Dit…. was het dan.
Het lang verwachte einde van.
Niet van het sprookje dat we deelden,
maar van de soap waarin we speelden.
Het verhaal is slecht, het decor niet echt,
en je mij slechts een bijrol toebedeelde.
Ik heb het gehad.
Ik ben je meer dan zat.
Met je bloemendek met hoezen
en je tafelkleed met poezen.
Staat de hele dag te klagen,
stelt die domme lege vragen.
Staat met een badmuts op te douchen.
‘k Voel mij bevrijd,
van de tijd.
Want voor zo lang als dat het duurde,
jij in mijn bestaan bestuurde.
Kijk nou zelfs eens naar je dijen.
Daar wil een man toch nooit mee vrijen?
Vind je het gek,
dat er nooit iemand naar je gluurde?
Ban van je af,
Misschien is het laf,
dat je nooit echt hebt geweten,
wat ik heb uitgevreten.
Ik vree met je vriendinnen.
Ik ontwrichtte hun gezinnen,
maar mijn straf heb ik met jou al uitgezeten

okheee okheee niet mijn tekst maar van Veldhuis en Kemper met hun nummer ‘trut’. Zo zijn er nog veel meer nummers natuurlijk, ZZ & de Maskers (wie kent ze niet?) met ‘ik heb genoeg van jou’, of deze van BB King, ‘the thrill is gone’. Dit weekend sneerde Lucille (al zijn Gibson-gitaren noemde ie Lucille) toch al luid door de boxen bij mij, dus moeten jullie er ook even aan geloven. Er zijn 1001 versies, maar deze gekozen met Gary Moore. En zoals iemand al commentaar gaf op dit filmpje: OH MY GOD!!! Two gods in my monitor!!!!

Deze is oud, om vrolijk te worden en alle ellende even te vergeten. Het gaat dus over mij. Dit nummer is geschreven vóór en over mij. Naast het ‘Bada-ya’ zit er niet veel tekst in maar het gaat om de eerste paar zinnen.
Duke heb ik een nieuw speeltje gegeven vandaag. Die kop van die gozer! Daar kan je alleen maar verliefd op worden of om lachen. Ik hou het even bij het laatste. Maar van zo’n beestje kan je, zoals (andere) Dukie al zei, alleen maar houden.

Voor alle zeikerds, klagers en steuners zoals ik die zich helemaal vol slikken met Prozac, Tryptizol, valium, uppers, downers en zich helemaal te pletter zuipen, snuiven en roken.
Omdat we te slap zijn om van die brug te springen of de pech hadden dat nèt die ene trein waar je voor wilde springen te laat kwam en je onder invloed van alle middelen in slaap was gevallen.
Luister dan maar naar deze tekst..kan je er weer een uurtje tegen.
Ook dit is jazz. Madeleine Peyroux heeft een aparte stem, maar ik had ditzelfde nummer wel ’s willen horen met de rauwe stem van Louis Armstrong en een spetterende blaassolo erbij.

Ik was natuurlijk nog lang niet geboren, maar dit gebeuren in 1971 moet echt één van de beste concerten geweest zijn van de vorige eeuw. Als je er naar gaat luisteren: dit komt alleen maar toch z’n recht als je de volumeknop op max zet.
Toen ik dat al weer een tijd terug deed, weliswaar met het nummer ‘while my guitar gently weeps’ van hetzelfde concert, stond m’n Amerikaanse buurman voor m’n deur wild aan te bellen en op m’n ruit te bonzen, de gek, het was 8 uur ’s avonds ofzo! Ik doe open, staat ie daar in alleen z’n superseksie wijde mickymouse short, wild te gebaren en volgens mij schreeuwde ie ook wat. Ik haal die peuk uit m’n mond en schreeuw terug “JA GOED HE, IK KOPIEER M WEL FF VOOR JE” en pleur de deur dicht om te voorkomen dat ik me vergrijp aan ‘m door z’n seksie looks in m’n gruizige bui.
Hij heeft me nooit meer aangekeken daarna. Jammer, ik had ‘m nog wel willen zien in een leuke stocking…ik weet nog wel een adresje….

Gisteravond weer goed naar de kloten gegaan in ‘de huiskamer’. Drie uur slaap in vergaande alcoholische staat is te weinig. De gesapige doordeweekse dagen in de huiskamer staan meestal in schril contrast met de meer gezellige vrij- en zaterdagen. Het zit dan altijd bomvol, de wachtrij is lang, iedereen blijft langer hangen en al naar gelang de avond vordert, verandert onze, met whisky volgegoten, huisitaliaan in een zingende bediende en zorgt voor zo voor wat extra gezellig vertier. We horen de meeste nummers vaak, de stamgasten kunnen alles (behalve de Italiaanse levensliederen) wel zo’n beetje meezingen. ‘My way’ is er zo één. De Sinatra-versie is natuurlijk het meest bekend (leuk is trouwens de historie van dit nummer, alhier te vinden).
De huiskamer. Het was met een klein doch zeer gemêleerd gezelschap bijzonder gezellig, zo gezellig dat, ondanks de maandagavond/nacht, de microfoon weer open werd gedraaid en er door iedereen die nog over was werd meegezongen. De emoties liepen op, voor Ciro wordt nog even ‘se stiamo in sieme’ gezongen. Het werd de dubbele tong van de italiaan hierna teveel en weigerde verder nog dienst. De microfoon verwisselde van eigenaar. Ciro had wat moeite met de tekst, maar volgens mij hebben we de juiste opvolger/invaller gevonden. Topavond.

