Vandaag de uitslag van de biopsie. De parkeergarage van Antoniushove was, wat niet gebruikelijk is, overvol. Bij binnenkomst bleek het ziekenhuis vol te lopen met voornamelijk bejaarden die hun zevenentachtigste coronaprik wilden halen. Voor velen de laatste prik ooit vrees ik.
De wachtkamer van de afdeling oncologie zat ook vol, dat zijn een hoop trieste en mooie verhalen bij elkaar.
Maar goed, de uitslag…Voor zover je dat kan zeggen zit Miranda aan de goede kant van het verhaal. De laatste biopsie wees uit dat het uitzaaiingen zijn van de borstkanker van zeven jaar geleden, de hormoongevoelige versie dus.
Het behandelplan bestaat wederom in eerste instantie uit het volgen van een hormoontherapie. Die kennen we nog van de vorige keer en was niet zo goed bevallen. Met die medicijnen kan je echter het leven nog vele jaren verlengen. Hoe lang dat dan is weet niemand, maar ze overleeft mij waarschijnlijk nog wel, al is het alleen maar om mij nog zo lang mogelijk te vervelen en de brandweersirene uit te hangen (DOE DIT, DOE DAT). Beter zo dan dat ik ’s nachts wakker wordt gemaakt door bewegende meubelstukken, lampen die vanzelf aan en uit gaan, klapperende deuren en m’n dekbed door een ijzige wind wordt weggetrokken.
Het niet slikken van die rommel geeft een levensverwachting van een paar maanden tot een tijdstip die ook niemand kan voorspellen. Weinig keus dus. Er blijken vier verschillende hormoonmedicijnen te zijn waarvan we er vorige keer al twee hebben uitgeprobeerd. Nu maar afwachten wat de bijwerkingen van de derde versie worden.
Aangezien de uitzaaiingen ook in haar botten zitten, krijgt ze één keer in de drie maanden nog een behandeling met bifosfonaat zoledroninezuur wat kortgezegd de afbraak van je botten afremt. Beetje lullig anders als ze bij de volgende vechtpartij meteen al haar botten breekt. Zo’n behandeling heeft natuurlijk ook weer bijwerkingen, afwachten maar wat dat ons weer brengt.
Na een paar maanden kijken ze of de hormoontherapie is aangeslagen en wordt er een CT scan gemaakt. In het allerslechtste geval moet dan overgestapt worden naar een chemobehandeling, maar daar gaan we niet vanuit.
De pijn die ze nu heeft aan haar bekken en rechterribben waar de uitzaaiingen ook zitten, moet vooralsnog bestreden worden met drie doosjes paracetamol per dagdeel.
Ouderdom komt met gebreken zullen we maar zeggen….
De gevreesde biopsie is weer voorbij. Van tevoren een partij pillen ingenomen die de pijn zouden moeten verzachten. Afspraak was dit keer was niet in Antoniushove maar in het Bronovo waar dezelfde radioloog als vorige keer aanwezig was op haar verzoek. Een zeer ervaren en vriendelijke man die zijn uiterste best deed om haar zo weinig mogelijk te martelen.
De plek werd eerst rondom verdoofd, wat meer dan gebruikelijk, die samen met de geslikte pillen normaal gesproken een olifant zou moeten laten omvallen, maar Miranda natuurlijk niet. Daarna kwam de gevreesde naald naar binnen om twee maal met een soort tinzuiger/desoldeerpomp een stuk weefsel weg te halen.
Als we het toch over olifanten hebben; we kwamen ze tegen in de wijk Spitalfields in Londen waar diverse bronzen olifanten staan, van klein tot groot. Voor elk gered olifant(je) wordt zo’n beeld neergezet. Meer info hier.
Al met al was het nog steeds pijnlijk. De wachtkamer was gelukkig leeg en is er dit keer niemand weggerend. Hyperventilerend en trillend nog bijkomend van de behandeling, werden nog even een paar recepten van Ottolenghi besproken. De goede man was ook fan van Ottolenghi.
Uitslag en behandelplan staan gepland voor vrijdag 27 september, laat in de middag.
Londen was leuk. De terugreis was wat minder maar daarover meer straks.
