dag kreeg ze een bijna een uurlange privé sessie met vier dolfijnen. Ikzelf als enige toeschouwer maar mocht geen foto’s of video’s maken. Het was een groot succes. Onder leiding van de plaatselijke meesteres des dolfijnen mocht ze met de beestjes meezwemmen, rare toeren uithalen, liet ze ‘praten’, kreeg ze les over wat dolfijnenweetjes en mocht ze de leiding overnemen om de dolfijnen allerlei kunstige capriolen te laten uitvoeren, iets wat normaal gesproken niet mag of gebeurt maar Miranda was natuurlijk weer een speciaal geval en kreeg dan ook een speciale behandeling. Ondertussen werd door een andere dame wat foto’s genomen die we achteraf van de lieve vrouwtjes gratis meekregen.

Tijdens ons verblijf op het eiland kwam storm Dorothea een dagje langs en veroorzaakte aardig wat problemen waardoor onze geplande tourtjes allemaal werden gecanceld. Niet erg voor ons maar wel voor de bewoners die te maken hadden met landverschuivingen, versperde wegen, omgevallen bomen en elektriciteitpalen waardoor enkele dorpen zonder elektriciteit kwamen te zitten en de bewoners koelkasten en vriezers verplicht leeg moesten eten onder het genot een romantisch kaarslichtje.

Vanwege de storm dan maar de dag erna op een licht regenachtige dag een bezoek gebracht aan het dichtbij gelegen Jungle Park. Niets anders dan een dierentuin maar volledig ‘ingericht’ als jungle waardoor de wandeling in het doolhof inclusief hangbruggen, een echte belevenis werd. Alles heel gemoedelijk en een paar afgesloten plekken waar je doorheen mag lopen tussen de dieren zelf. Eén van die plekken was een volière met tropische vogels waar we doorheen gingen en werden belaagd door kleurige fladderaars omdat we zonodig wat voer voor ze hadden gekocht wat bestond uit een plastic kokertje met, wat het leek, een soort jus d’orange. Als ze dan op je schouder zitten schijten ze natuurlijk net je hele jas onder om daar een soort kunstwerk van te maken waar Herman Brood jaloers op geweest zou zijn.

Het park had ook een indrukwekkende verzameling zeearenden en andere roofvogels. Normaal gesproken houden ze daar elke dag een show mee maar die vanwege de nog aanhoudende stormwind die dag helaas niet doorging. Uiteraard kreeg Miranda het voor elkaar om toch nog even op de foto te gaan met één van die mooie beesten.

Het park is een feest voor (klein)kinderen met haar dieren, kruip- en sluipdoor gangen, een bobsleebaan en een geweldig klim- en klauterparcours die we zelf met ons versleten lichaam maar niet hebben afgelegd om blessures te voorkomen. Al met al een zeer verrassend park en dus weer een geslaagde dag. Tip van deze pizza expert: neem deze in dit park niet. Ik heb hiervoor nog nooit een pizza gegeten die absoluut geen smaak had.

Zoals eerder genoemd vielen geplande uitjes door de storm in het water of waren niet haalbaar vanwege de vreemde tijden maar we hebben ons alle dagen prima vermaakt met andere dingen.

De terugreis verliep met een kleine vertraging prima.

Hoe gaat het met Miranda:

Veel last van bijwerkingen zoals pijn in gewrichten, extreem moe, stemmingswisselingen, pijn (op Tenerife niet door de warmte dus gaan we migreren :-))

What’s coming up?

30 december: second opinion in het AVL

Advies van de tandarts nav de 3D botscan

14 januari CT-scan en bloedafname

17 januari uitslag

Het ontbreekt hier nogal aan zonneschijn dus smile, it will bring a sunshine day

Nee, dit gaat niet over Miranda, maar ik had nog een andere relatie die nu gedwongen tot een einde komt.

In 2005, kort na een gezellige scheiding met een voormalig werkgever die voor de rechter werd uitgevochten, zat ik moederziel alleen op de bank en had ook geen vervoersmiddel meer. Na een half leven in asociale leasebakken gereden te hebben moest ik zelf zo’n apparaat aanschaffen. Uren, dagen en weken rondgekeken wat ik nu zou willen rijden want ik had helemaal niets met auto’s en vond ze allemaal even lelijk. Tot het moment dat ik op die bank zat en er een bijzondere auto voor m’n huis parkeerde. Op slag verliefd rende ik naar buiten om te kijken wat het merk en type was, want daar had ik de ballen verstand van. Het bleek een Jaguar XJR 4.0 Supercharged uit 1999 te zijn.