Herman Brood is natuurlijk één van m’n helden. Zelfs dit nummer wist ie op een nieuw niveau te brengen. Echt subliem.

Makes Toto. Het meest bekende nummer is Africa. Hier in een wel heel bijzondere uitvoering. De intro duurt even maar ’t is het waard.

Het mooie van sommige songs & songteksten, waarom je het mooi vindt, waarom het je aanspreekt, is dat je die reflecteert op jezelf, je situatie, je stemming, je ‘zijn’. Je wilt niet weten of dat overeenkomt met de bedoeling van de schrijver, daar kom je toch nooit achter ook al wordt het met stelligheid beweerd door de betreffende schrijver zelf. Alle artiesten zijn clowns in public en je weet nooit of ze serieus zijn of niet en gelijk hebben ze, zou ik ook doen, als het maar verkoopt. Bij dit nummer heb ook ik zo m’n eigen gedachtes en ben dan toch benieuwd wat anderen daarbij denken te weten of voelen. Een bloemlezing over dit nummer vind je bijvoorbeeld hier . Het grappige is dat ‘mijn versie’ daar ook tussen staat….
Welke dan? No one will ever know..and if you do…I will deny your guess and my feelings

Beggin’
Nice hiphopcover. Het origineel is van de Four Seasons (waar Frankie Valli zong). Vorig jaar al een big hit in Noorwegen waar Madcon ook vandaan komt. Waarom het een jaar moet duren voor zo’n nummer overwaait? Net als nummers die ooit eens zijn uitgebracht, toen gigantisch flopten en bij een nieuwe poging jaren later wel ineens een hit worden. Hhmmm..als die versierpogingen van jaren geleden op blauwtjes uitliepen zouden ze dan nu goed zijn voor een ontbijtje?

Ik werd vroeger altijd vervloekt door de ‘meerijders’ op de lange ritten naar de basketballwedstrijden door het land om mijn voorkeur voor zwarte muziek. Dozen vol cassettebandjes gingen mee met phillysound, soul en disco. Onderweg naar wedstrijden, toernooien of het toenmalige zgn. ‘witte-vlekken-plan’ van de Nederlandse Basketball Bond om het stuiterbalspelletje te promoten. Dat laatste was apart. We kwamen in dorpen waar je het bestaan niet van af wist, maar wel de mooiste sporthal(len) hadden met het meest enthousiaste publiek. Basketballen konden we niet, passie hadden we wel, maar we zorgden dat we altijd wat gasten bij ons hadden die ècht konden basketballen…We waren de Tommy Coopers tussen de echte goochelaars, de Frans van Dusschotens in de show van de Andre van Duins .
Het was altijd leuk en gezellig, net als de zwarte muziek van toen, de wijde pijpen, de plateauzolen, de glitter, de nooit gelijkgaande, veel te simpele hysterische danspasjes en hun snappin’ fingers….
En zo raar…die gasten van 2m en langer (en getrouwd), hoe lelijk ook, hadden na zo’n wedstrijd altijd de meeste wijffies om zich heen… ik was meestal de kleinste (and available)… WHY?

I’m in very very very heavy blues today. Als ik muzikant was geworden had ik vandaag een CD vol geschreven. Blues zijn niet zo moeilijk, met de volgende regeltjes schrijf je ze wel:
Heb emoties, goed of slecht, en uit ze in tekst die grammaticaal echt niet hoeft te kloppen (ain’t got no woman/man), herhaal ze vaak (the thrill is gone, the thrill is gone of I woke up in the mornin’ I woke up in the mornin’), laat ’t rijmen daarna, zorg dat het publiek bij zowat elke line kan roepen “yeah baby, tell ’m tell ’m“. Als onderwerp doet een leeg bed het altijd goed, de gevangenis, de snelweg, je baan kwijt, je zorgen wegdrinken, geen geld hebben, jezelf een brief schrijven etc. Het helpt ook als je vooral niet blank bent, of blind bent, of kreupel maar vooral niet jong. Jeugd kan geen blues hebben en zeker niet zingen. Blues speel/zing je in een slecht verlichtte zaal of kroeg…niet in Carré. Met dit, drie akkoorden, wat jankende solo’s en een doorrookte rauwe stem….succes verzekerd.
En je bent een held als je een tekst kan verzinnen die je zelf in kan vullen zoals deze