We hadden een hotel op een perfecte plek; om de hoek bij Covent Garden vol met terrasjes, marktkramen en straatartiesten. Veel was op loopafstand te bereiken zoals Travalgar Square, Picadilly Circus, de Tower Bridge, Buckingham Palace met het aangrenzende James Park vol met tamme eekhoorntjes, St. Paul’s Cathedral, The Eye (reuzenrad), de net gerenoveerde Big Ben, etc.etc.
Apart om te vermelden is dat we in een giga-rij hebben gestaan voor een M&M store, een vier-verdieping-tellend warenhuis, waar de Bijenkorf jaloers op is, en alleen maar M&M spul te koop is, niet te bevatten.
Volgens de Apple info van Miranda liepen we ruim 20.000 stappen per dag, prima als alternatief voor de gemiste trainingen.
De kamer in het hotel was prima, je slaapt er tenslotte alleen maar. De ontwerper hield echter onder andere geen rekening met mensen langer dan 1.60m. Met een basketbalploeg moet je daar niet zijn, tenzij je gewend bent zittend te douchen. De knoppen van de toilet hadden ook een aparte plek, achter de bril als hij omhoog staat en de toiletrollen waren alleen in yogahouding te bereiken. Positief te melden is dat alle zeepjes en shampoo van Rituals waren. Waarschijnlijk met vullingen van de plaatselijke Action, maar Miranda was er zeker van dat het van Rituals was. Verder nog een zitje, twee stoelen met een tafeltje die vanwege de beperkte ruimte zo in elkaar gestrengeld waren dat je er niet normaal op kon zitten. Voor de rest prima hotel, uitgebreid ontbijt en een (waarschijnlijk) dakloze met één tand die in een strak pak was gehesen met bijbehorende tophat die de deur voor je open deed. Niet te verstaan maar uiterst correct.
De reden dat we naar Londen gingen is omdat Miranda fan is van de recepten en kookkunsten van Ottolenghi. Ottolenghi heeft in Londen een stuk of zeven restaurants waarvan hij in drie van de restaurants een keer zelf aanwezig zou zijn. Reden voor Miranda om zo’n moment te boeken in Rovi, één van de drie restaurants en in de buurt van Oxford Street en waarbij hij zijn laatste boek, Comfort geheten, zou overhandigen. Om 18:00 uur moesten we aanwezig zijn. Ruim 80 zitplaatsen werden bezet. Over het 7 gangen menu kan ik niet veel zeggen, het smaakte niet naar pizza en was volledig vegetarisch. Hoogtepunt natuurlijk was dat Ottolenghi himself aan onze tafel kwam zitten om een praatje te maken en zijn nieuwe kookboek kwam signeren. Dit boek had hij overigens niet alleen geschreven maar samen met Helen Goh, die er uiteraard ook was en het boek ook heeft gesigneerd. Miranda straalde en vond het helemaal prachtig.
De laatste dag van het vertrek hadden we nog wat uurtjes te doden. Ottolenghi heeft in enkele restaurants ook een winkeltje waarbij hij zijn gebruikte kruiden en specerijen die nergens anders te koop zijn, te koop aanbiedt. Reden om daar naartoe te lopen en in te slaan. Aldus geschiedde.
De dag werd verder besteed aan het bezoek van nog wat marktjes en terrassen en maakten ons niet druk om de vertrektijd van onze terugvlucht om 17:00 uur. We zorgden dat we ruim twee uur van tevoren op het vliegveld zouden staan wat ook lukte met onze praatgrage, gescheiden en samenlevende met zijn 83-jarige vader, taxichauffeur.
Omdat we te vroeg waren childen we nog een beetje buiten en genoten nog even van het mooie weer wat we trouwens het gehele weekend hadden gehad, best bijzonder voor een land waar het bijna altijd regent.
Op het moment dat we in wilden checken begon de ellende. Vluchtnummer KL1012 stond niet op de lijst. Bij nader inzien stonden we op het verkeerde vliegveld, London City Airport in plaats van Heathrow. MIranda was overtuigd dat ze ook de terugvlucht van London City Airport had geboekt maar blijkbaar was dit tijdens het boeken (stiekem) gewijzigd naar Heathrow. Enfin, terug naar de taxistandplaats maar die gaven we ons geen kans om op tijd aanwezig te zijn omdat het 1,5 uur rijden was. De paniek sloeg lichtelijk toe bij Miranda, belde met KLM die echt nul-komma-nul met oplossingen kwam, en alleen wist te melden dat vlucht KL990 vanaf het vliegveld waar we stonden nog wel plek had. “ja hoor, die kan je bij de incheckbalie gewoon bestellen”, niet dus. London City Airport is een klein vliegveldje en heeft alleen een balie van British Airways en Swiss Air. Bij British Airways konden we nog wel even een vluchtje boeken voor slechts 455 pond per persoon voor vertrek om 19:00 uur.
