Gisteravond weer goed naar de kloten gegaan in ‘de huiskamer’. Drie uur slaap in vergaande alcoholische staat is te weinig. De gesapige doordeweekse dagen in de huiskamer staan meestal in schril contrast met de meer gezellige vrij- en zaterdagen. Het zit dan altijd bomvol, de wachtrij is lang, iedereen blijft langer hangen en al naar gelang de avond vordert, verandert onze, met whisky volgegoten, huisitaliaan in een zingende bediende en zorgt voor zo voor wat extra gezellig vertier. We horen de meeste nummers vaak, de stamgasten kunnen alles (behalve de Italiaanse levensliederen) wel zo’n beetje meezingen. ‘My way’ is er zo één. De Sinatra-versie is natuurlijk het meest bekend (leuk is trouwens de historie van dit nummer, alhier te vinden).
De huiskamer. Het was met een klein doch zeer gemêleerd gezelschap bijzonder gezellig, zo gezellig dat, ondanks de maandagavond/nacht, de microfoon weer open werd gedraaid en er door iedereen die nog over was werd meegezongen. De emoties liepen op, voor Ciro wordt nog even ‘se stiamo in sieme’ gezongen. Het werd de dubbele tong van de italiaan hierna teveel en weigerde verder nog dienst. De microfoon verwisselde van eigenaar. Ciro had wat moeite met de tekst, maar volgens mij hebben we de juiste opvolger/invaller gevonden. Topavond.
Herman Brood is natuurlijk één van m’n helden. Zelfs dit nummer wist ie op een nieuw niveau te brengen. Echt subliem.
JaguHar's Blog 