Ik had nu iets om gericht op te zoeken. Nieuw zijn die dingen natuurlijk niet te betalen en zocht naar een tweedehands exemplaar met een redelijke prijs. Ik vond er twee in heel Nederland waarvan de ‘dichtstbijzijnde’ bij een Jaguar dealer in Zwolle stond. Snel een vriend opgetrommeld met vervoer en verstand van auto’s om hem te bekijken en een proefrit te maken. Voorzichtig wegrijdend bij de dealer voor de proefrit reden we de snelweg op. Het was een automaat en de meerijdende vriend zei dat ik gaspedaal maar eens vol in moest trappen. Hij kreeg meteen spijt, want hij gilde het uit als een speenvarken omdat we werden gelanceerd en onze hoofden stevig tegen de hoofdsteunen klapten. Er bleek zo’n kleine 400PK onder de lange motorkap te zitten. 

Enfin, nog wat garantie er bij bedwongen en de deal gesloten, ik was nu eigenaar. Wat niemand me toen verteld had is dat het nog hele tour was om dat ding verzekerd te krijgen, iets wat te maken had met originele aanschafwaarde en veel te veel vermogen.

De schuine parkeervakken voor mijn huis zijn net iets te kort voor zo’n auto. In al die jaren heb ik heel wat kleuren op m’n achterbumper verzameld van auto’s waarvan de bestuurders een gebrek aan inzicht en kennis van de breedte van hun eigen auto hadden. Er stond ook nooit een naam bij die kleurtekeningen of een briefje onder m’n ruitenwisser met daarop de tekst ‘iedereen denkt nu dat ik m’n naam en telefoonnummer achterlaat voor de schade die ik heb aangericht’.

Ik zal je de lyrische details besparen over dit model, ook wel bekend onder type X308, maar leuk om te vermelden is dat dit karretje ooit is uitgeroepen tot de meest classy sedan van rond de eeuwwisseling. En dat met zijn inmiddels antieke ingebouwde cassettespeler, niet minder antieke CD-wisselaar en een heuse ingebouwde fysieke telefoon onder de armsteun waar je dan een duosim in moest duwen.

Zo’n ding moet natuurlijk ook onderhouden worden. Heel stoer natuurlijk bij de Jaguar garage bij mij in de buurt. Daar was ik snel van genezen…Een bloemlezing uit een factuur:

• Verplaatsen auto van parkeerplaats naar werkplaats: € 80
• Aansluiten computer (Dat is ongeveer dezelfde handeling als een stekker in het stopcontact steken): € 60
• Uitlezen computer: € 80 (kijk naar je scherm en lees wat je moet vervangen)
• Etc. etc. Dan zijn dat ook nog prijzen van bijna 20 jaar geleden…

Dan bellen ze je op om te vertellen dat er één band versleten is en vervangen moet worden. “Wat kost me dat?”. € 485,00 ex.BTW, ex montage, ex uren, ex uitlijnen en ex balanceren. Het is ook beter dat u ze alle vier meteen vervangt, zullen we dat dan maar doen? “Weet u wat ik doe?”. Nee, meneer. “Ik kom hem halen”.

Gelukkig zat ook niet ver uit de buurt een garage, gespecialiseerd in Jaguar, die alle daarop volgende jaren het wolfje in schaapkleren netjes heeft onderhouden voor normale prijzen. Als je b.v. een nieuwe waterpomp nodig had kreeg je een gereviseerd model voor acht tientjes in plaats van een nieuwe voor achthonderd euro. Het defecte exemplaar lieten ze dan weer reviseren voor een volgend slachtoffer.

Hij (of is het zij?) heeft ook een keer ons leven gered. We werden afgesneden door een Mercedes AMG SL met vijf zeer ongure figuren erin en ons naar de vluchtstrook dwong. Na wat capriolen met stuur-, rem- en gasacties lukte het om de Benz te passeren, de supercharger deed de rest. Omdat de Benz steeds kleiner werd in de achteruitkijkspiegel liet ik het gas weer los waarop Miranda luid gillend iets van GASGASGAS uitkraamde. Mijn bezwaar daarop dat op die weg veel werd geflitst werd gepareerd met de opmerking “dan betaal ik die bekeuring wel!”. We reden daarop iets van 230 over de A5.

Uiteraard is het bakkie ook gebruikt voor allerlei gelegenheden en was het altijd duimen en hopen hem weer heelhuids retour te krijgen.

Bij een familiebezoek in Frankrijk weigerde Duke uit de auto te komen omdat daar een terroriserende kat rondliep. Hij bleef dan dus maar een week bivakkeren in de auto in plaats van te genieten van de zee van ruimte in en rondom het landgoed. In het nabij gelegen bos was het ook niet fijn wandelen omdat je elk moment door verdwaalde kogels en hagel van de jagers aldaar geraakt kon worden.