Lang verhaal kort, het lukte om online een KLM vlucht te boeken (en te betalen voor iets minder dan BA…) voor de vlucht vanaf het vliegveld waar we stonden.
Toen kwam de security check….
Ik mocht doorlopen maar Miranda werd tegengehouden. Ik werd gesommeerd om door te lopen terwijl Miranda door een UK-nazi op nazi-wijze werd gewezen op een stoel waarop ze moest gaan zitten. Omdat ik er niet bij mocht zijn wist ik niet wat er met haar gebeurde, maar ze moest haar schoenen uitdoen, die daarna nog extra door de scan ging. Mocht je wel eens die programma’s zien van ‘security airports’, zo was het ongeveer….zelfs de bagage werd gecheckt op de aanwezigheid van drugs maar die vijf kilo’s had ik zorgvuldig verstopt in de gel op mijn haar hadden ze niet ontdekt.
Miranda zag zelf al dat er op de scan een groene plek te zien was op de plek waar haar prothese te zien was en de douane prikkelde tot nader onderzoek. Uitleg over haar situatie hielp niet en ze werd gedwongen om en plein public haar prothese uit te doen. Je kan je voorstellen dat dat geen prettige ervaring was om niet te zeggen krankzinnig.
Onze bagage kwam ook niet door de controle. In onze reistas zaten wat flessen met water. Prima, je mag geen liquids meenemen. Pleur maar leeg en door. Mocht je daarna zeven liter parfum en acht flessen wodka aanschaffen en meenemen is dat geen probleem.
Dat was nog niet alles. De helft van de kruiden en specerijen die Miranda zorgvuldig had uitgezocht en duur betaald had bij Ottolenghi, mochten er ook niet doorheen. Je kan discussiëren wat je wilt, maar het komt er niet doorheen. Miranda was al hoteldebotel door die douanecheck maar dit was wel de grootste domper op ons geslaagde weekend.
Uiteindelijk veilig thuis maar met een kater.
Nu verder over de situatie…. nog weinig te melden. Voor donderdag 19-9-24 staat er een afspraak gepland om de gevreesde biopsie uit te voeren. Met een lijf vol morfine, oxazepam, een plaatselijke verdoving en een zeer ervaren arts moet dat wel lukken. Zoniet, kan ik haar altijd nog wurgen of knockout slaan mocht ze een scene van de Exorcist willen naspelen. In de auto ligt ook een standaard uitrusting duct tape, handboeien, tie wraps, etc. komt goed…..
Ok, hoe gaat het u verder met Miranda? (mocht je nu pas instappen, begin dan hier)
De hormoontherapie om, naar zeggen, verdere uitzaaiing te voorkomen destijds was niet zo’n succes. Sommigen varen goed op op die hormoontherapie, maar Miranda niet. Waarom je de therapie moet volgen wordt je verkocht met een statistiek-lul-verhaal zonder enige vorm van onderbouwing, vergelijkbaar met het nieuws op radio en TV wat we te horen en zien krijgen. Ze geven aan dat vrouwen met borstkanker 25% kans hebben dat het terug komt, maar met de hormoontherapie wordt dat verminderd met de helft, 12,5% dus. Als je vraagt naar enige verdere onderbouwing blijft het stil. Wat er gebeurt met de personen die de therapie niet volgen wordt niet bijgehouden, die hebben immers besloten de reguliere weg niet te volgen, en houden ze dus niet bij. So far voor betrouwbare informatie.
Ze hebben het ook nooit over de bijwerkingen, in dit geval het dode vogeltje op de bank. Maar goed, gelukkig besloot het dode vogeltje op een gegeven moment met de therapie te stoppen. Zeer zeer zeer zeer langzaam (wat een typhus zooi heb je dan al die tijd geslikt) maar zeker kwam de echte Miranda weer tot leven en had weer het vermogen om te leven en te werken.
