JaguHar's Blog

Nee, dit gaat niet over Miranda, maar ik had nog een andere relatie die nu gedwongen tot een einde komt.

In 2005, kort na een gezellige scheiding met een voormalig werkgever die voor de rechter werd uitgevochten, zat ik moederziel alleen op de bank en had ook geen vervoersmiddel meer. Na een half leven in asociale leasebakken gereden te hebben moest ik zelf zo’n apparaat aanschaffen. Uren, dagen en weken rondgekeken wat ik nu zou willen rijden want ik had helemaal niets met auto’s en vond ze allemaal even lelijk. Tot het moment dat ik op die bank zat en er een bijzondere auto voor m’n huis parkeerde. Op slag verliefd rende ik naar buiten om te kijken wat het merk en type was, want daar had ik de ballen verstand van. Het bleek een Jaguar XJR 4.0 Supercharged uit 1999 te zijn.

Ik had nu iets om gericht op te zoeken. Nieuw zijn die dingen natuurlijk niet te betalen en zocht naar een tweedehands exemplaar met een redelijke prijs. Ik vond er twee in heel Nederland waarvan de ‘dichtstbijzijnde’ bij een Jaguar dealer in Zwolle stond. Snel een vriend opgetrommeld met vervoer en verstand van auto’s om hem te bekijken en een proefrit te maken. Voorzichtig wegrijdend bij de dealer voor de proefrit reden we de snelweg op. Het was een automaat en de meerijdende vriend zei dat ik gaspedaal maar eens vol in moest trappen. Hij kreeg meteen spijt, want hij gilde het uit als een speenvarken omdat we werden gelanceerd en onze hoofden stevig tegen de hoofdsteunen klapten. Er bleek zo’n kleine 400PK onder de lange motorkap te zitten. 

Enfin, nog wat garantie er bij bedwongen en de deal gesloten, ik was nu eigenaar. Wat niemand me toen verteld had is dat het nog hele tour was om dat ding verzekerd te krijgen, iets wat te maken had met originele aanschafwaarde en veel te veel vermogen.

De schuine parkeervakken voor mijn huis zijn net iets te kort voor zo’n auto. In al die jaren heb ik heel wat kleuren op m’n achterbumper verzameld van auto’s waarvan de bestuurders een gebrek aan inzicht en kennis van de breedte van hun eigen auto hadden. Er stond ook nooit een naam bij die kleurtekeningen of een briefje onder m’n ruitenwisser met daarop de tekst ‘iedereen denkt nu dat ik m’n naam en telefoonnummer achterlaat voor de schade die ik heb aangericht’.

Ik zal je de lyrische details besparen over dit model, ook wel bekend onder type X308, maar leuk om te vermelden is dat dit karretje ooit is uitgeroepen tot de meest classy sedan van rond de eeuwwisseling. En dat met zijn inmiddels antieke ingebouwde cassettespeler, niet minder antieke CD-wisselaar en een heuse ingebouwde fysieke telefoon onder de armsteun waar je dan een duosim in moest duwen.

Zo’n ding moet natuurlijk ook onderhouden worden. Heel stoer natuurlijk bij de Jaguar garage bij mij in de buurt. Daar was ik snel van genezen…Een bloemlezing uit een factuur:

• Verplaatsen auto van parkeerplaats naar werkplaats: € 80
• Aansluiten computer (Dat is ongeveer dezelfde handeling als een stekker in het stopcontact steken): € 60
• Uitlezen computer: € 80 (kijk naar je scherm en lees wat je moet vervangen)
• Etc. etc. Dan zijn dat ook nog prijzen van bijna 20 jaar geleden…

Dan bellen ze je op om te vertellen dat er één band versleten is en vervangen moet worden. “Wat kost me dat?”. € 485,00 ex.BTW, ex montage, ex uren, ex uitlijnen en ex balanceren. Het is ook beter dat u ze alle vier meteen vervangt, zullen we dat dan maar doen? “Weet u wat ik doe?”. Nee, meneer. “Ik kom hem halen”.

Gelukkig zat ook niet ver uit de buurt een garage, gespecialiseerd in Jaguar, die alle daarop volgende jaren het wolfje in schaapkleren netjes heeft onderhouden voor normale prijzen. Als je b.v. een nieuwe waterpomp nodig had kreeg je een gereviseerd model voor acht tientjes in plaats van een nieuwe voor achthonderd euro. Het defecte exemplaar lieten ze dan weer reviseren voor een volgend slachtoffer.

Hij (of is het zij?) heeft ook een keer ons leven gered. We werden afgesneden door een Mercedes AMG SL met vijf zeer ongure figuren erin en ons naar de vluchtstrook dwong. Na wat capriolen met stuur-, rem- en gasacties lukte het om de Benz te passeren, de supercharger deed de rest. Omdat de Benz steeds kleiner werd in de achteruitkijkspiegel liet ik het gas weer los waarop Miranda luid gillend iets van GASGASGAS uitkraamde. Mijn bezwaar daarop dat op die weg veel werd geflitst werd gepareerd met de opmerking “dan betaal ik die bekeuring wel!”. We reden daarop iets van 230 over de A5.

Uiteraard is het bakkie ook gebruikt voor allerlei gelegenheden en was het altijd duimen en hopen hem weer heelhuids retour te krijgen.

Bij een familiebezoek in Frankrijk weigerde Duke uit de auto te komen omdat daar een terroriserende kat rondliep. Hij bleef dan dus maar een week bivakkeren in de auto in plaats van te genieten van de zee van ruimte in en rondom het landgoed. In het nabij gelegen bos was het ook niet fijn wandelen omdat je elk moment door verdwaalde kogels en hagel van de jagers aldaar geraakt kon worden.

Ik was de auto wel een keer bijna kwijt. Ik stond ooit stil voor een stoplicht in Zoetermeer met achter mij een Hyundai i10 ofzo, zo’n klein koekblik. Daarachter kwam een ander kuiken met een Corsa en een vaartje of 70 aanvliegen, ramde de Hyundai die op zijn beurt weer op mijn achterkant klapte. De patiënt werd hierop naar m’n trouwe garage gebracht. De schade expert wilde ‘m wel even total loss verklaren. Hij was niet gevoelig voor het feit dat we het hier niet over een Opel Kadet hadden, maar met behulp van de overtuigingskracht van de baas van de garage werd er toch een deal met hem gemaakt om hem weer op te knappen. 

Maar goed, aan alles komt een eind. Ik werd vorig jaar bij de APK keuring al gewaarschuwd dat hij wel erg krokant werd aan de onderkant, veel roest dus. Laswerk doen deze jongens niet zelf dus ik reed enkele maanden geleden, voordat de APK van dit jaar aan de beurt was, naar ‘Piet de Lasser’, een begrip hier in de buurt als het gaat om laswerk van wat dan ook, maar voornamelijk auto’s. Als Piet mij zou vertellen dat het tijd is om afscheid te nemen, dan leg ik me daarbij neer. Auto de brug op, samen de onderkant bekeken en het werd al snel duidelijk dat zelfs een langdurige operatie van Piet geen kans van slagen had. 

Om de Jag niet als schroot te laten vernietigen heb ik hem als donor bij de garage aangeboden waar zijn onderdelen nog dienst kunnen doen om andere patiënten te redden van de ondergang.

De tissue doos is nu op, ik stop …

Ze schrijven het anders, maar het klinkt wel juist: