Liefde voor muziek. Die van mij is breed. Ik ben klassiek opgevoed, werd op m’n 6e ofzo in een soort van orkest gepropt met een mandoline en mandola (kent iemand überhaupt dat ding?), kon eerder noten lezen dan letters. Het complete gezin (we waren met z’n zevenen) speelde één of meerdere instrumenten (op één na, die speelde alleen draaitafel), ik wist niet beter. Op die leeftijd word je als je een beetje leuk speelt al snel bestempeld als een muzikaal wonderkind. Ik had mezelf ook piano aangeleerd, maar wilde saxofoon spelen. We hadden het thuis niet breed mede omdat mijn vader helaas al vroeg de geest gaf, dus daar was geen geld voor, het werd een trompet (voor de beeldvorming: een beetje sax kostte toen 800 gulden, en een trompet nog geen 200 gulden), wéér klassiek les met veel theorie, en dan word je ineens een puber en maak je een keus, de enige waar ik echt spijt van heb. De rest kijk ik maar niet meer naar om. Moet niemand ook doen, elk moment dat je bezig bent met het verleden gaat af van je toekomst en verandert toch niks. Andere dingen werden ‘belangrijk’ en ik stopte met muziek (klassiek is niet leuk/cool op die leeftijd). Is altijd blijven knagen en 20 jaar later in de overtuiging dat ik dat ‘wel even’ weer deed de blazer opgepakt en jazz & blues gaan spelen, althans, getracht, het ging niet zoals ik me had voorgesteld. Ik zat in een ritme waarbij ineens 2 uur per dag muziek maken niet paste en het resultaat me niet aanstond. Als je iets doet moet je het goed doen. Je hoeft niet de beste te zijn, maar wel beter dan de rest. Meer door het tijdgebrek (lees: goed resultaat) dan aan ‘wil’ ben ik na een tijdje weer gestopt. Soit, I tried. Er zijn zoveel talenten op deze wereld, ik kan daar niet meer aan tippen. Maar de liefde voor de muziek blijft en dus ook de aanbidding, bewondering, respect voor iedereen die muziek maakt, welk genre dan ook. Ok, ok, dat heavy metal gedoe en zo’n black sensation gebeuren trek ik niet. De rest laat zich leiden door het moment, de bui en de gelegenheid. Anouja, ik luister vast naar muziek op een andere manier dan de doorsnee-mens, maar muziek be- en ont-roerd iedereen. Maar niks mooiers dan het zelf te maken.

Als je je nu eens voorstelt dat de wereld één groot psychiatrisch ziekenhuis is, of als dat je te ver gaat, je werkomgeving alleen dan of je privé omstandigheden, whatever, welke rol zou je jezelf en iedereen daar omheen toebedelen op zo’n plek?
Natuurlijk vind je jezelf niet ziek, paranoia, psychotisch of schizofreen. Maar als je weet dat je in een omgeving loopt waar je dat op elke hoek en in elke kamer kan tegenkomen, vind je het normaal en pas je je eigen gedrag daarop aan. Je maakt je dan een stuk minder druk om het doen en laten van die mensen, ze zijn immers ziek. Daar kunnen ze niets aan doen. Soms worden ze beter, soms niet, meestal niet. Het maakt je leven een stuk luchtiger zo te denken en je wordt er blijer van. Jammer voor de mensen die zo zijn en moeten of willen blijven. Sommigen wil je misschien helpen waarbij je dan je witte jas aantrekt, van anderen denk je dat ze daar vooral moéten blijven. Ze zijn niet te genezen.

Zo Pa, ben je een blog begonnen? Ja mop, vind je ’t wat? De Magriet had me gevraagd om een column in hun blad te vullen dus dit is mooi om te oefenen. Zozo, een column in de Magriet? Hoe gaat het heten? “De man die niks van vrouwen begrijpt” ? Waarschijnlijk bedoelde ze dat als grap maar het kwam er wel heel erg spontaan uit. Té spontaan.
Begrijp ik echt niks van vrouwen, wìl ik ze niet begrijpen of begrijp ik ze wel? Het antwoord hierop is nooit de juiste.
Toevallig stond gisteravond het thema ‘vrouwen en relatie(s)’ tijdens een altijd gezellig en geanimeerd etentje met een levensmaat centraal. We plannen overigens geen thema’s maar we vinden elke keer vanzelf wel een rode draad voor de avond. Hij heeft een (soort van) relatie, ik niet. We verklaren de ander elk voor gek. Mooi uitgangspunt voor wat gehakketak. Alles wordt gezegd, we kennen elkaar al wat langer.
Ik kan het even niet laten mijn omschrijving van zijn relatie onder woorden proberen te brengen: Hij beweegt zich doordeweeks als een olifant in de vrije natuur en laat zich in de meeste weekenden vrijwillig opsluiten in de porceleinkast. Het vreemde is dat ie daarin zó lenig is dat ie nooit wat breekt. ’t Is niet wat ik zou willen maar in ieder geval heeft híj daar zo z’n eigen weg in gevonden. Prima zo.
Wat is dan de volmaakte relatie? Me and Duke. Duke is een hond (in deze tekst 🙂 ) en blijft een hond. Ik kan hem niet veranderen in een cavia of goudvis. Dat gegeven accepteren ook in je verhouding met andere mensen is belangrijk. Net zo min als ik Duke kan veranderen kan je mensen veranderen. Je houdt van ze of niet, je accepteert ze of niet. Ze zijn wie ze zijn en jij bent wie jij bent. Duke weet hoe het werkt. Als ie iets doet wat ik niet wil interesseert het hem geen reet hoe ik reageer want hij houdt toch wel van me en heeft geen verwachtingen. Elke keer als ik thuis kom is ie meer dan blij me te zien en laat me dat duidelijk merken. Mijn deel bestaat uit het verzorgen van het beestje met eten, wandelen, fietsen, zwemmen, spelen, etc. Ik heb alles (nouja..bijna alles) voor hem over. Voor Duke & me de perfecte relatie en vindt eigenlijk niemand raar. Ik kan en wil Duke niet veranderen en hij mij ook niet. Hij hoeft mij geen beter mens of baasje te maken. Ik laat Duke Duke zijn en hij mij dus waarom laat een man of vrouw de ander niet de vrouw of man zijn die hij/zij is?
Maar ja, hoe vind je nu je perfecte partner? Geen hand vol maar een land vol maar wie is het? No one knows. Uitproberen en risico’s nemen. De juiste partner is de partner die je accepteert zoals je bent en die jou niet wil veranderen. De ultieme mazzel heb je als dat wederzijds is. Je kan beide eerlijk zijn en laten zien wie je bent. Niet geheel onbelangrijk is dat je partner zijn/haar neus dezelfde kant op heeft wijzen op emotioneel, fysiek, economisch en weet ik veel elk ander belangrijk vlak.
Mmm, ik kan waarschijnlijk nog een uur doortikken met mijn gezemel. Laten we het deze sessie kort houden: Als je een hond wilt en je krijgt een kat probeer die kat dan niet te laten blaffen, zoek gewoon een hond. Weet wat je wil, hoe en wanneer. Iedereen is uniek, er zijn meerdere mensen die klikken met je maar een intieme relatie vraagt iets meer. Samen moet het werken. Doet het dat niet, doe jezelf en de ander een plezier en kap ermee. Natuurlijk heeft iedereen slechte momenten. Die horen er bij. Duke vraagt ook aandacht op momenten dat ie me met rust moet laten. Hij gaat dan wat anders doen, ’t heeft niks met hem te maken. We zijn en blijven een team. Met een hond is dat best makkelijk, met mijn hond wel, maar een relatie met een mens is ècht een kunst en angst speelt daarin een grote rol.
Ik word nog bijna serieus met dit stukkie tekst. Als afsluiting dan maar: Duke belt nooit om te vragen hoe laat ik thuis kom, vraagt nooit waar ik ben geweest (maar ruikt het toch wel), vertelt de dingen die ie teveel weet nooit door, is blij met alles wat ik met m doe, zeikt nooit dat ie wéér kip moet eten, sloopt niks, zoekt geen ruzie, verdedigt zichzelf het huis en mij als het moet, is macho, nederig, gek op vrouwen, lief en bezorgt me gesprekken die ik (meestal) niet wil. Ik heb altijd gezegd en nog steeds: als ik elke dag een keer om ‘m moet lachen gaat ’t goed. ’t Gaat goed.

Ik loop blijkbaar al een tijdje mee in de IT. Ik zocht een plaatje van een één of ander HP-apparaat waar ik heel wat jaartjes voornamelijk Fortran-code op heb zitten kloppen. Dat plaatje was zo gevonden maar ik schrok van de locatie! Een museum! Huh? Ik waande me even in een aflevering van de Ghost Whisperer waar ik dan al tientallen jaren lang in de twilight zone rondzwerf om tot vervelens toe the living loop te treiteren met m’n flauwe fratsen, maar nee hoor, I’m still alive and breathing. Een museum? Daar staan toch alleen dingen van vroeger die minimaal 100 jaar oud zijn, ja toch? Wat?!? Bestaat het Polygoon-journaal niet meer? Kelly Lebrock weegt nu HOEVEEL?
Gelukkig zijn er ook dingen die blijven, de Stones en BB King treden nog steeds op en ik heb nog steeds mijn goddelijke lichaam jonge geest. Ok ok, een beetje stoffig, stijf, versleten, verroest…Mooi toch? Iedereen wil een classic tegenwoordig.
Maar dat museum, tering, uiteraard nam ik even de virtuele tour en ècht! 90% van die apparaten die daarop staan heb ik nog mee gewerkt of heb ik zién werken.
Zouden de mensen die ik ken van die tijd dat laatste ook zo over mij zeggen? “Ja man, die ouwe heb ik ooit nog zién werken!”

Wat is uw naam? Dover. voornaam? Ben. Ben Dover. Yep, Bendover. Uw adres? no.4 Grand Rue, ik woon in Frankrijk. Mmm, plaats? Pesmes (je spreekt het uit als Pemm), P-E-S-M-E-S. In Frankrijk? In Frankrijk. Postcode? 70140. Geboortedatum? 21-09-(nog iets) Geboorteplaats? Fleet (hij fronst) Dat ligt in Engeland, niet ver van Londen F-L-E-E-T (hij fronst nog meer) Wat doet u hier dan? Ik werk bij een internationaal bedrijf. Ik woon en werk 9 maanden per jaar in Frankrijk en 3 maanden in Nederland. Ik logeer dan bij vrienden. Mmmm. U weet dat uw hond hier niet los mag lopen? oohww? Ja, het is nml zo dat (preek) oohww, ok. Deze is voor u, fijne dag. merci, salut.
(later na de wandeling kwam ik bij de parkeerplaats alwaar deze heer de boswachter me stond op te wachten in zijn jeep, slecht verscholen achter de bosjes. Ik vertrok, de jeep volgde, na enkele kilometers werd ik langs de kant gezet, uit de grill van de jeep verscheen een blinkende POTS EITILOP)
Waarom houdt u me weer aan? u heeft alle gegevens, dus wat? Ik twijfel aan uw identiteit. sorry? IK TWIJFEL AAN UW IDENTITEIT. oohww? Mag ik uw rijbewijs? niet bij me. (preek) Mag ik uw kentekenbewijs? Ja hoor, hier. Bent u de eigenaar? Nee, de leasemaatschappij zoals u kunt zien op de papieren. Ik wil weten wie u bent. Ik heet Bernard, Ben voor vrienden, als u daaraan twijfelt is dat uw probleem.
(Hij liep daarop zonder nog iets te zeggen maar zichtbaar erg boos weg, ik reed met een omwegje naar huis, we stonden hemelsbreed 100m van m’n huis)

Ik rij in een nogal opzichtige auto…twee opzichtige auto’s eigenlijk. De één is een Amerikaans bussie die ik gewoon zo lelijk vond dat er wat aan moest gebeuren. Jaja, waarom koop je dan zo’n auto als je ‘m lelijk vindt…tsja..om twee redenen…de eerste reden is dat een maatje van me met teveel auto’s zat en te weinig centjes en de andere is dat ik toch (nóg) een auto moest hebben voor de hond. Voor de hond??? Huh? De hond?!? JA! Voor de hond want hij komt die andere auto niet in met al z’n geuren, zand, aarde, en opgelopen andere aangehechte rotzooi om nog maar te zwijgen over de bijkomende perikelen als ie in het water heeft gelegen…Oppokken! Een bussie voor de hond. Punt. Maar een lelijk bussie. Echt een lelijk bussie. Dus wat doen je dan? Wachten tot een één of andere beroemde rapper aan je deur belt om je karretje te pimpen zat er in dit leven niet in dacht ik, dus moet je zelf maar wat verzinnen (je moet alles vooral ZELF verzinnen in dit leven anders gebeurt er helemaal niks)..betaalde reclame erop plakken?…naaahh..ik ga een beetje met met stickers van irritante reclames rijden…echt niet! Zelf ben ik helaas niet zo creatief dus dan zoek je hulp… Hulp kan je vergeten…je moet een order plaatsen (betalen!) als je wat wilt..ok,ok..ik wil dus ik betaal….Graffitti was het besluit, maar wat moet er op? ’t Moet wel iets betekenen…nougoed bladiebla..Een draak, een maagd en eenhoorns wil ik en dan in en soort van Harry Potter scene. Ik ga allemaal niet uitleggen waarom, dat fantaseer je zelf maar….Aldus geschiedde… spuitertje gevonden die ‘m tijdens een UrbanActionFestival in het mooie Amsterdam wel even zou bewerken… Maar ja…’t blijft een gok..smeert ie de juiste figuren op die kar of moet ik nu helemaal met een bivakmuts in dat ding gaan rijden als ie er mee klaar is? <tromgeroffel> Alles gelukt behalve de eenhoorns….Een eenhoorn is een stoer, fier beest en hoort een soort Chippendale van het dierenrijk te zijn…nee hoor… de eenhoorns op mijn kar zijn een soort “My little Pony’s”…zucht…de rest is ok..echt mooi gedaan!
Enfin, ik had die little pony’s nog kunnen laten veranderen maar was te lui om ’t nog te laten doen. Let it be. Het resultaat was wat ik wilde…geen lelijk bussie maar een bussie wat opvalt en het accent verlegt. Vrouwen doen dan ook met hun makeup, kleding, haarkleur, botox- of andere behandelingen… begrijp me niet verkeerd…vrouwen moeten ook vooral leuke kleding dragen, juiste makeup, een goed figuur hebben, enzo.. maar met dit verschil dat ze zonder alle opsmuk nog steeds een dame moet zijn waar je met plezier naar kijkt en ander leuke dingen mee beleeft..En daar zit je dan in zo’n rijdend kunstwerk…in het begin ben je best trots en let je natuurlijk op de reacties, vind je dat geweldig, maar het wordt al snel ‘gewoon’. Mensen maken foto’s, blijven stilstaan, blijven irritant naast je rijden, kinderen vinden het geweldig, de aanspraak als je uitstapt, de vragende blikken van “wie zit er in godsnaam achter het stuur” en klopt het met het ‘beeld’ van de auto,etc. etc.
En waar ik ff niet aan had gedacht…de hond vindt het kut, klote, waardeloos! Waarom? Omdat alle ramen zijn dichtgespoten en hij niet meer naar buiten kan kijken om te zien waar we naar toe rijden, waar we zijn, of ie nog leuke teeffies ziet, etc.…Soit…’detail’ zullen we maar zeggen…. Het bussie is klaar…voor….de hond!
Wat die andere opzichtige auto dan is? Mwahhh..lekker gewoon, hij is zwart, je hoort er eigenlijk met kalende grijs haar en een hoed in te zitten, hij is ‘distinguished’ en grappig snel met z’n bijna 400pk’s….
Grappig omdat je een gemiddelde Porsche er met gemak uit rijdt….als je dat wilt…en dat wil je natuurlijk niet.. een knikje naar de bestuurder of een licht satanische glimlach doet ‘m al beseffen dat ie moet buigen en respect moet hebben voor deze oudelullenbak en zijn niet-grijze, niet-kalende maar (donker) blonde bestuurder. Dat is best grappig….

Elastine collageen hydratant, omega 3, soja bio proteïnen, immunofortis, dermoactive 3 complex, voedende avocado of orchidee olie, 3 voudige lifting, substantiegevende verzorging…. Djeezzz…vroeger knipten ze gewoon een trui doormidden en de minst krimpende kant won dan, meestal degene die de reclame betaalde

De reclames van die tijd waren toch een stuk simpeler… Het enige voordeel van deze tijd is dat als je een leuke dame of heer tegenkomt je vanaf je eigen bank de naam van die persoon en je eigen naam alleen nog maar even hoeft te SMS’en om te weten of het wat kan worden. Echt super!  Vroeger moest je echt de kroeg in en eerst een rode Martini met ijs in je gezicht krijgen na wat oneerbare voorstellen. En nu allemaal gewoon ‘droog’ vanaf een ‘avondje bank’ lullige TV programma’s kijken…. Echt goed! En als zelfs die SMS voor èchte liefde je teveel is kan je voor doordeweekse seks  gewoon RIJP, RANZIG, VET, JONG, STOUT, SM, BELEGEN, GEKOOKT, PARKEER, VERS, etc, of nog makkelijker je postcode inkloppen en de droomvrouw of man staat binnen no-time voor je deur en 7 seconden later al gewillig in je slaapkamer! Allemaal vanaf je bank… G-E-W-E-L-D-I-G-!!

Je moet zo’n eerste bericht toch een titel geven, niet? Jaja, je hoort het nog steeds hè ouwe? Ja, graag….teach me 2nite, I’ve got a lot 2 learn, don’t think I’m trying not 2

…Net als deze blog…het ziet er nu ff standaard en simpel uit. Als ik er zin en tijd in steek zal het zich wel vormen naar mij…ooit. For now..have fun enzo..ik zal vast geen trouwe schrijver worden van m’n eigen blog, zeg maar net zo slecht als ik ben met het onderhouden van niet-vluchtige contacten 🙂