JaguHar's Blog

Mooi woord, niet? Gisteren geleerd.

De afgelopen drie weken:

Na thuiskomst vraag je je toch af hoe, na een week meegezeuld te hebben, de cathether dan verwijderd moet worden. Niemand heeft er iets over gezegd en wij hebben er niet naar gevraagd. Om een pleister zo pijnloos mogelijk te verwijderen moet je hem snel eraf trekken. ’t Leek mij dan ook een goed idee om haar vast te binden aan de lantaarnpaal voor de deur, mijn 400pk monster aan de catheter vast te binden, om daarna een spectaculaire dragrace-start te imiteren.

Het geniale idee werd al weer snel de grond ingeboord want in de loop van de eerste week belde de gynaecoloog over de voortgang van de revalidatie na de ingreep. De eerste paar dagen nog veel pijn en bloedverlies. De pijnstillers deden hun werk maar ze was er al snel mee gestopt. Pijnstillers onderdrukken de signalen van het lichaam bij overbelasting was de achterliggende gedachte. Daar zit wat in, dat vond de gynaecoloog ook. Hij benadrukte nog even dat ik alles, maar dan ook alles moest doen ze absoluut niets, maar dan ook niets mocht doen. Het was een zware ingreep en elke inspanning vertraagt het herstel drastisch. Helaas toch maar even gevraagd hoe dat nu moest met het verwijderen van die cathether. Hij zorgde voor een afspraak later die week bij een uroloog. Er zou dan ook een echo plaatsvinden en aangezien de gynaecoloog het ook spannend vond om te weten welke beestjes er nog in de blaas rondzwemmen zou hij ook het verzoek neerleggen bij de uroloog voor een urinemonster.
Die afspraak vond op ’n ochtend plaats om 08:15u. Bij aankomst hoorden we dat we ook geacht werden ‘s-middags terug te komen voor een afspraak bij de uroloog zelf, de catheter werd namelijk door een verpleegkundige verwijderd.
Haar geplande weekenduitje in het Drentse buitenverblijf van en samen met een vriendin viel daarmee vast in het water.
Die verpleegkundige was me er één….waarschijnlijk is ze een Oostduitse afstammeling van de meest wrede en gevreesde kampbewaarder. Ze kwam met de meest vreselijke horrorstories van dingen die je kon overkomen na het verwijderen van een catheter en alle andere mogelijke aandoeningen die beschreven staan in het honderdveertiendelige ‘huiver- en blaasboek’. Tussen het doorlopende geratel en gekwetter van dit ‘vrouwmens’ kwamen nog wel even twee commando’s: liggen! hoesten! en weg was de catheter.
Nog trillend van de angstmomenten in de behandelkamer en blij dat we weer werden vrijgelaten liepen we maar al te graag naar de uitgang. Buiten gekomen hoorde je haar nog steeds.

Schoorvoetend in de middag weer richting ziekenhuis. Op de urologie afdeling aangekomen waren alle zitplaatsen bezet en waren ook alle gangen in de buurt bevolkt met wachtenden. Dat beloofde niet veel goeds maar wonder boven wonder waren we de eerste die aan de beurt waren. Ongeveer 83 paar geïrriteerde ogen priemden in onze rug richting behandelkamer.
“Ik weet niet wat u hier komt doen”, “ik zou niet weten wat ik kan betekenen”, “ik begrijp ook niet waarom die afspraak is gemaakt”, was ongeveer de strekking van het gesprek.
Er zou toch een echo worden gemaakt? “Nee, waarom”
Maar je neemt toch wel een urinemonster? “Nee, dat zit nu vol met bloed en andere operatieflauwekulbeestjes, dat heeft totaal geen nut nu”
Verder nog iets dan? “nee, ik zou niet weten wat”
Nou ok, doei dan maar. “Ja, doei”

De gynaecoloog was not amused na deze actie van de uroloog. Dan maar de urine laten testen bij je huisarts.
Daar kwam in ieder geval een blaasontsteking uit, blijkbaar vrij normaal na het dragen van een catheter.

Voor de rest is het rustig aan. Elke actie teveel wordt afgestraft met pijn- en/of bloedverlies. Over drie weken een afspraak bij de genaecoloog.

Iedereen vond ze ‘gay’. Ik vond ze geniaal