Er is nog iets meer verduidelijking nodig omdat sommigen het niet goed snappen of niet goed lezen. Hoogstwaarschijnlijk ligt het dan toch aan het gebrek aan schrijverstalent.
De huidige behandeling is palliatief, dat betekent levensverlengend, niet meer te genezen dus.
De uitzaaiingen van de borstkanker in de botten zijn ongeneeslijk, echter ga je hier niet perse dood aan. De uitzaaiingen in de lymfeklieren kunnen verminderen en mogelijk genezen door de hormoontherapie. Deze therapie blokkeert oestrogeen en zal moeten gaan helpen om verdere uitzaaiingen in botten, lymfeklieren of waar dan ook te voorkomen.
In januari zal middels een CT-scan duidelijk moeten worden of bovenstaande het geval is. Zijn er geen uitzaaiingen bij gekomen en is vermindering te zien dan mogen we voorzichtig hopen op enkele tot tien extra levensjaren. Zijn er toch meer uitzaaiingen zal dat waarschijnlijk betekenen dat er chemotherapie gaat volgen. Dit kun je echter ook maar maximaal een half jaar krijgen en in de rustpauze daarna kan de kanker weer terugkomen. Maar daar zijn we nog niet.
Hoe gaat het nu? Drie weken hormoontherapie achter de rug met vele bijwerkingen die de kop opsteken en soms weer verdwijnen: misselijkheid, haaruitval, pijn, darmklachten, pukkels alsof je weer een puber bent en moeheid. De gewrichten beginnen ook al een beetje te kraken wat nog uit kan monden in gewrichtspijn, maar hopelijk niet. Het vervelendste zijn de veranderingen in de persoonlijkheid/gemoedstoestand…nergens zin in hebben, de positieve insteek wordt de kop ingedrukt alsmede de vrolijkheid, en opgejaagde gevoelens zoals ongeduldigheid of irritatie vliegen (met bezem) voorbij. Het zonnetje in huis maakt (weer) even plaats voor donkere wolken. Zelfs de poezen rennen af en toe met platte oren weg van ‘moeders’.
De afspraak met de tandarts stelt ze natuurlijk uit als een struisvogel met z’n kop in het zand, want de nieuw bijkomende bijwerkingen van het zoledroninezuur, het botversterkende middel, wil ze natuurlijk niet.
Wat dan wel? Gezond (nog gezonder) eten, leuke dingen doen, geen stress of andere spanningen hebben, blijven sporten en als het kan blijven werken. Met dat laatste is loslaten het moeilijkste…maar als het niet gaat, gaat het niet. Verder genieten van kleine dingen die voorbijkomen zoals een ooievaar die een landing probeert te maken in de tuin, een koolmees die zonder huur te betalen, één van de vogelhuisjes gebruikt om te overnachten met het gevaar van drie poezen onder zich, en vele andere kleine dingen die je normaal gesproken niet eens zou opvallen.
Wat overblijft is afwachten tot eind januari en hopen dat de blijvende bijwerkingen meevallen en de uitslag positief gaat zijn. Positief uiteraard in de zin van vermindering of stilstand.
JaguHar's Blog 
Beste Miranda,
Wat goed dat je man blogt! Ik wens je beterschap en min mogelijk pijn deze dagen.
Als ik je kan met iets helpen, laat het dan weten.
Wandel je deze dagen? Ik wil een keertje met je wandelen als jij dat ook wil.
Lieve groet, Aigul