JaguHar's Blog

Dag 6, dinsdag DE EERSTE OVERSTEEK
Om 6 uur staan we op en gaan dus eerst op de motor (niet zo’n ding waar H er ook een van voor de deur heeft staan, maar varend op beide inboard motoren van het schip) richting de mogelijke nieuwe (grotere) dinghy. De koop gaat niet door (eigenwijze kutfransoos begrijpt niet wat onderhandelen is) en wij zetten kort daarop koers richting St. Lucia. Het weer is goed, het gaat ons voor de wind met een kracht van zo’n 15 tot 23 knopen. Op zee kan de wind wel eens uit een vreemde hoek waaien, maar zoals de wind waait, waait ons petje en dan maar hopen dat die niet afwaait. Langzamerhand veranderen de golfjes in een deining met golven van zo’n anderhalve tot twee meter, dus een lekker rustig zeetje als je bijna voor de wind vaart. We zetten koers richting St Lucia en het daadwerkelijke zeilen gaat beginnen. Nou, forget it, want als schipper hoef je bij een dergelijk rustig weertje, met een boot van dit kaliber, niet echt de handen uit de mouwen te steken. Het maatje wordt ingeschakeld (stuurautomaatje) en deze volgt automatisch de ingestelde koers. Eigenlijk kun je achteroverleunen en het werk voor je laten doen. Om toch enigszins gevoel te krijgen over het hoe en wat van sturen, schakelt J de automaat uit en sturen H en J achtereenvolgens zonder stuurautomaat. Nou, R, die jongens zijn natuurlijk geboren schippers en laten zich niet uit het veld slaan, laat staan van de boot slaan, dus de zaken volledig onder controle. Van Martinique tot St. Lucia is ongeveer 21 mijl en daarna vanaf het begin van St. Lucia tot aan onze ankerplaats Soufriere is het nog eens een kleine 9 mijl, dus alles bij elkaar een uurtje of 6 varen.
H en J zijn uit het goede hout gesneden (antiek) en hebben dus daadwerkelijk zeebenen (ik heb me altijd al afgevraagd hoe die eruit zouden zien, maar nu weet ik dat dus).
Het afmeren van een schip van dergelijke afmetingen voor de steiger aan een mooring (dat is een bol die drijft op het water en met een ketting vastligt aan de bodem van de zee, meestal een blok beton) is nog een hele klus, maar om half twee liggen we dus met onze kont (die van het schip dan wel te verstaan) naar de kant en via een tussenstapje op de dinghy kunnen we de kant opkomen. Tijd voor een oorlam!
De avond hebben we doorgebracht bij het restaurant van Mama Lucia. Restaurant is een groot woord, want het is niets meer dan een smalle gelegenheid waar wat kleine gammele tafeltjes staan opgesteld, ‘creatief’ opgedekt met een zeiltje. Kom je daar met 8 man dan is het stampvol, want de ‘zaak’ is ruwweg 2,5 meter breed.. Je moet ook niet zomaar komen binnenvallen want dan is er niets te eten, maar R heeft mama Lucia van te voren gewaarschuwd dus die heeft de hele dag staan koken voor ons.

Als we aankomen worden onmiddellijk de locals (die toch alleen maar voor de TV hangend een lokaal gebrouwen biertje –Caribje- drinken) de tent uitgejaagd waarna we worden verwend met het feestmaal van mama Lucia. Een bord vol met heerlijkheden afgerond met een riante hoeveelheid in alcoholica zwemmende bananen waar de fik in gaat, als toetje. En dat alles voor een prijs van 100 mickymouse dollars (zo noemen we ze, maar het zijn de zogenaamde EC’s, de East Caribian dollar, 1 EC is ongeveer 30 eurocentjes).
In Soufriere word je ook constant belaagd door Rasta’s, de een nog gekker dan de andere maar ze doen geen vlieg kwaad en proberen je van alles aan te smeren. Van bananen tot handgesneden kalebassen (die hebben we trouwens wèl gekocht, die van J kostte 18 mickies en van H 10 mickies, ‘inkopen’ heeft J nooit gekund onder het bewind van H).

Zo gek als een deur en geen normale tand meer in z’n bek heeft die kalebasrasta, dus dolle pret met die gozer. Met zo’n kalebasding is ie gewoon een halve dag bezig en maakt ‘m ter plekke waar je bij bent. Criminaliteit op St.Lucia is overigens wel hoog, dus altijd wel ff oppassen. Wel grappig is dat de plaatselijke bevolking jou meteen beschermt als je wordt belaagd door een ‘foute’ gek. Er kan je dus weinig gebeuren eigenlijk.
Enfin, na mama Lucia besluiten we om nog even een afzakkertje te halen in een bar die nog open is. Onderweg horen we ergens zingen. We besluiten even te kijken waar dit vandaan komt en belanden bij de plaatselijke kerk waar de bevolking uitbundig met armen en handen zwaaiend hele gezellige muziek ten gehore brengt. Wij genieten een korte periode mee van dit geweldige spektakel en besluiten pas ná het zingen de kerk uit te gaan. Op een hoek van de volgende straat stappen we een café binnen. We zitten nog maar net of onze kalebasgek komt er ook bij. Normaal gesproken mag ie die tent niet meer in, maar omdat hij bij ons zit wordt ie getolereerd. Het Reggaeachtige taaltje, vergezeld van de nodige handgebaren is gewoon genieten en echt geweldig om te ervaren. Hierna gaan we terug naar de boot (uiteraard weer gevolgd door een stel rastamannen die van ons nog wat te drinken krijgen als we weer aan boord komen) en wij kruipen vrijwel direct onze kooien in.