JaguHar's Blog

Deze titel heeft ze zelf verzonnen so don’t shoot the messenger.
Even kort voor nu: Het is nu 12:45, net gebeld door de chirurg. Operatie geslaagd, alles is volgens plan verlopen. Hopelijk is dat het hetzelfde plan waar wij dachten dat ze voor ging. Ze ligt nog even in verkoeverkamer. Later meer.

Update 15:52u van haar zelf:
Ik was zenuwachtig in de operatiekamer en was op de operatietafel gelegd. Iedereen voorstellen wie en wat ze waren. Wachten op de chirurg en anestioloog. Dames met slangetjes bezig en hartplakkers. Komt er nog een dame en zij vertelde dat ze co-assistente is. Dus ik vroeg of ze voor arts studeerde.. ja dus en ze was daarom bij veel operaties aanwezig om te leren enzo. Ik vroeg of dit haar eerste borstamputatie was. Ja zegt ze vandaag voor het eerst. Ik zei… het is voor mij ook voor het eerst. 😂

Update 22:00u
Het was een lange dag. Het begon om 7:00u met de verplichte bloedafname. Je moest dan wel op het knopje ‘spoed’ drukken, ‘bloedspoed’ zeg maar. Je zat dan samen met allemaal mensen die ook op het bloedspoedknopje hadden gedrukt, ook voor een operatie dus. Ook herkenbaar aan de koffertjes en de tasjes die ze bij zich zeulden. Daarna naar de ‘opnamelounge’, een mooi woord voor een hok vol mensen met aanhang die wachten op hun eigen slager. Niet echt opwekkend deze situatie… “wat gaan ze bij u doen?”, huilende dames, geïrriteerde kerels, zenuwachtige aanhang, etc. Wat ik wel makkelijk vond is dat je meteen zag wie onder het mes ging, ze hadden tenslotte een pleister of verbandje van de bloedafname.
Rond tienen werden we apart genomen om nog wat laatste vragen te beantwoorden en instructies te ontvangen. We kozen er daarna voor om in dat kamertje te blijven wachten gezien de deprimerende toestand in de ‘lounge’. Pas rond elven ging het ineens snel, de OK was klaar met de vorige klus en ze werd weggereden, een naar moment is dat.
De webshop loopt door dus ik scheurde even naar huis (ja, ik was met de Jag, die rijdt wat sneller met z’n 400 paardenkrachten dan m’n bus met z’n anderhalve kamelenkracht), inpakken, wegbrengen en weer terug naar het ziekenhuis. Ik was er inmiddels al achter op welke afdeling ze terecht zou komen, nog niet gearriveerd dus ‘om de hoek’ maar weer wachten. Om 14:16u werd ik gebeld door een onbekend nummer…’ik ben er nog hoor, waar zit je?’ Ze lag op de kamer met praatjes voor tien (ik had eerder gezegd zes, maar het was echt voor tien). Nouja, bladiebla, met een hoop mensen van het ziekenhuis gesproken over van alles en nog wat en de chirurg kwam ook even om de hoek kijken. We wisten al dat hij nog korter van stof was dan ik. Het hele gesprek ging letterlijk zo: “hoe gaat ie?”, “ja, goed. kijk maar, alles is weer normaal (ze had op dat moment net haar nieuwe BH met hondenspeeltjesvulling geïnstalleerd). “ok dan, doei, je mag weer naar huis”.
Dan duurt het nog even met formaliteiten en laatste checkups en van alles en nog wat. We zijn weer thuis, dat was om 21:00u ofzo. Samen.