Ik heb geen tand door m’n lip, nee, een gebit door m’n beide lippen. M’n rechterwang ziet er uit als die van een hamster met de voorraad voor de komende 3 jaar in z’n bek. M’n kaakgewricht wordt gemaskeerd door een tweede zwelling en maakt rare geluiden. De derde zwelling zit op m’n kin waar een gapend gat is ingeslagen. M’n neus heeft wat schaafwonden en tussen m’n neus en bovenlip prijkt een heuse snor van gestold bloed. Dan uiteraard nog wat ontvelde vingers, blauwe plekken, schaafwonden, builen, etc. Helden in films die veel zwaarder getroffen worden door rondvliegende vuisten, voeten, allerlei wapens en kogels zien er de volgende scene al weer een stuk beter uit, nou, ik niet. ’t Heeft ook voordelen denk ik maar. Eten gaat niet dus dat wordt beperkt tot de meer vloeibare stoffen als joghurtjes en vla enzo. Drinken gaat prima door een rietje. Roken gaat ook niet met twee gehavende, opgeblazen lippen. Zoenen moet ik straks weer opnieuw leren. Maar goed, m’n tanden en kiezen zitten nog op hun plek, praten en ademen gaat prima. Met de vreemde blikken en alle geweldige leuke grappige opmerkingen leren we ook wel leven. Dat van mij gaat tenminste over. Geen stoer vechtpartijtje, maar een gruwelijke doodsmak met de fiets. De fiets is dood, de stoeptegels hebben gewonnen, Duke was geschrokken, ik baalde van de slechte val.

Twee helden vandaag! Bij onze dagelijkse wandel- en fietsronde zagen we een volledig in paniek zijnde moedereend de weg op rennen met haar net geboren kroost belaagd door twee katten die serieuze aanvallen deden om ieder zo’n klein hummeltje te grazen te nemen. Moeder Eend maakte indruk. Zo machteloos als ze was, zo stoer en vastbesloten was ze om uit alle macht de katten te lijf te gaan. De natuur moet zijn beloop hebben, maar twee weldoorvoedde huiskatten die het gezinnetje uitsluitend als leuke afleiding zien en een kuikentje als trofee onder het bed van hun baas willen deponeren is bij mij geen natuur. We stevenden erop af, ondertussen Duke loslatend onder een luid “PAKZE!”-commando.Volledige bluf natuurlijk want Duke kent de 1e regel van de vechtsport (vermijd conflicten) en herkent het commando alleen maar als WAARISHETSPEELTJEDAN? WAARISDEBEKENDEDAN? WAARISSUTKOEKIEDAN en springt dan alle kanten op met z’n ADHD-gedrag. ’t Maakte niet uit wat ie deed maar het had wel z’n effect. De katten namen na het zien van Duke een sprint waar een Suzuki Hayabusa nog een puntje aan kan zuigen. Moeder Eend en haar kroost hadden inmiddels de sloot gevonden en moeders keek nog even dankbaar om naar Duke. Dat was een mooi moment.

Ik heb maar een klein tuintje, ongeveer 35m² ofzo, maar tot vorig jaar stonden daar wel twee gigantische boompjes (onder de grond meer dan daarboven), een aantal struiken en verschrikkelijk veel groene dingen ala brandnetels en ander ongewenst levend en bizar snel groeiend materiaal. Om nog maar te zwijgen over de bamboe van de buren die het voor elkaar kreeg om op MIJN grondgebied, niet gehinderd door enig stoeptegel of boomwortel, op elke willekeurige plek binnen twee weken tot vier meter de lucht in te schieten. Ik moet toegeven, dat is nog niet zo erg als bij een maat van mij die een immens grote tuin heeft en daar al meer dan 20 jaar gewoon niets aan heeft gedaan. Hele teams van natuurwetenschappers, biologen en onderzoekers van buitenaards leven van Discovery Channel , NASA, Area51, Animal Planet en National Geographic zie je daar regelmatig gewapend met kapmessen en camera’s om de laatste nog levende species van een vermeend uitgestorven diersoort te vangen of op de gevoelige plaat te leggen. Het valt bij mij nog wel mee dus.
Enfin, alle zooi eruit, uitgraven, puin storten, asfalteren, belijning voor de motorparkeervakken, worteldoek erin want we willen geen groen meer zien, paar kuubjes zand erover en betegelen. Ik wil geen tuin, ik wil een terras. ’t Moet ook goedkoop dus ik doe ’t zelf. ’t Moet ook snel dus tegels van 60×40. Tering! Die dingen wegen dus tussen de 25 en 30 kilo, ik moest er 120 hebben. Inladen, uitladen en leggen dat is een verplaatsing van 120x3x25=9000 kilootjes. Ik heb wat caloriën verbrand, wat spieren erbij (nòg meer), maar ’t is klaar. Duke blij, ik blij. Ik trek een net verworven Bourgogne open van ’89, gebotteld toen ik een jaar of acht was dus.