Ik was de auto wel een keer bijna kwijt. Ik stond ooit stil voor een stoplicht in Zoetermeer met achter mij een Hyundai i10 ofzo, zo’n klein koekblik. Daarachter kwam een ander kuiken met een Corsa en een vaartje of 70 aanvliegen, ramde de Hyundai die op zijn beurt weer op mijn achterkant klapte. De patiënt werd hierop naar m’n trouwe garage gebracht. De schade expert wilde ‘m wel even total loss verklaren. Hij was niet gevoelig voor het feit dat we het hier niet over een Opel Kadet hadden, maar met behulp van de overtuigingskracht van de baas van de garage werd er toch een deal met hem gemaakt om hem weer op te knappen. 

Maar goed, aan alles komt een eind. Ik werd vorig jaar bij de APK keuring al gewaarschuwd dat hij wel erg krokant werd aan de onderkant, veel roest dus. Laswerk doen deze jongens niet zelf dus ik reed enkele maanden geleden, voordat de APK van dit jaar aan de beurt was, naar ‘Piet de Lasser’, een begrip hier in de buurt als het gaat om laswerk van wat dan ook, maar voornamelijk auto’s. Als Piet mij zou vertellen dat het tijd is om afscheid te nemen, dan leg ik me daarbij neer. Auto de brug op, samen de onderkant bekeken en het werd al snel duidelijk dat zelfs een langdurige operatie van Piet geen kans van slagen had. 

Om de Jag niet als schroot te laten vernietigen heb ik hem als donor bij de garage aangeboden waar zijn onderdelen nog dienst kunnen doen om andere patiënten te redden van de ondergang.

De tissue doos is nu op, ik stop …

Ze schrijven het anders, maar het klinkt wel juist:

Een bezoek aan de apotheek is zonder uitzondering altijd een moment waarop het bloed onder je nagels vandaan wordt getrokken.

Dit keer voor twee dingen: Het eerste ding is dat om onverklaarbare reden bij de apotheek ons adres op nummer 3A staat. Wij wonen echter op nummer 3. Nummer 3A is een ander huis. De vorige bewoners van nummer 3A, een stel expats, had de apotheek ooit hun adres gegeven, maar vergeten de ‘A’ te vermelden. Gevolg was dat we SMS-jes (op ONS telefoonnummer dus) en briefpost kregen op ons adres die bestemd waren voor nummer 3A. Prima, kan gebeuren, onze vriendelijke expat-buren even uitgelegd dat ze dat moesten corrigeren, aldus geschiedde, alles weer ok dachten we.

Enkele weken geleden haalden we het eerste doosje op voor de hormoonkuur. Het adres op de sticker vermeldde ons adres maar stond op, je raadt het al, nummer 3A. We corrigeren dat wel bij een volgend bezoek….

Tijdens dit volgende bezoek aan de apotheek probeer je die muts achter de balie te overtuigen dat we niet op nummer 3A wonen, maar op nummer 3. Dat kostte veel moeite. Als we het hadden opgenomen dan had je dat lachwekkender gevonden dan een sketch van André van Duin met Corrie van Gorp. “Het moet dus 3A worden” NEE, 3 trut, “oké het staat nu op goed op 3A” NEEE

Na deze marteling waarbij de duimschroeven flink werden aangedraaid volgde het tweede ding:

Bij het ophalen van de eerste medicijnen werd verteld dat er een half jaar aan voorgeschreven pillen klaar lag maar dat we maar voor een maand meekregen. Prima, de pillen zijn op, dus op naar de apotheek voor een volgende lading. “nee, dat kan je niet zomaar ophalen, dat moet je bestellen en by the way, de medicijnen die u krijgt zijn niet meer te bestellen bij onze groothandel”.

En nu dan? Er is verteld dat er een half jaar aan voorraad klaar zou liggen, wat dus niet waar is. “Tsja, nee, we kunnen het bestellen maar dat wordt dan een ander merk en dat duurt 2 of 3 dagen voordat we dat binnen hebben”. Nogmaals, de pillen zijn op, we hebben NU andere nodig. Na veel vijven en zessen komt die muts met een voorstel dat er misschien nog wel een stripje ligt waar we mee vooruit kunnen. Het ‘stripje’ werd wonderbaarlijk gewoon een vol doosje, maar wel een ander merk dus. De bezwaren die we hebben is dat een ander merk heel andere bijwerkingen kan hebben. “Nee, de werkzame stof is hetzelfde”. Dat lulverhaal kennen we maar we kennen ook genoeg gevallen waarbij het wisselen van merk mèt dezelfde werkzame stof wel degelijk desastreuse gevolgen had. Na het lezen van de bijwerkingen van de originele medicijnen en deze vervangende pillen kom je ook wel degelijk verschillen tegen.