Of werken als ambtenaar bij het ministerie van VWS en daarna het ministerie van Sociale Zaken & Werkgelegenheid echt een baan is, laat ik in het midden, maar ze kwam uiteindelijk terecht bij de gemeente Wassenaar als CISO, een titel waarbij je mensen en procedures tegen de schenen schopt, vooral als lastig wordt ervaren, maar in deze tijd van digitale criminaliteit helaas wel broodnodig is.
Helemaal blij is Miranda met haar nieuwe baan als verstoorder bij de ik-doe-dit-al-jaren-zo collega’s en gaat zelfs sporten bij een nieuwe sportschool in het dorp waarbij je op basis van de Milon Circle je ding mag doen zonder de aanwezigheid van teveel-opgepompte-manspersonen en in-strakke-kleding-gehulde-kijk-mij-nou-tiktoksters om je aan te ergeren.
Na een paar maanden heeft ze last van haar rechter oksel…ja, dat komt vast door het trainen….oh nee..het komt door die beha die niet lekker zit….nee, dat komt door die rugtas met die veel te dunne bandjes…oh wacht…ik haal even bij mijn lieve buurman een nieuwe tas met bredere bandjes….helemaal goed…en toch nog steeds last….
Bij de periodieke controle waarbij je borst (er is er tenslotte nog maar één) aan alle kanten wordt platgedrukt vraagt Miranda of de arts bereid is om ook haar pijnlijke oksel te controleren. De vriendelijke arts vindt dit geen probleem en ziet iets wat er niet hoort. “als u het voelt en ik het kan zien, is het niet goed”. Een normale procedure dan is om een biopsie te doen om te controleren met wat voor cellen we te maken hebben.
NO WAY! De vorige biopsie in 2017 heeft haar een trauma bezorgd en heeft sindsdien last van EKGNMIML, kort voor Er Komt Geen Naald Meer In Mijn Lijf.
Enfin, de arts haalt haar toch over een kleine biopsie uit te voeren. De volle wachtkamer liep hierbij leeg omdat ze de geluiden uit de behandelkamer niet meer aan konden horen. Na wat geprikt te hebben was het resultaat een kleine hoeveelheid cellen, genoeg voor een eerste onderzoek.
Na wat misverstanden over wie nu wie zou contacteren over de uitslag werd er gebeld door de verpleegkundig specialist oncologie met wie we in de laatste jaren altijd contact hebben tijdens alle controles. We noemen haar even juffrouw Jannie. Juffrouw Jannie is een zeer kundige dame en kan geen vijf kwartier in een uur kletsen, maar negen kwartier. Mocht je aanvullende vragen hebben dan kan dat nog wat oplopen.
De uitslag was niet goed, het waren kwaadaardige cellen maar de biopsie had te weinig opgeleverd voor een uitgebreider onderzoek. Daar was nog even een betere biopsie voor nodig.
Het EKGNMIML-trauma stak direct de kop weer op. Na wat heen en weer onderhandeld te hebben over het verdere verloop werd afgesproken dat er eerst een PET-scan gemaakt zou worden, ook nog even het bloed werd nagekeken, en dat naar aanleiding van die resultaten een behandelplan gemaakt zou worden.
Blijft het bij die ene plek dat snijdt de chirurg het er maar uit en kunnen ze op hun gemak het weefsel onderzoeken. Mocht blijken dat er uit de PET-scan een kerstboomplaatje tevoorschijn gaat komen, wordt het natuurlijk een ander verhaal.
Na weer veel te lang gewacht te hebben op de uitslag van de PET-scan was het dan eindelijk zover. Om ons te sarren hadden ze de afspraak nog vijf uurtjes verlaat. Maar goed, afspraak met dezelfde oncoloog van weleer. Na de uitgebreide begroeting met high-fives en knuffels namen we plaats in de strafbank om het oordeel aan te horen. Het goede nieuws is dat er uit het bloedonderzoek niets afwijkends te melden was.
De uitslag van de PET-scan was aardig pet. Om het even droog op te sommen: (verdachte) uitzaaiingen in meerdere ruggenwervels, in bekken, twee ribben, uiteraard twee lymfeklieren in de oksel, mogelijk meerdere klieren en misschien nog iets bij de longen maar dat kan ook nog atypisch zijn, wat dat dan ook moge betekenen.