(1) je besluit ’s nachts de hond nog maar even uit te laten voor een laatste lange wandeling (2), gooit de deur (3) dicht, en komt erachter dat je geen sleutel bij je hebt. Je belt aan bij de Finse buren (4) die gelukkig nog luidruchtig in de tuin wijn zitten te zuipen en waarschijnlijk denken dat ik kom klagen over het dronken onverstaanbare Finse gebral. Hi, sorry to bother you but I locked myself out. Oww, did you? No, I’m joking but I do need a ladder. Er komt een kleine ladder tevoorschijn, je klimt op het richeltje (5) onder hilarisch toezicht van de inmiddels leeggelopen tuin, klimt naar het slaapkamerraam (6) en roept nog even voor het publiek (in deze staat vinden ze toch alles grappig) HI HONEY!! I’M HOME!

Mooi toch? Moet je ze nu zien…Die ‘kleine’ legt je binnen 0,23 sec hulpeloos op de grond en die ‘grote’ heeft ’n vriendje die dat record niet weet te breken en blijft hangen op 0,24 sec.

Amsterdam is leuk. Amsterdam is altijd leuk. Amsterdam is mooi. Amsterdam is altijd mooi. Vanaf de fiets, vanuit de auto, vanaf de motor, vanuit je raam, vanuit de tram, al lopend en nòg mooier vanaf een sukkelend bootje op de kanalen, de grachten, de Amstel, het IJ. Amsterdammers zijn leuk, Amsterdamse vrouwen zijn leuk. Er zijn twee dagen die er nòg meer uit springen: Koninginnedag en de GayPride.
Always so much to do, so much to see, so much to enjoy, so much to love

Okheee…we worden wat ouder en krijgen dan last van artrose in alle gewrichten, dementie, TIA’s, hartfalen, worden doof, blind, seniel, krijgen suikerziekte, Parkinson, hallucinaties, Alzheimer, etc. (oja, speciaal voor de mannen: prostaatproblemen). Waarom willen we eigenlijk oud worden?
Dat willen we niet en daarom slapen en bewegen we genoeg, drinken we veel water, eten we gezonde dingetjes als eitjes, wortels, knoflook, vis, fruit, olijfolie, kortom eten we gevarieerd en slaan we het ontbijt niet over. Wat ook helpt is voldoende seks (buiten het feit dat je aardig wat calorieën kwijtraakt bij zo’n sessie maak je ook van die stofjes aan als endorfine¹, oxytocine², vasopressine³, noradrenaline⁴, prolactine⁵, dopamine⁶), koffie drinken (met mate dan hè), rode wijntjes (jaja, ook met mate), niet roken, een hond nemen, koud afdouchen, veel lachen, en nouja…nog zoveel… nog ééntje dan: een pizza is zo slecht nog niet.

Ik heb nergens last van. Ik eet veel pizza’s en heb een hond.

¹ pijnstillend, dus uitermate geschikt tegen hoofdpijn
² rustgevend, de vrouwen herkennen dat bij de man als ie ‘afrolt’ en meteen in slaap valt
³ yeah baby!
⁴ ohhhh schatjuhh
⁵ zo…ik ben er klaar mee
⁶ zooooohhhhwwww

Ik zou eens moeten timen hoeveel procent van één uur TV besteed wordt aan reclame, herhalingen en onuitputtelijke vooraankondigingen van programma’s die komen gaan. Ongetwijfeld halen ze nog niet de 80 à 90 procent van alle emailverkeer die op dit moment gevuld wordt met spam, maar het verschil wordt steeds kleiner. Een TV-spamfilter zal er helaas nooit komen denk ik. Reclames waren altijd handig voor sanitaire stops, het verzorgen van de drankjes & hapjes en andere weinig tijdrovende bezigheidjes. Tegenwoordig kan je tijdens de onderbrekingen complete maaltijden bereiden , de hond uitlaten, douchen, je administratie bijwerken, je provider nog wat spekken met telefoongeleuter en als het meezit de pruimen op sap zetten. Als alle spotjes nu van dit kaliber waren of deze hier bleef ik wel op de bank zitten.
Maar er zijn best (andere) geniale reclame uitingen. Deze hier bijvoorbeeld.

