JaguHar's Blog

Dag 13, dinsdag WAHOO!!!!!!!!
Ik word wakker door het gebrom van de motoren om ongeveer 09.00 uur. Ik hoor een fluittoon die mij te kennen geeft dat er iets aan de hand is. Nee, het is niet de fluitketel, maar een signaal van de motor dat er iets niet in orde is. En inderdaad, zoals ik reeds vermoedde is R bezig met de saildrive. Een sensor geeft aan dat er teveel water in staat, maar dat is niet zo. Hij heeft er al meerdere keren naar gekeken en getracht de storing op te lossen, maar het kan ook gewoon zo zijn dat die sensor zelf kaduuk is. R besluit de draadjes daarvan door te knippen om van dat wel heel erg irritante gepiep af te zijn. Knip, knip, eh, oh, sorry, verkeerde kabeltje. Dat was het voedingskabeltje van de toerenteller. Volgens mij doet R dat expres, want anders heeft hij niks te repareren natuurlijk en hobby blijft tenslotte hobby, toch?

RED ALERT!!!! De vislijn loopt weg! Nou kan die lijn eigenlijk echt nergens heen, dus dat valt nogal mee. Maar met een noodgang giert de draad op onze vislijn door de slip. Dit is niet met anti-slip op te lossen, maar alleen door de vis die waarschijnlijk ons kunstaasje te pakken heeft, binnen te halen. De motoren gaan naar neutraalstand en J koerst tegen wind in om de vaart uit het schip te halen zodat H en R de vis kunnen binnentakelen. Het is een heel karwei, want het is geen kleintje die ons aasje heeft willen verorberen. H en R zien hem even boven komen. R zegt: “het is een Wahoo!” Een wat? Waar? Hoe? Nou ken ik gelukkig deze vis vanuit Curaçao en het lijkt me dus best wel aangenaam om nader kennis te maken met deze snoodaard. Maar helaas, als de vis bijna bij de boot is, komt hij nogmaals boven, glimlacht vriendelijk naar ons en schiet met een wel zeer pijnlijke lip naar de diepte, ons met een treurlip achterlatend en een kunstaasje met een verbogen haak. Liplezen bij deze vis zal voor zijn medesoortgenoten (praten kunnen vissen niet, dus zullen ze toch wel liplezen?) voorlopig uit den boze zijn. Gelukkig heeft R ook van kunstaasjes reserve jongens liggen, dus even later ligt de lijn weer achter de boot, op zoek naar een nieuw smakelijk slachtoffer.
H neemt de wacht van 18:00 tot 22:00, R tot 02:00 en J tot 06:00u. De wind is gunstig dus we schieten aardig op. De zon komt al op voordat de maan verdwijnt, een zeer aangename luxe.

Dag 14, woensdag DE LAATSTE NACHT
Het is 06:45u, J en H zitten aan de koffie. Kijk nou! We hebben al beet zonder een vislijntje uit te gooien. Een vliegende vis (die beestjes zie je de hele dag om je heen van klein naar groot) heeft tijdens een nachtelijke ruimtewandeling geen rekening gehouden met voorranghebbend buitenlands zeilverkeer en is op de tweede trede aan de achterkant van de Josina beland. Een indrukwekkende lengte van 73mm heeft deze vis.

We maken een foto en doen net of we hem zelf hebben gevangen, de dag kan al niet meer stuk.
Uiteraard gaat ook onze vislijn weer vroeg in de ochtend overboord, zwemmen maar jongen en ga maar lekker in het water glimmen zodat je wat leuke tonijntjes, barracuda’s of andere gezellige maatjes het hof kan maken. H zegt dat ie een afspraak heeft gemaakt dat ze vóór half elf aan zijn jiggie zullen gaan bijten. We wachten af. Ik weet niet of de vissen in zee net zo onder de indruk van H’s verbale uitlatingen zijn als veel van zijn collega’s, maar nageven moet je hem toch dat hij hierin wel gelijk krijgt, want om 10 voor half elf giert de lijn wederom door de slip heen. Het is al een aardig samenspel geworden tussen R, J en H, want J duikt achter het roer (tenslotte moet iemand het roer in handen nemen) H duikt in de opbergbank in de kuip om de haak te pakken (daarmee kan hij de vis aan de haak slaan, doet ie met vrouwen ook op die manier?) en R duikt achter de werpmolen (R heeft toch geen tik van de molen gekregen?)
Afijn, J draait de boot in de wind en haalt de vaart uit de Josina. R is inmiddels heftig aan de molen aan het draaien (soort draaimolen) en de aangeslagen vis schiet alle kanten uit, maar R draait door en geeft er maar een draai aan. Het is een wel erg grote zegt R (neenee H en J hadden hun broek nog aan) en naarmate de strijd om deze jongen binnen te halen vordert, lijkt het er hoe langer hoe meer op dat de beslissing deze keer zeker in het voordeel van de vis zal uitvallen. Jawel hoor, na bijna volledig te zijn doorgedraaid, schiet de vis van de haak af en als we onze lijn binnenhalen, blijken alle drie de haken volledig te zijn verbogen, zodat de vis heeft kunnen ontsnappen. Dat moet toch een indrukwekkend beestje zijn geweest. Jammer, maar de lijn gaat weer, voorzien van een nieuwe haak (een die wel in de haak is) wederom overboord. Zeg H hoe laat is je volgende afspraak eigenlijk? Half twee zeg je? Nou, we wachten het wel af. We hebben vanmorgen ons finale doel “Surriv”, als afkorting van de Suriname rivier, in de GPS gezet hetgeen betekent dat we nog zo’n 120 mijl van onze bestemming af zijn. De koers wordt opnieuw bepaald en met een beetje mazzel (wind is in dit geval mazzel) kunnen we morgenochtend in Paramaribo zijn, hopelijk zo vroeg mogelijk, zodat we het inkomend tij mee hebben, maar dat zal er om hangen.
En ja hoor!! Rrrrrrrrrrrrrrrooooooooooeeetttttttttttttttttttttttzzzzzzzz gaat de vislijn weer. Iedereen in positie en we halen hem in. De vis blijft aan de lijn tot vlak bij de boot (en laat nu tijdens het binnenhalen weer zo’n roze ufo langskomen?! We zijn ondertussen een paar honderd mijl verder!). De vis wordt zichtbaar en wordt geïdentificeerd als een dorados, en een flinke jongen ook. Helaas ontglipt ook deze vis onze pan nèt voordat we hem binnen konden halen. R baalt, J & H vinden het best zo. We hebben hem in ieder geval weer gezien, de vis heeft gewonnen.
‘s Avonds overbruggen we een behoorlijke afstand, H, J en vervolgens R houden elk ieder vier uur wacht en zorgen ervoor dat er geen aanvaringen of andere nare zaken passeren. We hebben een wind uiteenlopend van 20 tot 27 knopen die schuin van achteren komt en waardoor we dus flink snelheid maken. De nacht valt en niemand die hem opraapt, dus laten we het daar lekker bij.