Geluk bij een ongeluk is dat het niet in de organen zit.
Om een goed behandelplan te maken moet echt eerst bepaald worden met wat voor cellen we te maken hebben. In de loop van de jaren kan dat wijzigen schijnbaar. En dat betekent, je raadt het al, een biopsie. Na alle mogelijkheden hiervoor besproken te hebben zoals knockout slaan (te agressief), operatie (te rigoureus), arm vasthouden bij de draaideur (te bloederig) kwamen en we uit op een combinatie van: een doos paracetamol, een morfine infuus, een meer dan toegestane hoeveelheid oxazepam, een prik (oh oh) voor een verdoving en de meest ervaren radioloog die er rondloopt. Uiteraard heeft die radioloog ongeveer mijn leeftijd, betere zijn er niet.
Ze wil eerst naar Londen dit weekend, even dineren bij Ottolenghi himself. Ik ga mee maar ik hoorde dat ie geen pizza’s serveert. Beetje jammer.
Volgens traditie moet er een muziekje bij, deze dan, gewoon mooi.
Vandaag zit ik in een muzikaal dilemma, of eigenlijk weet ik niet wat ik wil horen. Ik ben opgevoed in een muzikaal gezin die (naar mijn mening toen) totaal geen muzieksmaak had. Iedereen speelde wel een instrument of wat, de een wat minder goed dan de ander en er was er ook één bij die alleen maar pick-up speelde, zo’n ding waar je van die zwarte platen oplegde en er dan ergens uit een paar houten kistjes wat gekraak kwam zetten. Ik dacht ook altijd dat we katten hadden maar dat was m’n oudste broer op z’n klootviool, hij had beter luchtorgel of trekzak kunnen spelen.
Maar goed, vanavond…ik neem jullie mee in deze vreemde keuzes, mijn smaak is vreemd, ehh breed zullen we maar zeggen
Het begon met met Marc Broussard, gewoon een geweldig nummer:
Ik hunkerde (eventjes maar) terug naar mijn tijd van blazen van jazz & blues waarbij Chet Baker (als ie maar niet begon te zingen) een voorbeeld was. Ik probeerde altijd dit nummer te imiteren van Porgy & Bess. Als je niet van dat geschetter houdt adviseer ik je dit nummer gewoon over te slaan, het is iets persoonlijks, ik moest dat ook kunnen…het is nooit goed gelukt of zoals een collega altijd zegt “in mijn hoofd klonk het goed” maar als je erbij zit als toehoorder moet je spontaan lachen van ellende.
Een geweldige jazz zangeres en muzikante is Dianne Krall, het werd deze, kon ik ook even een riviertje kwijt:
Dianne Krall is getrouwd met Elvis Costello, ook zo’n muzikale grootheid die het voor elkaar kreeg om het nummer ‘She’ van de onlangs overleden Charles Aznavour beter te zingen dan het origineel. We missen dan wel het inspector Clouseau accent van Charles en het visuele, de handjes om zijn eigen schouders en heupen alsof ie met een of andere dame aan het dansen was:
Al bijgekomen van de tekst? let’s dance;
ik heb geen zin meer om links te zetten maar ik kan ook wegzwijmelen bij Andre Hazes, of Bach, of oude disco, of foute nummers van de Stones of Bowie, of….ok nog eentje dan:
We leven in een sprookjesbos en geloven in sprookjes. De verhalen in deze tijd hebben niet meer van die betoverende titels zoals de gebroeders Grimm die hadden of H.C. Andersen. Tegenwoordig heten ze ‘het dagelijks nieuws’, ‘de presentatie van de baas’, ‘de economie draait als een tierelier’ of worden ze nog saaier samengevat in één woord zoals geloof, politiek, belofte, waarheid, etc. maar eerlijk is eerlijk, er worden ook niet bestaande idyllische woorden als titels gebruikt zoals trump of rutte. Die klinken dan wel weer meer als een (heel eng) sprookje.
Ik leef in mijn eigen sprookje. Het heet ‘Hettie de heks en het dode vogeltje’. Beiden met opvliegers, maar dat is natuurlijk logisch. De heks is van oudsher al de koningin van het luchtruim en een dood vogeltje wil niets anders.