Juist ja. Ik heb iemand die anoniem ingezonden stukken wil laten plaatsen. Hij (zoveel mogen we dan nog wel weten) is een bewust digibeet en wil niet weten hoe hij zijn eigen blog moet maken, vullen en bijhouden. Dat soort figuren weten echter wel waar je wat kan halen met behulp van het www en dan heb ik het niet over bol.com. Maar om slechts vier keer te klikken om een blog op te zetten bij WordPress is teveel gevraagd. Vooruit dan maar, hij krijgt zijn eigen pagina.
Dwingt me wel om mijn mijn algemene blogvoorwaarden aan te passen, nieuw artikel: De redactie van jaguHar ziet zijn ingezonden stukken met interesse tegemoet en behoudt zich het recht voor deze te plaatsen zonder deze taalkundig aan te passen (dat doe ik zelf ook niet en schrijf porcelein met een C terwijl het met een S moet), in te korten of te censureren. Plaatsing van een ingezonden stuk houdt geen instemming met inhoud of strekking in.
Dan was ie ook nog te lui om zichzelf te introduceren dus dat doe ik dan ook maar en zal het positief proberen te brengen. We noemen hem Spotvogel. Spotvogel is een vrouwonvriendelijke intrigant. Zijn teksten bestaan uit een jolig spel van van geraffineerde, zinspelende, satanische, gestroomlijnde, melige woorden gebaseerd op werkelijkheden die zich afspelen in het schemergebied van denken en (on)menselijk handelen.
Hoezo begrijp je dat niet? Moet je z’n teksten ’s lezen…

Zo! Ik ben echt pissig nu! Ik kom na zo’n dagje zwaar toneelspel (werk) aan bij huis, draai de sleutel in het slot, doe de deur open en veeg zoals elke dag de stapels vroege en verlate Valentijnkaarten, uitnodigingen, blauwe enveloppen, plaatselijke sufferdjes, rouwkaarten ten gevolge van eliminaties, ‘u was niet thuis’-papiertjes, haatbrieven en reclameblaadjes bij elkaar, raap ze op en zeul ze tezamen met m’n aktetas, drie laptops en huiswerk-dossiers mee naar binnen . Ik heb geen ‘neeneeneenee-sticker’ op de brievenbus zitten. Zo’n gleuf is vrouwelijk dus ook al staat er ‘nee’, ’t wordt toch wel volgepropt. Na het begroetingsritueel van m’n grote vriend wordt de stapel gesorteerd en viel mijn oog op de nieuwe Livera-folder. Yeah baby! Ik ben toch maar gezegend dat er niemand is die dat ding al tussen de oude kranten stopt voordat ik thuiskom. Het is belangrijk dit blaadje zorgvuldig door te lezen om op de hoogte te blijven van de trends, de prijzen en ideeen op te doen voor spontane presentjes, uiteraard zonder bijbedoeling. Tsja, meer is het echt niet. Enfin, ik begin verlekkerd geinteresseeerd te bladeren en kom al snel op pagina 5. Wàt!! Een dalmatiërhond op de foto! Maar niet MIJN dalmatiër. HIJ is hèt rijst-met-krenten-model dus waarom ben ik niet gebeld voor deze fotoshoot?!?! Nee, ik word wel gebeld voor een suffe bierreclame, goedkope parelketting met bijpassende sloerie, of een anti-parasiet middel waarbij ie moet gaan tafelvoetballen met zogenaamde vrienden..waarom dàn wel en nu niet?
Ik hoef toch niet meer uit te leggen wie Duke is, dat heb ik hier en later hier ook nog eens gedaan. Is ie te oud ofzo? Hij wordt 7 dit jaar, dat is in mensenjaren net zo jong als ik, dus wat, wat, wat? Gelukkig werken af en toe de belangrijkste cellen van mijn grotendeels afgestorven en ooit IQ-volle hersenpan nog en ben er achter: Duke is een ijsbreker. Dat is bij een lingerieblad niet meer nodig.