Apotheken maken deel uit van de medicijn maffia. Je maakt mij niet wijs dat de originele medicijnen niet meer te verkrijgen zijn. De opbrengst van de vervangende pillen zullen wel hoger liggen. Wie je ook spreekt over een apotheek, er is altijd wel iets waardoor je niet krijgt wat je wilt of toekomt. Iedereen heeft dit maar te accepteren en niemand die er iets aan kan doen. En oja, anders krijgt de verzekering wel de schuld. Een ander orgaan die flink profiteert en liefst helemaal niets vergoedt.

Gezien de toenemende criminaliteit in Wassenaar zou het zo maar kunnen dat er een apotheker vermist wordt. I know nothing….

In de schuur stond nog een bezem van Hettie de Heks van ons vorige avontuur. Er is nu een stellage gebouwd waarbij alle maten en soorten bezems en die al naar gelang haar bui in gebruik genomen kan worden.

Ondanks alle ellende werkt Miranda nog zoveel ze kan omdat ze zich nu eenmaal verantwoordelijk voelt voor hetgeen waar ze voor staat. Dat gaat de ene dag beter dan de andere maar ze doet haar best. Lieve collega’s heeft ze wel, want het huis staat vol met bloemen afkomstig van Wassenaar en Voorschoten.

Ondertussen is een second opinion over de situatie aangevraagd bij het Anthonie van Leeuwenhoek, een afspraak moet nog volgen.

Ook is een bezoek aan de tandarts geweest voor een advies over het botversterkende zoledroninezuur wat Miranda later kan krijgen. De tandarts adviseerde eerst nog even een bezoek aan een orthodontist voor een 3D-botscan.

Wordt vervolgd.

Bij die maffiapraktijken hoort een bijpassend muziekje:

Er is nog iets meer verduidelijking nodig omdat sommigen het niet goed snappen of niet goed lezen. Hoogstwaarschijnlijk ligt het dan toch aan het gebrek aan schrijverstalent.

De huidige behandeling is palliatief, dat betekent levensverlengend, niet meer te genezen dus. 

De uitzaaiingen van de borstkanker in de botten zijn ongeneeslijk, echter ga je hier niet perse dood aan. De uitzaaiingen in de lymfeklieren kunnen verminderen en mogelijk genezen door de hormoontherapie. Deze therapie blokkeert oestrogeen en zal moeten gaan helpen om verdere uitzaaiingen in botten, lymfeklieren of waar dan ook te voorkomen.

In januari zal middels een CT-scan duidelijk moeten worden of bovenstaande het geval is. Zijn er geen uitzaaiingen bij gekomen en is vermindering te zien dan mogen we voorzichtig hopen op enkele tot tien extra levensjaren. Zijn er toch meer uitzaaiingen zal dat waarschijnlijk betekenen dat er chemotherapie gaat volgen. Dit kun je echter ook maar maximaal een half jaar krijgen en in de rustpauze daarna kan de kanker weer terugkomen. Maar daar zijn we nog niet.

Hoe gaat het nu? Drie weken hormoontherapie achter de rug met vele bijwerkingen die de kop opsteken en soms weer verdwijnen: misselijkheid, haaruitval, pijn, darmklachten, pukkels alsof je weer een puber bent en moeheid. De gewrichten beginnen ook al een beetje te kraken wat nog uit kan monden in gewrichtspijn, maar hopelijk niet. Het vervelendste zijn de veranderingen in de persoonlijkheid/gemoedstoestand…nergens zin in hebben, de positieve insteek wordt de kop ingedrukt alsmede de vrolijkheid, en opgejaagde gevoelens zoals ongeduldigheid of irritatie vliegen (met bezem) voorbij. Het zonnetje in huis maakt (weer) even plaats voor donkere wolken. Zelfs de poezen rennen af en toe met platte oren weg van ‘moeders’.

De afspraak met de tandarts stelt ze natuurlijk uit als een struisvogel met z’n kop in het zand, want de nieuw bijkomende bijwerkingen van het zoledroninezuur, het botversterkende middel, wil ze natuurlijk niet.

Wat dan wel? Gezond (nog gezonder) eten, leuke dingen doen, geen stress of andere spanningen hebben, blijven sporten en als het kan blijven werken. Met dat laatste is loslaten het moeilijkste…maar als het niet gaat, gaat het niet. Verder genieten van kleine dingen die voorbijkomen zoals een ooievaar die een landing probeert te maken in de tuin, een koolmees die zonder huur te betalen, één van de vogelhuisjes gebruikt om te overnachten met het gevaar van drie poezen onder zich, en vele andere kleine dingen die je normaal gesproken niet eens zou opvallen.

Wat overblijft is afwachten tot eind januari en hopen dat de blijvende bijwerkingen meevallen en de uitslag positief gaat zijn. Positief uiteraard in de zin van vermindering of stilstand.