Een goed sprookje begint met: ‘Er was eens…
…. een operatie’. De prinses werd na de operatie maandenlang opgesloten en kreeg alleen nog maar toverpilletjes te eten van De Zorgmoeder. “Ja, prinsesje, met deze pilletjes zorgen we ervoor dat je nog hééél lang en gelukkig in je paleisje kan blijven wonen”. Blijkbaar was de mix van de ingrediënten van dit tovermiddel niet helemaal in balans of was de ketel waarin deze werd bereid ernstig vervuild want de prinses verloor langzamerhand nog meer onderdelen. De emoties, motivaties en het enthousiasme werden vervangen door de lege onverschilligheid en lusteloosheid. De weelderige haarbos maakte plaats voor een pluizige ragebol. Een ander verschijnsel waar de prinses mee te maken kreeg was een onbedwingbare drang om, welke maan het ook was die nacht, het luchtruim onveilig te maken, luidschreeuwend en met hoge snelheid.
Bij één van deze roekeloze vluchten vloog de prinsesseheks uit de bocht en landde midden in het bos op het terrein van de grote tovenaar Hysterectomie. Deze tovenaar, berucht van zijn grote verdwijntruc, hield haar wekenlang geboeid opgesloten in zijn kerker, ver weg van De Zorgmoeder met haar toverpillen. De prinses knapte zowaar langzaam maar zeker op en wist uiteindelijk te ontsnappen uit de handen van de tovenaar.
Verdwaald in het bos werd zij gevonden door de twee paleistijgers Kiara en Mini, die al die tijd al op zoek waren naar haar. Zij brachten haar terug naar het paleis waar De Zorgmoeder al meteen weer begon te miepen over een nieuwe toverpil die haar dit keer wel gaat behoeden voor kwade geesten en demonen.
Na thuiskomst vraag je je toch af hoe, na een week meegezeuld te hebben, de cathether dan verwijderd moet worden. Niemand heeft er iets over gezegd en wij hebben er niet naar gevraagd. Om een pleister zo pijnloos mogelijk te verwijderen moet je hem snel eraf trekken. ’t Leek mij dan ook een goed idee om haar vast te binden aan de lantaarnpaal voor de deur, mijn 400pk monster aan de catheter vast te binden, om daarna een spectaculaire dragrace-start te imiteren.
Het geniale idee werd al weer snel de grond ingeboord want in de loop van de eerste week belde de gynaecoloog over de voortgang van de revalidatie na de ingreep. De eerste paar dagen nog veel pijn en bloedverlies. De pijnstillers deden hun werk maar ze was er al snel mee gestopt. Pijnstillers onderdrukken de signalen van het lichaam bij overbelasting was de achterliggende gedachte. Daar zit wat in, dat vond de gynaecoloog ook. Hij benadrukte nog even dat ik alles, maar dan ook alles moest doen ze absoluut niets, maar dan ook niets mocht doen. Het was een zware ingreep en elke inspanning vertraagt het herstel drastisch. Helaas toch maar even gevraagd hoe dat nu moest met het verwijderen van die cathether. Hij zorgde voor een afspraak later die week bij een uroloog. Er zou dan ook een echo plaatsvinden en aangezien de gynaecoloog het ook spannend vond om te weten welke beestjes er nog in de blaas rondzwemmen zou hij ook het verzoek neerleggen bij de uroloog voor een urinemonster.
Die afspraak vond op ’n ochtend plaats om 08:15u. Bij aankomst hoorden we dat we ook geacht werden ‘s-middags terug te komen voor een afspraak bij de uroloog zelf, de catheter werd namelijk door een verpleegkundige verwijderd.
Haar geplande weekenduitje in het Drentse buitenverblijf van en samen met een vriendin viel daarmee vast in het water.
Die verpleegkundige was me er één….waarschijnlijk is ze een Oostduitse afstammeling van de meest wrede en gevreesde kampbewaarder. Ze kwam met de meest vreselijke horrorstories van dingen die je kon overkomen na het verwijderen van een catheter en alle andere mogelijke aandoeningen die beschreven staan in het honderdveertiendelige ‘huiver- en blaasboek’. Tussen het doorlopende geratel en gekwetter van dit ‘vrouwmens’ kwamen nog wel even twee commando’s: liggen! hoesten! en weg was de catheter.
Nog trillend van de angstmomenten in de behandelkamer en blij dat we weer werden vrijgelaten liepen we maar al te graag naar de uitgang. Buiten gekomen hoorde je haar nog steeds.
