JaguHar's Blog

Londen was leuk. De terugreis was wat minder maar daarover meer straks.

We hadden een hotel op een perfecte plek; om de hoek bij Covent Garden vol met terrasjes, marktkramen en straatartiesten. Veel was op loopafstand te bereiken zoals Travalgar Square, Picadilly Circus, de Tower Bridge, Buckingham Palace met het aangrenzende James Park vol met tamme eekhoorntjes, St. Paul’s Cathedral, The Eye (reuzenrad), de net gerenoveerde Big Ben, etc.etc.

Apart om te vermelden is dat we in een giga-rij hebben gestaan voor een M&M store, een vier-verdieping-tellend warenhuis, waar de Bijenkorf jaloers op is, en alleen maar M&M spul te koop is, niet te bevatten.

Volgens de Apple info van Miranda liepen we ruim 20.000 stappen per dag, prima als alternatief voor de gemiste trainingen.

De kamer in het hotel was prima, je slaapt er tenslotte alleen maar. De ontwerper hield echter onder andere geen rekening met mensen langer dan 1.60m. Met een basketbalploeg moet je daar niet zijn, tenzij je gewend bent zittend te douchen. De knoppen van de toilet hadden ook een aparte plek, achter de bril als hij omhoog staat en de toiletrollen waren alleen in yogahouding te bereiken. Positief te melden is dat alle zeepjes en shampoo van Rituals waren. Waarschijnlijk met vullingen van de plaatselijke Action, maar Miranda was er zeker van dat het van Rituals was. Verder nog een zitje, twee stoelen met een tafeltje die vanwege de beperkte ruimte zo in elkaar gestrengeld waren dat je er niet normaal op kon zitten. Voor de rest prima hotel, uitgebreid ontbijt en een (waarschijnlijk) dakloze met één tand die in een strak pak was gehesen met bijbehorende tophat die de deur voor je open deed. Niet te verstaan maar uiterst correct.

De reden dat we naar Londen gingen is omdat Miranda fan is van de recepten en kookkunsten van Ottolenghi. Ottolenghi heeft in Londen een stuk of zeven restaurants waarvan hij in drie van de restaurants een keer zelf aanwezig zou zijn. Reden voor Miranda om zo’n moment te boeken in Rovi, één van de drie restaurants en in de buurt van Oxford Street en waarbij hij zijn laatste boek, Comfort geheten, zou overhandigen. Om 18:00 uur moesten we aanwezig zijn. Ruim 80 zitplaatsen werden bezet. Over het 7 gangen menu kan ik niet veel zeggen, het smaakte niet naar pizza en was volledig vegetarisch. Hoogtepunt natuurlijk was dat Ottolenghi himself aan onze tafel kwam zitten om een praatje te maken en zijn nieuwe kookboek kwam signeren. Dit boek had hij overigens niet alleen geschreven maar samen met Helen Goh, die er uiteraard ook was en het boek ook heeft gesigneerd. Miranda straalde en vond het helemaal prachtig.

De laatste dag van het vertrek hadden we nog wat uurtjes te doden. Ottolenghi heeft in enkele restaurants ook een winkeltje waarbij hij zijn gebruikte kruiden en specerijen die nergens anders te koop zijn, te koop aanbiedt. Reden om daar naartoe te lopen en in te slaan. Aldus geschiedde.

De dag werd verder besteed aan het bezoek van nog wat marktjes en terrassen en maakten ons niet druk om de vertrektijd van onze terugvlucht om 17:00 uur. We zorgden dat we ruim twee uur van tevoren op het vliegveld zouden staan wat ook lukte met onze praatgrage, gescheiden en samenlevende met zijn 83-jarige vader, taxichauffeur.

Omdat we te vroeg waren childen we nog een beetje buiten en genoten nog even van het mooie weer wat we trouwens het gehele weekend hadden gehad, best bijzonder voor een land waar het bijna altijd regent.

Op het moment dat we in wilden checken begon de ellende. Vluchtnummer KL1012 stond niet op de lijst. Bij nader inzien stonden we op het verkeerde vliegveld, London City Airport in plaats van Heathrow. MIranda was overtuigd dat ze ook de terugvlucht van London City Airport had geboekt maar blijkbaar was dit tijdens het boeken (stiekem) gewijzigd naar Heathrow. Enfin, terug naar de taxistandplaats maar die gaven we ons geen kans om op tijd aanwezig te zijn omdat het 1,5 uur rijden was. De paniek sloeg lichtelijk toe bij Miranda, belde met KLM die echt nul-komma-nul met oplossingen kwam, en alleen wist te melden dat vlucht KL990 vanaf het vliegveld waar we stonden nog wel plek had. “ja hoor, die kan je bij de incheckbalie gewoon bestellen”, niet dus. London City Airport is een klein vliegveldje en heeft alleen een balie van British Airways en Swiss Air. Bij British Airways konden we nog wel even een vluchtje boeken voor slechts 455 pond per persoon voor vertrek om 19:00 uur.

Lang verhaal kort, het lukte om online een KLM vlucht te boeken (en te betalen voor iets minder dan BA…) voor de vlucht vanaf het vliegveld waar we stonden.

Toen kwam de security check….

Ik mocht doorlopen maar Miranda werd tegengehouden. Ik werd gesommeerd om door te lopen terwijl Miranda door een UK-nazi op nazi-wijze werd gewezen op een stoel waarop ze moest gaan zitten. Omdat ik er niet bij mocht zijn wist ik niet wat er met haar gebeurde, maar ze moest haar schoenen uitdoen, die daarna nog extra door de scan ging. Mocht je wel eens die programma’s zien van ‘security airports’, zo was het ongeveer….zelfs de bagage werd gecheckt op de aanwezigheid van drugs maar die vijf kilo’s had ik zorgvuldig verstopt in de gel op mijn haar hadden ze niet ontdekt.

Miranda zag zelf al dat er op de scan een groene plek te zien was op de plek waar haar prothese te zien was en de douane prikkelde tot nader onderzoek. Uitleg over haar situatie hielp niet en ze werd gedwongen om en plein public haar prothese uit te doen. Je kan je voorstellen dat dat geen prettige ervaring was om niet te zeggen krankzinnig.

Onze bagage kwam ook niet door de controle. In onze reistas zaten wat flessen met water. Prima, je mag geen liquids meenemen. Pleur maar leeg en door. Mocht je daarna zeven liter parfum en acht flessen wodka aanschaffen en meenemen is dat geen probleem.

Dat was nog niet alles. De helft van de kruiden en specerijen die Miranda zorgvuldig had uitgezocht en duur betaald had bij Ottolenghi, mochten er ook niet doorheen. Je kan discussiëren wat je wilt, maar het komt er niet doorheen. Miranda was al hoteldebotel door die douanecheck maar dit was wel de grootste domper op ons geslaagde weekend. 

Uiteindelijk veilig thuis maar met een kater.

Nu verder over de situatie…. nog weinig te melden. Voor donderdag 19-9-24 staat er een afspraak gepland om de gevreesde biopsie uit te voeren. Met een lijf vol morfine, oxazepam, een plaatselijke verdoving en een zeer ervaren arts moet dat wel lukken. Zoniet, kan ik haar altijd nog wurgen of knockout slaan mocht ze een scene van de Exorcist willen naspelen. In de auto ligt ook een standaard uitrusting duct tape, handboeien, tie wraps, etc. komt goed…..