Schoorvoetend in de middag weer richting ziekenhuis. Op de urologie afdeling aangekomen waren alle zitplaatsen bezet en waren ook alle gangen in de buurt bevolkt met wachtenden. Dat beloofde niet veel goeds maar wonder boven wonder waren we de eerste die aan de beurt waren. Ongeveer 83 paar geïrriteerde ogen priemden in onze rug richting behandelkamer.
“Ik weet niet wat u hier komt doen”, “ik zou niet weten wat ik kan betekenen”, “ik begrijp ook niet waarom die afspraak is gemaakt”, was ongeveer de strekking van het gesprek.
Er zou toch een echo worden gemaakt? “Nee, waarom”
Maar je neemt toch wel een urinemonster? “Nee, dat zit nu vol met bloed en andere operatieflauwekulbeestjes, dat heeft totaal geen nut nu”
Verder nog iets dan? “nee, ik zou niet weten wat”
Nou ok, doei dan maar. “Ja, doei”
De gynaecoloog was not amused na deze actie van de uroloog. Dan maar de urine laten testen bij je huisarts.
Daar kwam in ieder geval een blaasontsteking uit, blijkbaar vrij normaal na het dragen van een catheter.
Voor de rest is het rustig aan. Elke actie teveel wordt afgestraft met pijn- en/of bloedverlies. Over drie weken een afspraak bij de genaecoloog.
Na wat tegenstribbelingen van de artsen mocht ze vrijdag al naar huis, inclusief drie rolkoffers pillen, poeders en reservekatheters. Ik ben daar natuurlijk niet zo blij mee. Naast het aanhoren van de gebruikelijke brandweergeluiden (DOEDIT DOEDAT) moet ik ook nog een keer optreden als verpleegkundige, cateringservice, schoonmaakbedrijf, koffieschenker voor het binnenvallende bezoek en bloemsierkunstenaar met een tekort aan vazen voor alle bossen die worden afgeleverd.
De pijn wordt onder controle gehouden door de medicatie en voor de rest is het zes weken revalideren.
Ondertussen doe ik onderzoek naar welke onderdelen ze nog meer kan missen zonder dat ze daardoor gaat ‘rammelen’. Ik heb al wat ideeën.
De operatie duurde langer omdat bij het boren van één van de gaatjes in de buik de Black & Decker machine op ‘kloppen’ stond en de blaas werd geperforeerd. Dat zou normaal gesproken niet gebeuren maar Miranda heeft een zogenaamde ‘oerblaas’. In moeders buik als embryo wordt de blaas als een soort druppel gevormd. Later verdunt de bovenkant en is de onderkant ovaal. Haar blaas heeft die verandering niet ondergaan. Toen al eigenwijs, het valt nog mee dat ze 10 vingers en tenen heeft
Een uroloog heeft tijdens de operatie meegekeken en hechten hiervan zou meer kwaad dan goed doen. Het beste was om het zo te laten en een week lang een catheter te gebruiken om de blaas rust te geven zich te herstellen.
Broer Cees, de gynaecoloog, kwam dit nader toelichten, uittekenen en inkleuren en dat verder de baarmoeder, eileiders en eierstokken met succes verwijderd waren. De baarmoeder woog 0,5 kg. Foto’s voor het familie plakboek was hij vergeten te maken dus haastte hij zich alsnog naar de patholoog om deze te maken. Mocht je willen afvallen dan zetten we deze foto’s te zijner tijd online rond etenstijd.
In de verkoeverkamer had ze veel pijn en duurde het lang voordat ze dit onder controle hadden. Op de kamer aangekomen nog steeds veel pijn en dat bleef zo de hele avond. Om 21:00u de laatste controles gehad en om 23:00u en 03:00u wakker gemaakt om de pijn medicatie op peil te houden.
Ook in een ziekenhuis zijn bepaalde dingen niet goed georganiseerd. Het ontbijt kwam vanwege de drukte (?) pas om 09:15u.
Ze heeft vandaag zelf gedoucht, zich aangekleed en de basiscursus ‘hoe een week lang te leven met een catheter’ gevolgd. Op dit moment is het wachten op de artsen om daarna de Pilates lessen te volgen een stukje te lopen.
JaguHar's Blog 